„Panna młoda” Odc. 57 – streszczenie
Wnętrze chaty jest niewielkie, ale przytulne. Ściany zrobione są z grubych, ciemnych bali, które pachną żywicą i starym drewnem. W rogu stoi żeliwny piecyk z długą, zakrzywioną rurą prowadzącą do sufitu. Obok ułożono kilka kawałków drewna na opał. Przy ścianach stoją dwie stare wersalki przykryte kolorowymi narzutami w kwiatowe wzory. Okna zasłaniają cienkie firanki, a na ścianie wisi stara naftowa lampa. W powietrzu unosi się ciepło i cisza, która kontrastuje z napięciem między dwojgiem ludzi znajdujących się tutaj.
Hancer siedzi nieruchomo na jednej z wersalek. Owinęła się cienkim, jasnym szalem, który Cihan podał jej po wejściu do środka. Jej wzrok wędruje po pomieszczeniu, ale myśli są zupełnie gdzie indziej — przy bracie. Zastanawia się gorączkowo, jak wrócić do domu, zanim Cemil zorientuje się, że zniknęła.
Cihan krząta się przy małym stole. Otwiera lodówkę, wyciąga kilka rzeczy i po chwili przygotowuje prostą kanapkę. Układa ją na talerzu, stawia obok dwie szklanki soku i przynosi wszystko na tacy. Siada naprzeciwko niej na drugiej wersalce i stawia tacę na niskim stoliku obok piecyka.
— Mój przyjaciel zostawił nam coś do jedzenia — mówi spokojnie.
Hancer nawet nie patrzy na jedzenie.
— Nie będę jeść.
Cihan wzrusza lekko ramionami.
— W takim razie zjesz później. Kiedy zgłodniejesz.
Hancer w końcu podnosi na niego wzrok. W jej oczach widać gniew i niedowierzanie.
— Naprawdę nie rozumiem, co ty robisz — mówi. — Powiedziałeś swojemu koledze z wojska, że zamierzasz porwać swoją żonę, a on zostawił nam jedzenie w lodówce, żebyśmy przypadkiem nie byli głodni?
Kręci głową z ironią.
— Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, że to przestępstwo. Zgłoszę cię, jak tylko stąd wyjdę.
Cihan opiera łokcie na kolanach i splata dłonie.
— A to, co ty zrobiłaś, nie było przestępstwem?
Hancer marszczy brwi.
— Co niby zrobiłam?
— Ukryłaś przede mną wszystko — mówi spokojnie, ale w jego głosie słychać napięcie. — Chorobę twojego brata. Długi. To, dlaczego podpisałaś umowę i poprosiłaś o pieniądze. Ukryłaś całe swoje życie.
Patrzy jej prosto w oczy.
— Gdybyś była ze mną szczera od początku, nic z tego by się nie wydarzyło.
Hancer wciąga powoli powietrze.
— Naprawdę myślisz, że byś mi uwierzył? — pyta cicho. — W twoich oczach byłam biedną dziewczyną bez honoru. Dziewczyną, która sprzedała się za pieniądze.
Jej głos drży.
— Twoje słowa zraniły mnie tak bardzo, że zaczęłam nienawidzić samej siebie. A teraz mówisz mi, że powinnam była ci wszystko powiedzieć.
Przez chwilę w chacie zapada ciężka cisza.
Cihan spuszcza wzrok.
— Ja też znienawidziłem samego siebie — mówi w końcu cicho. — Przez to wszystko stałem się kimś, kogo sam nie poznaję.
Podnosi głowę.
— Nie wiem, jak mnie widzisz, ale nie jestem takim człowiekiem. I nigdzie stąd nie wyjedziemy, dopóki tego nie zrozumiesz.
W tym momencie w ciszy rozlega się dźwięk telefonu.
Telefon Cihana zaczyna dzwonić.
Hancer natychmiast prostuje się na wersalce.
— Kto to? Mój brat? — Jej głos pełen jest niepokoju.
Cihan spogląda na ekran.
— Nie. Twoja bratowa.
— Boże… — Hancer łapie się za głowę. — Mój brat musiał się obudzić i zauważyć, że mnie nie ma. Tym razem naprawdę go stracę…
Oddycha szybciej.
— A jeśli bratowa dzwoni, bo coś mu się stało?
— Uspokój się. Zaraz się dowiemy — mówi Cihan i odbiera telefon.
— Szwagrze? — odzywa się głos Deryi w telefonie. — Czy Hancer jest z tobą? Szukałam jej w pokoju, ale jej nie ma. Pomyślałam, że może jest z tobą… Martwię się.
— Nie martw się — odpowiada spokojnie Cihan. — Jest ze mną.
Hancer natychmiast pochyla się w stronę telefonu.
— Bratowo! Czy z moim bratem wszystko w porządku?
Po drugiej stronie zapada chwila ciszy.
— Na razie tak… bo jeszcze nie wie, że cię nie ma — odpowiada Derya ciszej. — Najlepiej będzie, jeśli szybko wrócicie, zanim sprawa wyjdzie na jaw. Jeśli Cemil się dowie, wybuchnie prawdziwy chaos.
Cihan patrzy przed siebie chłodnym wzrokiem.
— Właśnie na tym mi zależy. Nie wrócimy. Niech wszystko się skomplikuje.
— Oszalałeś?! — wybucha Hancer, patrząc na niego z niedowierzaniem.
— Zostaniemy tutaj, dopóki Cemil nie da nam swojej zgody. Chcę się z nim pogodzić. Chcę jego aprobaty. Obiecuję, że przyprowadzę Hancer, kiedy tylko zadzwoni.
Nie czekając na odpowiedź Deryi, rozłącza się.
W chacie zapada cisza.
— Co ty zrobiłeś? — pyta Hancer wstrząśnięta.
— Próbuję zacząć wszystko od nowa — odpowiada spokojnie. — Nigdy z ciebie nie zrezygnuję.
— Cihanie… — jej głos łagodnieje. — Mój brat jeszcze się nie zorientował. Wróćmy teraz, póki mamy szansę. Proszę.
Cihan kręci głową.
— Nigdzie nie idziemy.
— Co ty próbujesz zrobić?! — podnosi głos. — Zwariuje, kiedy obudzi się rano i mnie nie zobaczy! Mój brat jest chory!
— Dość! — jego głos nagle twardnieje. — Przestań myśleć o nim i pomyśl o nas.
Hancer patrzy na niego z gniewem.
— Oczywiście. Zawsze musi być po twojemu, prawda? Inni nie mają uczuć. Tylko ty jesteś ważny.
Wstaje gwałtownie z wersalki.
— Ty decydujesz o wszystkim! Ty zdecydowałeś, w jaki sposób dojdzie do zapłodnienia. Ty zdecydowałeś o rozwodzie. Ty decydujesz, czy wrócę do domu!
Jej oczy błyszczą od emocji.
— Nie będę cię więcej słuchać. Wychodzę!
Odwraca się i rusza w stronę drzwi. Na nogach ma tylko cienkie kapcie, a na sobie lekką piżamę.
Nie odchodzi jednak daleko.
Cihan wstaje i jednym krokiem zastępuje jej drogę. Chwyta ją za ramiona i zatrzymuje tuż przy ścianie.
— Nigdzie nie pójdziesz — mówi cicho, ale stanowczo.
Hancer patrzy na niego szeroko otwartymi oczami.
Cihan pochyla się nieco bliżej.
— Zadałem ci pytanie — mówi powoli. — I teraz mi na nie odpowiesz.
Jego spojrzenie jest twarde i przenikliwe, jakby chciał zajrzeć wprost do jej myśli.
— Przywiozłem cię tutaj, żebyśmy mogli zrobić krok naprzód — mówi Cihan spokojniej, choć w jego głosie wciąż pobrzmiewa napięcie. — Ale sam tego nie zrobię. Potrzebuję twojej pomocy.
Przez chwilę patrzy jej w oczy, jakby szukał w nich choćby śladu zrozumienia.
— Tak jak wtedy, gdy pomogłaś mi rozpalić w piecu — dodaje ciszej. — Nie pozwoliłaś mi zmarnować ostatniej zapałki. Zatrzymałaś mnie, bo wiedziałaś, że to byłby błąd.
Robi krótką pauzę.
— To była właściwa decyzja. Dlaczego więc nie chcesz zrobić tego samego dla naszego małżeństwa?
Hancer milczy, a napięcie między nimi gęstnieje.
Cihan delikatnie odsuwa ją od drzwi, po czym sięga do zamka i przekręca klucz. W ciszy rozlega się cichy metaliczny klik.
— Dopóki nie odpowiesz mi na to pytanie — mówi stanowczo — nigdzie stąd nie wyjdziesz.
***
Poranek w lesie jest cichy i chłodny. Nad niewielką polaną unosi się lekka mgła, a wilgotna trawa połyskuje w pierwszych promieniach słońca. Drewniana chata wygląda teraz zupełnie inaczej niż w nocy — skromna, ale przytulna. Przy ścianie stoją donice z czerwonymi pelargoniami, a obok okien ustawiono kilka zielonych glinianych garnków. W powietrzu czuć zapach wilgotnej ziemi i świeżych liści.
W środku chaty Cihan już od dawna nie śpi. Przy drewnianym stole przygotowuje proste śniadanie. Na talerzach układa pokrojone pomidory i ogórki, kilka zielonych i czarnych oliwek oraz plasterki białego sera. Obok stawia świeży chleb i dwie małe szklanki z gorącą herbatą.
Po chwili podchodzi do wersalki.
— Hancer, wstawaj.
Dziewczyna powoli otwiera oczy. Przez moment wygląda na zdezorientowaną, jakby zapomniała, gdzie jest. Dopiero gdy dostrzega drewniane ściany chaty i stojącego obok Cihana, jej twarz znów twardnieje.
Chwilę później siedzi już przy stole. Jednak nawet nie patrzy na jedzenie.
— Dalej będziesz się dąsać? — pyta Cihan, siadając naprzeciwko. — Nie bądź taka uparta. Wypij herbatę i coś zjedz.
Hancer milczy.
Cihan wzdycha cicho i sam zaczyna nakładać jej jedzenie. Na talerzu układa sałatkę z pomidorów i ogórków, kilka oliwek oraz plaster białego sera.
— Choć trochę — mówi spokojniej. — Od wczoraj nic nie jadłaś.
W tym momencie jego telefon zaczyna dzwonić.
Hancer natychmiast podnosi głowę.
— Czy to moja bratowa?
Cihan nie odpowiada. Spogląda tylko na ekran, po czym wstaje i bez słowa wychodzi z chaty.
Na zewnątrz zatrzymuje się kilka kroków od drzwi.
— Jak wygląda sytuacja? — pyta do telefonu.
Po drugiej stronie odzywa się męski głos.
— Wyniki nie są dobre.
Cihan marszczy brwi.
— Czy naprawdę nic nie można zrobić? Nie da się usunąć guza operacyjnie?
— Da się — odpowiada lekarz — ale to bardzo ryzykowna operacja.
Cihan milczy przez chwilę.
— Jeśli to jedyna szansa… czy nie warto podjąć ryzyka?
Słucha odpowiedzi przez kilka sekund, a jego twarz powoli tężeje.
— Rozumiem — mówi w końcu cicho. — Czyli istnieje duże prawdopodobieństwo, że już nigdy nie stanie na nogi?
Po chwili kończy rozmowę.
Kiedy opuszcza telefon, zauważa, że przy drzwiach stoi Hancer. Dziewczyna najwyraźniej słyszała niemal całą rozmowę.
Patrzy na niego przenikliwie.
— Rozmawiałeś o moim bracie? — pyta chłodno. — Co próbujesz zrobić? Tak chcesz uspokoić swoje sumienie?
— Posłuchaj mnie przez chwilę…
— Jakim prawem się wtrącasz?! — przerywa mu gwałtownie. — Czy ktoś cię o to prosił? Nie potrzebuję twojej pomocy ani współczucia!
— Dość! — jego głos nagle staje się stanowczy. — Wysłuchaj mnie.
Hancer milknie, choć w jej oczach wciąż płonie gniew.
— Już od dawna wiem, że twój brat jest chory.
— Co?! — jej oczy rozszerzają się ze zdumienia.
— Twoja bratowa mi powiedziała — wyjaśnia spokojnie Cihan. — To ona poprosiła mnie o pomoc.
Podchodzi krok bliżej.
— Zabrałem Cemila do lekarza pod pretekstem wspólnego obiadu. Gdybym naprawdę chciał wykorzystać jego chorobę, już dawno byś się o tym dowiedziała.
Patrzy jej prosto w oczy.
— Ale ty jesteś do mnie uprzedzona. Podważasz wszystko, co mówię i robię.
Tym razem Hancer nie odpowiada od razu. Jej spojrzenie łagodnieje, a w oczach pojawia się cień wahania.
— Ale zapamiętaj jedno — dodaje Cihan spokojniej. — Lekarz powiedział, że jest jeszcze nadzieja.
Odwraca się i rusza w stronę drzwi chaty.
Robi zaledwie kilka kroków, gdy za jego plecami rozlega się cichy głos:
— Cihanie…
Zatrzymuje się.
— Dlaczego pomagasz? — pyta Hancer. — Jeśli nie robisz tego dla siebie, to dlaczego?
Cihan odwraca się powoli, jakby chciał coś odpowiedzieć.
W tej samej chwili jego telefon znowu zaczyna dzwonić.
Na ekranie pojawia się imię: Ertugrul.
Cihan odbiera.
— Tym razem naprawdę zrobiłeś coś złego, Cihanie — mówi poważny głos po drugiej stronie. — Jej brat jest obok mnie. Natychmiast przyprowadź dziewczynę.
Cihan milczy przez moment.
Po chwili rozłącza się i podnosi wzrok na Hancer.
— Masz szczęście — mówi chłodno. — Odzyskasz swoją wolność.
***
Cihan zatrzymuje samochód przed domem Cemila. Silnik cichnie, a na podjeździe zapada napięta cisza. Hancer przez chwilę siedzi nieruchomo, patrząc na znajome okna domu. Wie, że za chwilę będzie musiała zmierzyć się z bratem.
Gdy wchodzą do środka, w salonie czekają już wszyscy. Na kanapie siedzą Derya i Ertugrul, a obok nich — wyraźnie zmęczony, ale opanowany — Cemil. Jasne światło wpada przez okna zasłonięte kwiecistymi zasłonami, oświetlając niewielki stolik i dwie sofy ustawione naprzeciw siebie. Atmosfera w pomieszczeniu jest ciężka.
Cemil powoli podnosi się z miejsca i patrzy najpierw na Hancer, potem na Cihana.
— Usiądź — mówi chłodno do Cihana. — Muszę porozmawiać z Hancer.
Cihan nawet nie drgnie.
— Hancer nie jest winna — odpowiada spokojnie, ale stanowczo. — Jeśli chcesz kogoś pociągnąć do odpowiedzialności, stoję przed tobą.
Cemil patrzy na niego twardo.
— To sprawa między mną a moją siostrą. Nie dotyczy nikogo więcej.
Na moment zapada cisza.
— Usiądź — mówi wtedy spokojnym, lecz stanowczym tonem Ertugrul.
Cihan spogląda na niego przez chwilę, po czym w końcu ustępuje. Siada na kanapie obok Deryi, choć jego wzrok wciąż pozostaje utkwiony w Hancer.
Cemil zwraca się do siostry.
— Chodź.
Hancer idzie za nim bez słowa.
Wychodzą z salonu i kierują się do sypialni. Pokój jest jasny i spokojny — stoi w nim duże łóżko z jasnym wezgłowiem, niewielka szafka nocna z lampką i obraz z białym kwiatem nad łóżkiem. Jednak napięcie między rodzeństwem sprawia, że nawet to miejsce wydaje się ciężkie od emocji.
Cemil siada na brzegu łóżka. Hancer siada obok niego, niepewnie ściskając w dłoniach brzeg swojego szala.
— Nie uciekłam, bracie — mówi cicho. — Tylko rozmawialiśmy.
Cemil patrzy przed siebie przez chwilę, jakby zbierał myśli.
— Wiesz, dlaczego jestem na ciebie zły? — mówi w końcu spokojnie. — Bo mnie zignorowałaś. Zachowałaś się tak, jakbym w ogóle nie istniał.
— Bracie… — Oczy Hancer natychmiast napełniają się łzami.
Cemil spuszcza wzrok.
— W tym życiu nawet śmierć by mnie nie zraniła — mówi cicho. — Ani bieda, ani choroba. Nic z tych rzeczy. Ale jeśli chodzi o ciebie… tylko ty możesz sprawić, że naprawdę poczuję ból.
— Bracie… — jej głos drży. — Bałam się, że cię stracę. Nie wiedziałam, co robić. Chciałam tylko, żebyś przynajmniej swoje ostatnie dni przeżył spokojnie. Dlatego zgodziłam się na wszystko.
Łzy spływają jej po policzkach.
— Przysięgam.
Cemil patrzy na nią długo. W jego oczach widać zmęczenie, ale i czułość.
— Skoro ty podjęłaś decyzję, myśląc o mnie… — mówi w końcu — to ja, jako twój brat, też muszę pomyśleć o tobie.
Odwraca się w jej stronę.
— Odpowiedz mi teraz szczerze. Czy mimo wszystko chcesz z nim być?
Hancer milknie. Jej palce zaciskają się na materiale szala.
Po chwili spuszcza wzrok.
— Bracie… od teraz będzie tak, jak powiesz.
Cemil przez moment patrzy na nią w ciszy.
Potem powoli kiwa głową, a na jego twarzy pojawia się delikatny, niemal smutny uśmiech.
***
Cemil wraca do salonu. Na jego twarzy widać spokój, którego wcześniej brakowało, choć w oczach nadal tli się wzruszenie. Atmosfera w pomieszczeniu powoli się rozluźnia.
W tym czasie Hancer w kuchni przygotowuje kawę. Jej ruchy są spokojne, ale widać, że stara się zapanować nad emocjami. Po chwili udaje się do salonu z tacą. Stawia przed każdym małą filiżankę.
Cihan bierze swoją i upija pierwszy łyk.
Natychmiast czuje znajomy smak. Musi powstrzymać się, by się nie skrzywić.
Kawa jest… słona.
Przez ułamek sekundy walczy ze sobą, ale w jego oczach pojawia się ciepły błysk.
Dosypała soli. To dobry znak.
Unosi filiżankę jeszcze raz i — ku zaskoczeniu wszystkich — wypija całą jej zawartość jednym haustem, jakby chciał w ten sposób pokazać, że jest gotów przyjąć wszystko, co go czeka.
Ertugrul prostuje się na kanapie i spogląda na zebranych.
— Zebraliśmy się tutaj w pięknym celu — zaczyna poważnym, uroczystym tonem.
Derya nie potrafi ukryć ekscytacji. Na jej twarzy pojawia się szeroki uśmiech.
— Jeśli Bóg pozwoli, tym razem wszystko będzie dobrze.
Ertugrul spogląda na Cemila.
— Z woli Boga proszę o rękę Hancer dla naszego syna Cihana.
W salonie zapada cisza.
Cemil przez chwilę patrzy na siostrę, jakby jeszcze raz chciał upewnić się, że podejmuje właściwą decyzję.
— Wydarzyło się między nami wiele rzeczy — mówi spokojnie. — Dobrych i złych.
Robi krótką pauzę.
— Jeśli Hancer potrafiła zapomnieć o tych złych… ja także zapominam.
Podnosi wzrok.
— Puszczam w niepamięć wszystkie błędy.
Jego głos łagodnieje.
— W tym życiu mam tylko jedną siostrę. I jedyne, czego chcę… to żeby była szczęśliwa.
Derya pochyla się do przodu z niecierpliwością.
— Czyli się zgadzasz? — pyta z błyskiem w oczach. — Oddajesz swoją siostrę Cihanowi?
W oczach Cemila pojawiają się łzy.
Uśmiecha się ciepło.
— Oddaję — mówi spokojnie. — Bądźcie szczęśliwi.
Na twarzy Hancer pojawia się wzruszenie. Cihan patrzy na Cemila z wdzięcznością.
Po chwili sięga do kieszeni marynarki i wyciąga niewielkie pudełko. Otwiera je, ukazując dwie złote obrączki.
Jedną z nich podaje Hancer.
— Zanim ją założysz, spójrz na jej wewnętrzną stronę.
Hancer podnosi obrączkę i przygląda się jej uważnie. Mruży oczy, by dostrzec drobny grawer.
Po chwili na jej twarzy pojawia się szeroki, szczery uśmiech.
Derya natychmiast wyciąga szyję.
— Co tam jest napisane? – pyta zaciekawiona.
Cihan spogląda na Hancer.
— Dzisiejsza data — wyjaśnia spokojnie. — Skoro zaczynamy wszystko od nowa, niech ten dzień będzie naszym nowym początkiem.
Ertugrul podnosi obrączki.
Z powagą i spokojem zakłada jedną na palec Hancer, a drugą na palec Cihana.
W tej chwili wszystko wydaje się cichnąć.
Jakby świat na moment się zatrzymał.
Cihan i Hancer spoglądają na siebie.
Tym razem naprawdę są małżeństwem.
W salonie rozbrzmiewają ciche gratulacje, a na twarzach wszystkich pojawia się szczery uśmiech.
Po raz pierwszy od dawna wszyscy czują, że wszystko może się jeszcze dobrze ułożyć.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 37.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
