„Panna młoda” Odc. 45 – streszczenie
Cihan i Hancer wchodzą do przestronnego gabinetu w firmie. Jasne ściany, minimalistyczna sofa, geometryczny obraz i duże biurko z idealnie poukładanymi dokumentami tworzą chłodną, nowoczesną przestrzeń. Jednak dziś coś wyraźnie burzy tę harmonię.
Hancer zatrzymuje się tuż za progiem.
Na jednej ze ścian, między obrazem a drzwiami, wisi dywan — bogaty, pełen barw, zupełnie niepasujący do surowego wystroju.
Przesuwa po nim wzrokiem powoli, od górnej krawędzi aż po dół. Tkanina mieni się głęboką czerwienią, ciepłym karmelem i granatem. Rzędy misternych, symetrycznych ornamentów układają się w geometryczne pasy: drobne romby, krzyże, stylizowane motywy roślinne i powtarzające się figury przypominające splecione węzły. Każdy centymetr wypełniony jest detalem, jakby ktoś zamknął w nim całe życie.
Cihan staje obok niej i obserwuje jej reakcję.
— Jest piękny, prawda? — pyta z lekkim uśmiechem.
Hancer niemal nie odrywa wzroku od tkaniny.
— „Piękny” to za mało powiedziane — mówi cicho. — On jest… niezwykły. Wcześniej go tu nie było.
— Właśnie dziś został powieszony. — Cihan splata dłonie za plecami. — Dawno temu pewna młoda dziewczyna z Hereke zaczęła go tkać. Wiesz, że dywany do stu tysięcy węzłów na metr kwadratowy uważa się za grube? Między sto a dwieście tysięcy — za średnie. Powyżej sześciuset tysięcy to już najwyższa jakość.
Robi krótką pauzę.
— Ten ma siedemset tysięcy węzłów.
Hancer odwraca się do niego z niedowierzaniem.
— Siedemset tysięcy? To… to muszą być lata pracy.
— I ogromnej cierpliwości — potwierdza Cihan. — Nazywa się Zuhra. Jedna z najzdolniejszych rzemieślniczek w naszej pracowni w Hereke. Dziś sama uczy młode dziewczęta. Ale samo rzemiosło nie wystarczy. — Jego głos łagodnieje. — Trzeba to czuć. Każdy wzór, każdy kolor. Trzeba mieć delikatne palce, by wiązać tak drobne węzły, jeden po drugim, bez pomyłki.
Spogląda na dłonie Hancer.
— Dokładnie tak delikatne jak twoje.
Hancer odruchowo splata palce, jakby chciała je ukryć. Na jej policzki wstępuje lekki rumieniec.
— Moje dłonie? — pyta ciszej.
— Tak — odpowiada spokojnie Cihan. — Są silniejsze, niż myślisz, ale przy tym… niezwykle delikatne.
Hancer opuszcza wzrok, zawstydzona, lecz na jej twarzy pojawia się subtelny, szczery uśmiech. Jeszcze raz spogląda na dywan.
Bogata czerwień i misterna symetria zdają się nagle mniej obce. Jakby ten kawałek tradycji, zawieszony w nowoczesnym gabinecie, był mostem między światem Cihana a jej własnym — między chłodną kalkulacją a czułością, której oboje dopiero się uczą.
***
Cihan i Hancer siedzą naprzeciwko siebie przy dużym, jasnym biurku. Na blacie leżą próbki tkanin, szkice i katalogi kolorów. W powietrzu unosi się zapach świeżo zaparzonej kawy i lekka atmosfera skupienia.
Do gabinetu puka jeden z pracowników, po czym wchodzi z teczką pod pachą.
— Panie Cihanie, przyszedłem pokazać próbkę motywu — mówi z szacunkiem i podaje mu niewielki skrawek materiału.
Cihan bierze tkaninę w dłonie i przez chwilę obraca ją pod światło. Marszczy lekko brwi.
— Kolory są zbyt płaskie — ocenia spokojnie. — Wzór ma potencjał, ale prawdziwa głębia ujawnia się dopiero w mikrotkaninach. Tu brakuje nasycenia. Wyślijmy to do warsztatu w Hereke. Niech popracują nad barwnikami i strukturą nici.
— Oczywiście, panie Cihanie.
— Wierzę w tę serię — dodaje stanowczo. — To może być coś naprawdę wyjątkowego. Osobiście dopilnuję projektu. Porozmawiam z rzemieślnikami. Dam ci znać, kiedy wersja demonstracyjna będzie gotowa do zatwierdzenia.
— Dobrze, panie Cihanie.
Pracownik wychodzi, a w gabinecie zapada cisza.
Cihan odkłada próbkę i kieruje spojrzenie na Hancer. W jego oczach pojawia się błysk.
— Chcę, żebyś to ty podjęła decyzję w sprawie tego motywu.
Hancer unosi głowę z wyraźnym zaskoczeniem.
— Ja? — pyta cicho. — Dlaczego ja?
— Bo pomysł zrodził się z twojego swetra — odpowiada bez wahania. — Wzór, który zrobiłaś na drutach… pamiętasz? To on był inspiracją. Dlatego to ty powinnaś zdecydować.
Sięga po pilot i włącza rzutnik. Na ścianie pojawia się graficzna wersja wzoru — powiększona, dopracowana, z wyraźnymi liniami i subtelną grą kolorów.
Hancer wstrzymuje oddech.
— To… to motyw z mojego swetra? — szepcze.
— W nowej odsłonie — potwierdza Cihan, uważnie obserwując jej reakcję. — Podoba ci się?
Dziewczyna wstaje i podchodzi bliżej ściany. Przesuwa wzrokiem po liniach, które kiedyś tworzyła wieczorami w ciszy, zupełnie nieświadoma, że ktoś zobaczy w nich coś więcej.
— Nie mogę w to uwierzyć… — mówi z drżącym uśmiechem. — To jest… piękne.
W jej oczach pojawia się wzruszenie. To już nie jest zwykły sweter. To projekt. Jej projekt.
Cihan uśmiecha się lekko.
— Więc zatwierdzasz?
Hancer odwraca się do niego.
— Tak. Z całego serca.
Cihan natychmiast sięga po telefon.
— Wersja demonstracyjna została zatwierdzona — mówi rzeczowo. — Zacznijcie od mikrotkanin. Chcę zobaczyć próbki jak najszybciej.
Rozłącza się i patrzy na nią z satysfakcją.
— Gratuluję.
Hancer marszczy lekko brwi.
— Ale… czego?
— Dzięki tobie wypuszczamy nową serię. I nie będzie to zwykła kolekcja. — Jego głos mięknie. — Będzie wyjątkowa.
Na chwilę zapada między nimi spojrzenie pełne czegoś więcej niż tylko zawodowej dumy.
— Nie traćmy czasu — dodaje Cihan. — Jedźmy do Hereke.
— Do Hereke? — Hancer mruga zaskoczona. — A co ja tam będę robić?
— Jak to co? — uśmiecha się. — Nie chcesz zobaczyć z bliska efektu końcowego swojego pomysłu? Może nawet pokierujesz zespołem? A przy okazji poznasz Zuhrę.
Hancer uśmiecha się ciepło.
— Dobrze… czemu nie?
— Świetnie. — Cihan wstaje. — Powiem kierowcy, żeby zawiózł cię do domu. Przygotujesz się. Mam jeszcze kilka spraw do dopięcia. Potem pojedziemy razem.
Hancer bierze torebkę. Wychodząc, jeszcze raz spogląda na wyświetlony wzór. Na jej ustach maluje się uśmiech — nieśmiały, ale pełen nowej nadziei.
Po raz pierwszy czuje, że ktoś naprawdę dostrzegł jej wartość.
***
Beyza i jej ciotka siedzą naprzeciwko siebie w przestronnym salonie rezydencji. Ciężkie zasłony tłumią światło dnia, a w powietrzu unosi się napięcie gęste jak kurz na starych meblach. Na stoliku między nimi stygnie herbata, której żadna nie ma ochoty tknąć.
Mukadder spogląda na bratanicę surowym, przenikliwym wzrokiem.
— Język słowika przysporzył ci kłopotów — mówi chłodno. — A słowik, który nie potrafi zamilknąć, wpada w sidła. Dopóki nie nauczysz się panować nad słowami, będziesz cierpieć jeszcze bardziej.
Beyza unosi głowę. W jej oczach błyszczy gniew.
— Wszystko, co mnie spotkało, wydarzyło się przez ciebie — odpowiada ostro.
Mukadder marszczy brwi.
— Uważaj na słowa. Co próbujesz powiedzieć?
— To nie ja wymyśliłam te bajki — ciągnie Beyza, z trudem hamując emocje. — To ty wpoiłaś mi te puste sny. „Hancer urodzi dziecko, a ty je wychowasz.” Powtarzałaś to tak długo, aż sama zaczęłam w to wierzyć. A ta dziewczyna ze slumsów okazała się sprytniejsza od nas wszystkich.
Wstaje gwałtownie z fotela.
— Nie widzisz tego? Zażądała pięciu milionów odszkodowania. Zabezpieczyła się jeszcze przed ślubem! Myślałyśmy, że jest naiwna, a to my zostałyśmy wyprowadzone w pole.
Mukadder prostuje się, urażona.
— Moja moc wystarcza, by postawić każdego na swoim miejscu.
— Naprawdę? — Beyza uśmiecha się gorzko. — Twoja moc działa tylko na mnie. Jeśli to takie proste, wyrzuć ją z domu. Zrób to. Pokaż, że wciąż tu rządzisz.
Mukadder milczy przez chwilę, po czym jej spojrzenie staje się lodowate.
— Ten dzień nadejdzie — mówi z niezachwianą pewnością. — Myślisz, że nie wiem, co to za żmija? Od chwili, gdy przekroczyła próg tego domu, pokazuje zęby. Ale ja sprawię, że je straci.
Beyza kręci głową.
— Spóźniłaś się, ciociu. Ten wąż trzyma Cihana w dłoni. Owinęła go sobie wokół małego palca. — Pochyla się w jej stronę. — Nie patrz tak na mnie. To prawda. Czy to nie ona sprawiła, że musiałaś ją przeprosić?
Słowa zawisają w powietrzu jak policzek.
— Krótko mówiąc — dodaje ciszej Beyza — twój syn jest pod jej wpływem. I robi dokładnie to, czego ona chce.
Mukadder zaciska dłonie na poręczy fotela.
— Niech tylko urodzi dziecko — cedzi przez zęby. — Wtedy zrobię jej coś takiego, że nawet nie odważy się wspomnieć o pieniądzach. A mój syn wróci tam, gdzie jego miejsce. Do ciebie.
Beyza opada z powrotem na kanapę. W jej oczach pojawia się cień zmęczenia.
— Uległam ambicji — przyznaje cicho. — Myślałam, że wszystko da się zaplanować. Że wystarczy spryt i cierpliwość. To był mój błąd. — Spogląda na ciotkę z goryczą. — Nie próbuj na próżno. Czasu nie da się cofnąć.
Mukadder jednak nie zamierza się poddać. Na jej ustach pojawia się cień uśmiechu.
— Nadzieja umiera ostatnia — mówi spokojniej. — A ty wciąż masz szansę.
Puszcza do bratanicy oko, jakby była pewna, że gra jeszcze się nie skończyła.
— O jakiej szansie mówisz, ciociu? — Beyza unosi głowę, a w jej głosie pobrzmiewa rezygnacja. — Cihan jest zadowolony, że się mnie pozbył. Widziałam to w jego oczach. Stał się… wolny.
Mukadder prostuje się w fotelu, jak generał przed wydaniem rozkazu.
— Mężczyzna nigdy nie jest naprawdę wolny od kobiety, którą kiedyś uważał za swoją. Jeśli chcesz pokonać tę dziewczynę i ponownie zostać żoną Cihana, zrobisz dokładnie to, co powiem. Zwrócisz mu bransoletki.
Beyza gwałtownie kręci głową.
— Nie weźmie ich. Znam go. Uzna, że to kolejna gra.
— Jeśli ich nie przyjmie, uklękniesz przed nim — odpowiada chłodno Mukadder. — Będziesz błagać o wybaczenie. Powiesz, że to kobieca duma popchnęła cię do głupoty. Że poprosiłaś o posag w chwili słabości. Że twojej wartości nie da się przeliczyć na złoto.
Beyza patrzy na nią z niedowierzaniem.
— Mam się upokorzyć?
— Jeśli trzeba — ucina ciotka. — Wojny nie wygrywa się pychą.
— A jeśli mnie znowu odrzuci? — pyta ciszej Beyza, a w jej oczach pojawia się cień lęku.
Mukadder nachyla się ku niej.
— Wtedy wyrzucisz bransoletki do śmieci. Na jego oczach. Pokażesz, że nie zależy ci na pieniądzach, tylko na nim. Inaczej nie będę w stanie przekonać go, by znów spojrzał w twoją stronę. Najpierw musisz udowodnić swoje intencje.
Zapada ciężka cisza.
Beyza milczy. Plan brzmi rozsądnie. Sprytnie. Problem w tym, że bransoletki… już nie należą do niej. Obraz koperty przesuwanej po stoliku w kawiarni wraca do niej jak uderzenie w twarz.
W tym momencie telefon Mukadder zaczyna dzwonić. Kobieta zerka na ekran.
— Tak, synu? — odbiera spokojnie.
— Mamo, powiedz Gülşüm, żeby spakowała mi walizkę — mówi Cihan bez wstępów. — Za chwilę wyjeżdżamy do Hereke.
Mukadder marszczy brwi.
— Do Hereke? Z kim jedziesz?
— Powiedziałem, żeby spakowała walizkę — powtarza chłodno. — Nie mogę teraz rozmawiać. Mam pracę.
Połączenie zostaje przerwane.
Mukadder opuszcza telefon i powoli podnosi wzrok na Beyzę.
— Powiedział, że jadą do Hereke.
— Jadą? — Beyza natychmiast prostuje się na kanapie. — Z kim?
Mukadder unosi brwi.
— A jak myślisz? Z tą dziewczyną.
— Co?! — Beyza zrywa się na równe nogi. — Mnie ani razu nie zabrał w podróż służbową! Ani razu! A ją… — Jej głos zaczyna drżeć. — Oszaleję. Przysięgam, oszaleję!
Mukadder zaciska usta.
— Spokojnie. Zaraz wszystkiego się dowiem.
Sięga ponownie po telefon, a w jej oczach pojawia się niepokojący błysk.
***
Derya rozgląda się nerwowo po podwórku. Serce wali jej jak młotem, kiedy podchodzi do parapetu sąsiadki. Piwonia stoi tam spokojnie, niewinna, jakby nie miała pojęcia, że zaraz stanie się częścią małej, desperackiej intrygi.
— Wybacz mi… — mruczy pod nosem, sięgając po donicę.
Jej dłonie drżą, ale działa szybko. Zabiera kwiat z parapetu i niemal biegnie do sklepu. Tam podmienia donice — zabiera swoją piwonię, tę z ukrytymi pieniędzmi, a na jej miejsce stawia tę „pożyczoną”.
Wszystko idzie zaskakująco gładko.
Kilka minut później wraca do domu. Stawia donicę z powrotem na stoliku przed wejściem, oddycha głęboko i przez moment opiera dłonie na biodrach.
— Udało się… — szepcze z ulgą.
W tej samej chwili jej telefon zaczyna dzwonić. Na ekranie pojawia się imię, którego się nie spodziewała.
— Dzień dobry, pani Mukadder — odbiera, starając się, by jej głos brzmiał naturalnie. — Widzę, że czegoś pani potrzebuje. W przeciwnym razie nie zadzwoniłaby pani do kobiety, którą wyrzuciła za drzwi.
Po drugiej stronie zapada chłodna cisza.
— Daruj sobie urazy — mówi Mukadder sucho. — I posłuchaj mnie uważnie. Zadzwonisz do Hancer i zapytasz, czy wybiera się gdzieś z Cihanem.
Derya marszczy brwi.
— Chwileczkę… Kto dokąd jedzie? Nic nie rozumiem.
— Zrób, co ci powiedziałam — ucina ostro Mukadder. — To bardzo proste. Zadzwoń do Hancer i dowiedz się, czy wybiera się gdzieś ze swoim mężem.
Derya zerka odruchowo w stronę drzwi, jakby ktoś mógł ją podsłuchiwać.
— Dobrze, ale… czy ona nie jest obok pani? Nie może jej pani po prostu zapytać?
— Burza w domu dopiero co ucichła — odpowiada lodowatym tonem Mukadder. — Nadal jesteśmy w złych stosunkach. Jeśli zapytam ja, wzbudzę podejrzenia. Najlepiej będzie, jeśli ty to zrobisz. I nie wspominaj ani słowem, że to ja cię o to prosiłam.
Derya milknie na chwilę. W jej głowie kłębią się pytania.
— Dobrze — mówi w końcu ostrożnie. — Zapytam. Dam pani znać. Niech się pani nie martwi.
***
Nie mija wiele czasu, gdy telefon Mukadder znów zaczyna dzwonić. Kobieta odbiera niemal natychmiast, jakby czekała przy aparacie.
— No? — rzuca chłodno.
Po drugiej stronie rozlega się triumfujący głos Deryi.
— Dowiedziałam się wszystkiego — oznajmia z wyraźną dumą. — Szwagier zapytał Hancer, czy pojedzie z nim. Dziewczyna wahała się, była niezdecydowana. Więc powiedziałam jej wprost: „Jeśli mąż cię zaprosił, nie możesz zostawić go samego. Oczywiście, że powinnaś z nim pojechać”.
Mukadder mruży oczy.
— Więc ją przekonałaś?
— A jakże! — odpowiada Derya z satysfakcją. — Co innego miałam zrobić? Wyjadą, spędzą razem miłe chwile… a dziewięć miesięcy później pojawi się wnuk. Możesz już zacząć ćwiczyć ramiona do noszenia dziecka.
Mukadder rozłącza się bez słowa podziękowania. Jej twarz kamienieje. Rzuca telefon na kanapę i gwałtownie wstaje.
— Chodź! Szybko! — Chwyta Beyzę za nadgarstek i niemal ciągnie ją w stronę jej pokoju. — Bierz te złote bransoletki i oddaj je Cihanowi, zanim wyjedzie z Hancer. Musisz działać teraz. Jeśli się zawahasz, zrobisz przysługę tej żmii.
Beyza czuje, jak krew odpływa jej z twarzy. Serce zaczyna bić niespokojnie.
— Ciociu… — próbuje zyskać na czasie. — Po co ten pośpiech? W ciągu jednego dnia nic między nimi się nie zmieni…
Mukadder zatrzymuje się gwałtownie i wbija w nią ostre spojrzenie.
— O czym ty mówisz? Jeden dzień wystarczy, by zasiać coś, czego nie da się później wyrwać. Weź bransoletki i oddaj je Cihanowi.
Beyza rozgląda się po pokoju, jakby naprawdę próbowała coś sobie przypomnieć.
— Gdzie ja je schowałam…? — mówi niepewnie. — Tak nagle mnie o to zapytałaś… Nie mogę sobie przypomnieć.
— Nie żartuj sobie ze mnie! — warczy Mukadder. — Gdzie mogą być? Przeszukaj wszystkie szuflady.
Beyza klęka przy komodzie. Powoli wysuwa pierwszą szufladę. Potem drugą. Ręce jej lekko drżą, ale stara się, by wyglądało to na nerwy, nie na winę. W końcu w dolnej szufladzie dostrzega małe, aksamitne pudełko.
— Tu jest — mówi cicho.
— Daj mi to. — Mukadder wyrywa jej pudełko z rąk i otwiera je bez chwili zwłoki.
W środku zieje pustka.
Mukadder podnosi głowę bardzo powoli.
— Gdzie są bransoletki? — jej głos staje się lodowaty. — Co z nimi zrobiłaś?
Beyza patrzy na wnętrze pudełka z udawaną paniką.
— Nie ma ich… — szepcze, po czym nagle podnosi głos. — Nie ma bransoletek! Ukradli je! Były tutaj! Własnymi rękami je tu schowałam!
— Pomyśl dobrze — mówi ostro Mukadder. — Może włożyłaś je gdzie indziej. Kto miałby je ukraść?
— Były tutaj! — Beyza zaczyna szlochać, chwytając się krawędzi komody. — Ktoś je zabrał! Ach, co ja teraz zrobię… Co ja zrobię?!
Łzy spływają jej po policzkach, a w jej głowie pulsuje tylko jedno imię: Yonca.
Mukadder patrzy na nią podejrzliwie. W pokoju zapada napięta cisza — cisza, w której coraz wyraźniej czuć, że kłamstwo zaczyna mieć własny ciężar.
***
W następnej scenie Beyza leży w łóżku, przykryta aż po szyję ciężką, kremową kołdrą. Zasłony są częściowo zaciągnięte, w pokoju panuje półmrok, jakby naprawdę toczyła walkę z ciężką chorobą. Jedną dłonią teatralnie przyciska do czoła wilgotną chusteczkę.
Przy łóżku siedzą Mukadder i Sinem. Nieco dalej stoją Gülsüm i Aysu. Ta ostatnia nalewa do szklanki wodę, a jej ręce lekko drżą.
— Ktoś mi ukradł bransoletki… — zawodzi Beyza, przymykając oczy. — Szukałam wszędzie… Nie ma ich… przepadły…
— Kto miałby to zrobić, kochanie? — pyta Mukadder łagodnym, niemal matczynym tonem. — Może położyłaś je w innym miejscu. Pomyśl spokojnie.
Beyza milczy przez chwilę, jakby próbowała coś sobie przypomnieć. W jej głowie jednak pojawia się zupełnie inna myśl — obraz Aysu rozmawiającej nerwowo przez telefon, słowa o wyrzuceniu ze szkoły, o pieniądzach, o długach.
Jej spojrzenie nagle twardnieje.
Drzwi otwierają się i do pokoju wchodzi Fadime. W tej samej chwili Beyza unosi drżący palec i wskazuje nim prosto na Aysu.
— To ona! — mówi z nagłym przypływem sił. — To ona ukradła moje bransoletki!
W pokoju zapada cisza.
— Nie zrobiłam tego! — Aysu cofa się o krok, blednąc. — Przysięgam!
Wszystkie spojrzenia kierują się w jej stronę.
— Aysu… córko… — Fadime patrzy na nią z przerażeniem. — Co mówi pani Beyza?
— Nie ukradłam żadnych bransoletek! — Łzy napływają dziewczynie do oczu. — Czy mogłabym zrobić coś takiego?
Beyza unosi się lekko na poduszkach.
— Zapytaj swoją córkę o jej długi — mówi lodowato. — Słyszałam jej rozmowę. Nie ma żadnej przerwy w szkole. Została wyrzucona. I ktoś ją szantażuje.
— Aysu… — głos Fadime łamie się. — Powiedz, że to nieprawda…
Dziewczyna spuszcza głowę. Milczy.
— Masz długi? — Fadime cofa się o krok, jakby ktoś ją uderzył. — Powiedz coś!
— Tak, mamo… — przyznaje Aysu drżącym głosem. — Zostałam wyrzucona ze szkoły. Wszyscy przychodzili w nowych ubraniach, z drogimi telefonami… Ja też chciałam tak wyglądać. Myślałam, że szybko oddam pieniądze…
Fadime chwieje się. Sinem podbiega i podtrzymuje ją za ramiona.
— I co potem? — pyta Fadime, bliska omdlenia.
— Wzięłam kolejny dług, żeby spłacić poprzedni… — szlocha Aysu. — Wpadłam w spiralę. Ale przysięgam, nie ukradłam bransoletek!
— Wstydź się! — Fadime chwyta córkę za bluzkę, ściskając materiał w pięści. — Czy tak cię wychowałam? To też świadczy o mnie!
— Mamo, proszę… Popełniłam błąd, ale zrozumiałam to…
— Czy było warto? — pyta Fadime z rozpaczą.
— To był tylko kaprys… Chciałam poczuć się jak inni…
— Nie mogę cię uderzyć, bo jesteś moim dzieckiem — mówi Fadime przez łzy. — Gdyby twój brat tu był…
Mukadder wstaje powoli z fotela. Jej twarz jest twarda, bezlitosna.
— Dość — ucina ostro. — Wszystko jest jasne. Twoja córka miała powód. Znalazła bransoletki i je zabrała. Nie będę robić z tego skandalu. Nie zniżę się do waszego poziomu.
Patrzy na Fadime z góry.
— Opuśćcie ten dom. Natychmiast. Zanim Cihan dowie się o wszystkim.
Fadime otwiera usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale świat zaczyna jej wirować przed oczami. Nogi uginają się pod nią i kobieta osuwa się na podłogę.
W pokoju wybucha chaos — krzyk Aysu, przerażone głosy służby, a Beyza, wciąż leżąca w łóżku, obserwuje to wszystko z cichym, niemal niezauważalnym błyskiem satysfakcji w oczach.
***
Nusret postanawia zrobić Yoncy niespodziankę. Z pozoru niewinny gest wdzięczności, ale nie ma odwagi wręczyć prezentu osobiście. Kiedy Yonca na chwilę opuszcza swoje stanowisko pracy, Nusret wyjmuje z kieszeni małe, ozdobne pudełeczko i ostrożnie rozsuwa zamek jej torebki. Chce dyskretnie wsunąć prezent do środka.
Wtedy zamiera.
W torebce, tuż pod portfelem, leży aksamitne etui. Uchyla je odruchowo — i jego twarz tężeje. W środku połyskują złote bransoletki. Szybko je przelicza.
Jedna. Dwie. Trzy…
Dziesięć.
Równo dziesięć sztuk.
Marszczy brwi. Ten szczegół nie jest przypadkowy. W jego pamięci natychmiast odżywa niedawna rozmowa telefoniczna z siostrą. Mukadder mówiła z irytacją, że Beyza zamierza zażądać od Cihana swojego posagu — dziesięciu złotych bransoletek.
To muszą być te same.
Serce zaczyna bić mu szybciej.
— To niemożliwe… — mruczy pod nosem.
Posag, o który Beyza chciała walczyć, znajduje się w torebce Yoncy. Jakim cudem? Czy Beyza rzeczywiście dostała bransoletki… i oddała je Yoncy? A może Yonca wplątała się w coś znacznie poważniejszego?
Nusret powoli zamyka etui i cofa dłoń z torebki, jakby właśnie dotknął czegoś niebezpiecznego.
W jego głowie zaczynają łączyć się fakty — rozmowy, napięcia, nagłe decyzje. Jedno pytanie nie daje mu spokoju:
Co naprawdę łączy Yoncę z Beyzą… i w jaką grę właśnie został wciągnięty?
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 28.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
