„Panna młoda” Odc. 67 – streszczenie
Sinem siedzi na łóżku w pokoju Mine. Różowe ściany, pluszowe zabawki i starannie poukładane drobiazgi tylko potęgują pustkę, która nagle wypełniła to miejsce.
W jej dłoniach drżą małe ubranka córki. Przyciska je do piersi, jakby chciała zatrzymać przy sobie choć cień jej obecności.
— Gdzie jesteś, moja córeczko? — szepcze przez łzy, a jej głos łamie się z bólu.
Unosi głowę, jakby zwracała się do kogoś, kogo już nie ma.
— Metinie… — mówi cicho, z rozpaczą. — Czy tak by było, gdybyś żył?
Jej oczy wypełniają się łzami.
— Odszedłeś tak wcześnie… zostawiłeś mnie w tym piekle. Nie wiem już, kogo mam bardziej żałować… ciebie czy siebie.
Zaciska powieki.
— Gdybyś był przy mnie, nic by się tak nie potoczyło. Sprzeciwiłbyś się swojej matce. Powiedziałbyś jej, żeby przestała się wtrącać.
Jej głos staje się bardziej drżący.
— Miałabym oparcie. Nie pozwoliłbyś, żeby mnie tak karała.
Sinem nagle łapie oddech, jakby zabrakło jej powietrza.
— Zabrała mi dziecko… — szepcze. — Oddzieliła mnie od własnej córki…
Przyciska ubranka jeszcze mocniej do serca.
I wybucha niekontrolowanym, rozpaczliwym szlochem.
***
Szpital psychiatryczny.
Korytarz jest cichy, niemal martwy.
Pielęgniarz wchodzi do sali Garipa — pacjenta, o którym niewiele wiadomo, poza tym, że jest pilnie strzeżony.
Drzwi uchylają się z cichym skrzypnięciem.
W środku… coś jest nie tak.
Łóżko jest puste.
Na podłodze leży inny pielęgniarz — nieruchomy.
— Boże… — szepcze mężczyzna, natychmiast podbiegając do niego.
Klęka i unosi jego głowę, delikatnie klepiąc go po policzkach.
— Ahmet! Słyszysz mnie? Co się stało?!
Powieki leżącego drgają. Po chwili mężczyzna odzyskuje przytomność, krzywiąc się z bólu.
— Gdzie… gdzie on jest…? — mamrocze.
— Gdzie Garip?! — dopytuje pierwszy, coraz bardziej zdenerwowany.
Ahmet łapie się za tył głowy.
— Przyniosłem mu leki… — mówi z trudem. — Gdy tylko wszedłem… rzucił się na mnie…
Zaciska zęby.
— Potem… nic nie pamiętam…
Próbuje się podnieść.
— Zostaw mnie… biegnij! Powiadom dyrektora! Szybko!
Drugi pielęgniarz nie waha się ani chwili. Wstaje i wybiega z sali.
***
Noc.
Ciemność przecina jedynie światło latarni.
Między drzewami biegnie mężczyzna. Szybko. Z determinacją. Jak ktoś, kto nie może się zatrzymać.
Dżinsy, sportowe buty, bluza z jasnymi rękawami i czarny bezrękawnik. Długie włosy poruszają się w rytmie jego kroków.
Nie ogląda się za siebie.
Nie zwalnia.
To Garip.
I właśnie odzyskał wolność.
***
Po operacji Cemil wraca do siebie szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał. Aparatura pracuje spokojnie, a jego oddech jest równy i pewny — jakby ciało wreszcie odzyskało utraconą równowagę.
Lekarz pozwala na krótką wizytę jednej osoby.
Hancer nie czeka ani chwili.
Wchodzi cicho do sali, jakby bała się zakłócić ten kruchy spokój. Gdy tylko go widzi — żywego, przytomnego — coś w niej pęka.
Podchodzi do łóżka i bez słowa siada obok. Delikatnie opiera głowę na jego piersi.
Słyszy bicie jego serca.
Równe. Silne. Prawdziwe.
Jej oczy natychmiast wypełniają się łzami.
Ale tym razem to nie strach.
To ulga.
— Wszystko w porządku… — odzywa się Cemil cicho, głaszcząc ją po włosach. — Nie płacz już. Nie znoszę twoich łez.
Uśmiecha się lekko.
— Widzisz? Nadal tu jestem. Lekarze wyrzucili tego pasażera na gapę z mojej głowy. Czuję się, jakbym dostał drugie życie.
Hancer śmieje się przez łzy.
— Bracie… tak bardzo się bałam…
Jej głos drży, a łzy spływają po policzkach, ale ona nawet nie próbuje ich powstrzymać.
Cemil przygląda się jej uważnie.
— Przerażasz mnie — mówi półżartem. — Czy może… nadal jestem chory?
— Nie — kręci głową, ocierając łzy. — Tym razem to łzy szczęścia. Stało się coś, w co przestaliśmy już wierzyć. Jesteś zdrowy, wróciłeś do nas. Dzięki Bogu.
— Dziękuję najpierw Bogu — przytakuje Cemil — a potem lekarzom i mojemu szwagrowi.
Jego spojrzenie staje się poważniejsze.
— Gdyby nie on… gdyby nie znalazł tego specjalisty i nie ściągnął go z zagranicy…
— Już wystarczy — przerywa mu łagodnie Hancer. — Nie rozmawiajmy już o złych rzeczach.
Cemil uśmiecha się i lekko kiwa głową.
— Masz rację. Koniec z ciemnością.
Zapada krótka cisza. Spokojna. Pełna oddechu i obecności. Po chwili Cemil spogląda na nią uważniej.
— A wy? — pyta ciszej. — Ty i szwagier… wszystko między wami dobrze?
Hancer unosi głowę i uśmiecha się delikatnie.
— Tak. Dzięki tobie postanowiliśmy zacząć od nowa.
Na moment zawiesza głos.
— Chociaż… coś się wydarzyło. Ale… może tylko to sobie wyobraziłam.
Cemil marszczy brwi.
— Co masz na myśli?
Hancer spuszcza wzrok.
— Zadzwoniła do mnie jego była żona.
— Co?! — Cemil natychmiast się prostuje, a na jego twarzy pojawia się napięcie. — Po co?
— Powiedziała… że nadal go kocha.
Cisza gęstnieje.
— Co za bezczelność! — cedzi Cemil przez zęby. — Są po rozwodzie. Ona nie ma już żadnego miejsca w jego życiu. Dlaczego w ogóle do ciebie dzwoni?
— Żeby mnie zdezorientować… i chyba jej się to udało — przyznaje cicho Hancer.
Cemil patrzy na nią stanowczo.
— Nie pozwól na to.
Jego głos jest spokojny, ale twardy.
— Nigdy nie wątp w swojego męża. Mój szwagier jest uczciwym człowiekiem. Jego była żona jest po prostu zazdrosna i chce was skłócić.
Ściska jej dłoń.
— Dbaj o swój dom. O swoje małżeństwo. Jeśli mu ufasz, nic więcej nie ma znaczenia.
Na jego twarzy pojawia się cień uśmiechu.
— Nie słuchaj nikogo. I wiesz co? Czasem… nawet mnie nie słuchaj.
Hancer patrzy na niego zaskoczona.
— Słuchaj swojego serca — dodaje Cemil ciszej. — Ono zawsze wie lepiej.
Hancer uśmiecha się przez łzy.
Ściska jego dłoń mocniej, jakby chciała upewnić się, że naprawdę tu jest.
I po raz pierwszy od dawna naprawdę czuje spokój.
***
Podczas gdy Hancer przebywa w sali Cemila, na korytarzu szpitalnym panuje chłodna cisza. Białe światło odbija się od ścian, a odległe dźwięki aparatury medycznej tworzą monotonne tło.
Derya stoi obok Cihana, przyglądając mu się uważnie, jakby próbowała zajrzeć głębiej niż pozwala na to jego spokojna twarz.
— W końcu między wami się ułożyło — mówi cicho, z lekkim uśmiechem. — Naprawiliście to, co się psuło.
Cihan kiwa głową, ale jego spojrzenie pozostaje poważne.
— Porozmawialiśmy. Wyjaśniliśmy nieporozumienia — odpowiada krótko.
Derya nie spuszcza z niego wzroku.
— Wszystkie?
To jedno słowo zawisa między nimi ciężko.
Cihan marszczy lekko brwi.
— Co masz na myśli?
Derya wzdycha i rozkłada ręce.
— Przeszłość, Cihanie. Nie udawaj, że nie wiesz. Masz za sobą małżeństwo. Hancer o tym wie… ale sytuacja się zmieniła. Zastanawiam się, czy naprawdę jest z tym pogodzona. Czy nie czuje się… obciążona tym faktem.
Cihan odwraca wzrok i przez chwilę milczy. Jego szczęka lekko się zaciska.
— Tamto małżeństwo jest zakończone — mówi w końcu stanowczo. — Gdyby było inaczej, nie ożeniłbym się z Hancer.
Jego głos twardnieje.
— To zamknięty rozdział.
Derya patrzy na niego jeszcze przez moment, jakby chciała upewnić się, czy naprawdę w to wierzy.
— Skoro tak mówisz… — odpowiada spokojnie. — Obyś miał rację.
Odwraca się i odchodzi korytarzem, zostawiając go samego.
Cihan stoi nieruchomo.
Dopiero teraz jego twarz traci pewność.
Spuszcza wzrok.
— Powiedziałem, że wszystko wyjaśniliśmy… — szepcze do siebie. — Ale czy naprawdę powiedziałem jej wszystko?
Cisza staje się nagle nieznośna.
Ciężko wzdycha.
Nie. Nie powiedział wszystkiego.
Hancer wciąż nie zna prawdy.
Nie wie, kim naprawdę jest jego była żona.
Nie wie, że to ktoś, kogo dobrze zna.
***
Beyza chodzi nerwowo po swoim pokoju, stukając obcasami o podłogę. Jej odbicie w lustrze wydaje się równie roztrzęsione jak ona sama. Przystaje tylko na moment, opierając dłonie o komodę, ale obraz, który wraca do jej głowy, nie daje jej spokoju.
Pocałunek.
Cihan i Hancer. Bliskość. Czułość.
A potem jego słowa — że od tej pory będzie jadł posiłki tylko z nią. W starym domu.
— Jeszcze chwila… — szepcze, zaciskając szczęki. — I ta żmija na dobre wpełznie do tej rezydencji.
Odwraca się gwałtownie.
— Yonca mówi: bądź cierpliwa… — prycha. — Ale ja wariuję! Jak mam to wytrzymać?!
Sięga po telefon niemal z desperacją i wybiera numer.
— Tak, Beyzo? — rozlega się spokojny głos Yoncy.
— Mówiłaś, żebym była cierpliwa, ale ja już nie mogę! — wyrzuca z siebie Beyza. — Jestem na granicy szaleństwa!
— Tobie też dobry wieczór… — odpowiada Yonca z lekką ironią.
Beyza przymyka oczy, starając się opanować.
— Przepraszam, ale naprawdę nie daję rady. Wszystko wymyka mi się z rąk.
— Co się stało?
— Cihan będzie z nią jadł każdy posiłek. Każdy! Jest przy niej bez przerwy. To tylko kwestia czasu, zanim sprowadzi ją do rezydencji.
Jej głos zaczyna drżeć.
— Cokolwiek robię, tylko ich do siebie zbliżam. Chciałam powiedzieć jej prawdę, wykrzyczeć jej w twarz, kim jestem… ale mnie powstrzymałaś.
Zaciska palce na telefonie.
— I miałaś rację. To by nic nie dało. Nawet gdybym ją upokorzyła, ona by się tylko uśmiechnęła.
Zapada chwila ciszy.
— Muszę zrobić coś większego.
Po drugiej stronie Yonca uśmiecha się lekko.
— Wiesz… jest prosty sposób, żeby ją pokonać.
Beyza zamiera.
— Jaki?
— Użyj jej własnej broni.
— Jakiej broni?
Yonca mówi spokojnie, niemal szeptem:
— Jesteś kobietą, Beyzo. Tak jak ona zdobywa jego uwagę, ty możesz zrobić to samo.
Beyza marszczy brwi.
— Chcesz, żebym zbliżyła się do Cihana?
— Dokładnie. Byliście małżeństwem. Macie wspomnienia. Emocje. Historia jest po twojej stronie… jeśli tylko umiesz ją wykorzystać.
— Próbowałam — odpowiada gorzko Beyza. — Za każdym razem mnie odrzucał.
— To znaczy, że nie robisz tego właściwie.
Ton Yoncy staje się bardziej stanowczy.
— Zbliż się do niego, ale tak, żeby nie potrafił cię odrzucić.
Beyza milknie, przetwarzając te słowa.
Nagle w tle rozmowy rozlega się męski głos:
— Kochanie, kawa jeszcze nie gotowa?
Beyza natychmiast się prostuje.
— Gdzie jesteś? — pyta ostro. — Kto to był?
— W domu — odpowiada Yonca bez wahania. — Mam gościa, robię kawę.
— Mój ojciec jest u ciebie?
Krótka pauza.
— Oczywiście, że nie — mówi Yonca spokojnie, choć jej spojrzenie na stojącego obok Nusreta zdradza coś zupełnie innego. — Co miałabym mieć wspólnego z twoim ojcem?
Zmienia ton.
— Pomyśl o tym, co ci powiedziałam. Zdzwonimy się później. Pa.
Rozłącza się.
***
Yonca odkłada telefon na blat kuchenny i przez chwilę stoi nieruchomo. Potem odwraca się do Nusreta z niewinnym uśmiechem.
— Czuję się… trochę źle — mówi miękko. — Nie jestem przyzwyczajona do kłamstw. Okłamałam najlepszą przyjaciółkę.
Spuszcza wzrok.
— Będzie mi trudno spojrzeć jej w oczy.
Nusret patrzy na nią z ciepłym uśmiechem.
— Nie masz się czego wstydzić. Oboje jesteśmy wolni. Lubimy się. To nic złego.
Podchodzi bliżej.
— Przyjdzie czas, a powiemy jej wszystko. Nie oddalaj się ode mnie tylko dlatego, że masz wyrzuty sumienia.
Jego głos łagodnieje.
— Moje intencje są poważne.
Yonca unosi wzrok i uśmiecha się lekko.
Sięga po tacę z filiżankami.
— W takim razie… napijmy się kawy.
Ale w jej oczach pojawia się błysk.
Nie wszystko jest tak niewinne, jak próbuje to przedstawić.
***
Na szpitalnym korytarzu panuje półmrok i cisza przerywana jedynie odległym dźwiękiem aparatury. Cihan i Engin siedzą obok siebie na plastikowych krzesłach. Na kolanach mają plik dokumentów, które Engin właśnie przyniósł.
Cihan przegląda je pobieżnie, ale jego myśli są wyraźnie gdzie indziej.
— Tak przy okazji… — zaczyna Engin, jakby mimochodem. — Cemre zarezerwowała ci lot. Jutro lecisz do Dubaju.
Cihan gwałtownie unosi głowę.
— Co?
Jego zdziwienie jest szczere, niemal gwałtowne.
— Nie mów, że zapomniałeś — odpowiada spokojnie Engin. — Wszystko jest dopięte. Jedziesz, podpisujesz kontrakt na dostawy i wracasz. Inwestorzy czekają tylko na to.
Pochyla się lekko w jego stronę.
— Zawsze sam jeździłeś na takie spotkania. To międzynarodowa umowa, Cihanie. Nie możemy tego odpuścić.
Cihan odwraca wzrok i zaciska palce na kartkach.
— Wiem, ale nie mogę teraz wyjechać.
— Dlaczego?
— Cemil jest po operacji — odpowiada bez wahania. — Nadal leży w szpitalu. Chcę być tutaj.
Engin przygląda mu się uważnie, jakby próbował przebić się przez tę odpowiedź.
— Operacja się udała — mówi spokojnie. — Sam mi to powiedziałeś. Jego stan jest stabilny.
Następuje krótka pauza.
— Więc… może to nie o niego chodzi?
Cihan spogląda na niego ostro.
— Co próbujesz powiedzieć?
Engin unosi brew, nie spuszczając z niego wzroku.
— Może tak naprawdę nie chcesz zostawić… Hancer.
Słowa zawisają w powietrzu ciężko.
Cihan milczy. Nie zaprzecza.
W końcu wzdycha, przecierając twarz dłonią.
— To nie ma znaczenia — mówi w końcu, ale jego głos traci pewność. — Wiesz, co się dzieje w rezydencji. To chaos. Nie mogę jej tam zostawić samej.
Ścisza głos.
— Zwłaszcza że… ona wciąż nic nie wie.
Engin odchyla się na krześle.
— W takim razie powiedz jej prawdę — odpowiada bez wahania. — I skończ z tym chaosem.
Cihan opuszcza wzrok.
— Mówiłem ci… jej brat dopiero co wyszedł spod noża. Nie mogę jej teraz tym obciążać.
Zaciska szczęki.
— Jak tylko Cemil wyjdzie ze szpitala… powiem jej wszystko. Skończę z tym. Raz na zawsze.
Engin kręci głową z niedowierzaniem.
— Mówisz, że zaczęliście nowe życie — mówi cicho. — A ona mieszka pod jednym dachem z twoją byłą żoną i nie ma o tym pojęcia.
Patrzy mu prosto w oczy.
— To ma być ten nowy początek?
Cihan milczy przez dłuższą chwilę.
W jego spojrzeniu pojawia się napięcie i cień wątpliwości.
W końcu podnosi wzrok.
— Rozwiążę to, Enginie.
Ale nawet on sam nie brzmi, jakby był tego całkowicie pewien.
***
Mukadder stoi przed lustrem i powoli poprawia włosy, jakby próbowała przywrócić sobie kontrolę nad chaosem, który od dawna narasta w jej życiu. Jej twarz jest napięta, spojrzenie chłodne, ale w oczach czai się niepokój.
Nagle ciszę przecina dźwięk telefonu.
Kobieta zamiera.
— Boże… kto o tej porze? — mruczy pod nosem, marszcząc brwi.
Sięga po telefon i odbiera.
— Słucham?
— Dobry wieczór, pani Mukadder — odzywa się męski głos. Spokojny, ale wyraźnie napięty. — Mówi dyrektor szpitala. Doszło do… incydentu. Nie chciałem przekazywać tego przez telefon, ale sytuacja mnie do tego zmusza.
Mukadder prostuje się, a jej palce mimowolnie zaciskają się na obudowie telefonu.
— Proszę nie owijać w bawełnę — mówi ostro. — Co się stało?
Krótka cisza.
— Niestety… uciekł.
Jej twarz natychmiast blednie.
— Co?! — wybucha. — Jak to możliwe?! Co wy tam robicie?! Za co wam płacę?!
— Zaatakował jednego z pielęgniarzy i wykorzystał moment nieuwagi — tłumaczy dyrektor. — Przeszukaliśmy teren, ale bez rezultatu. Musimy powiadomić policję.
— Nie waż się! — syczy Mukadder, niemal przez zęby. — Nikt nie powiadomi policji. Zajmę się tym. Znajdę go szybciej niż wasze służby.
W tym momencie drzwi do pokoju otwierają się gwałtownie.
Do środka wchodzi Sinem. Jej twarz jest napięta, oczy zaczerwienione od płaczu, ale spojrzenie ma czujne.
— Mamo? — pyta niepewnie, zatrzymując się w progu. — Z kim rozmawiałaś?
Mukadder odwraca się błyskawicznie, jak przyłapana na czymś, czego nie powinna robić.
— To nie twoja sprawa.
Sinem zbliża się o krok.
— Słyszałam podniesiony głos… — mówi cicho, ale stanowczo. — Czy chodzi o Mine? Coś jej się stało?
Mukadder mruży oczy, a jej twarz twardnieje.
— Co ty robisz w moim pokoju? Podsłuchujesz mnie?!
— Nie! — odpowiada szybko Sinem, cofając się o pół kroku. — Po prostu się przestraszyłam… Telefon w środku nocy… Pomyślałam, że…
— Wyjdź stąd! — przerywa jej ostro Mukadder. — Natychmiast! I nie waż się więcej wchodzić do mojego pokoju bez pozwolenia!
Sinem zamiera na moment, zraniona jej tonem, ale nic już nie mówi. Odwraca się powoli i wychodzi, zamykając za sobą drzwi.
W pokoju zapada ciężka cisza. Mukadder stoi nieruchomo przez kilka sekund, po czym gwałtownie wraca do działania. Ponownie sięga po telefon i wybiera numer.
Gdy ktoś odbiera, jej głos jest już cichy, ale lodowaty.
— Uciekł z ośrodka — mówi. — Dyrektor chce powiadomić policję. Na razie go powstrzymałam.
Robi krótką pauzę.
— Znajdźcie go. Natychmiast. Zanim sprawa wymknie się spod kontroli.
Rozłącza się.
Jej odbicie w lustrze nie wygląda już na spokojne.
Wygląda… jak ktoś, kto właśnie stracił kontrolę nad czymś bardzo niebezpiecznym.
***
Sinem stoi przed kierowcą, drżąc cała z napięcia. Jej oczy są zaczerwienione, policzki mokre od łez, a dłonie bezwiednie zaciskają się na materiale tuniki.
— Błagam cię… — jej głos łamie się przy każdym słowie. — Powiedz mi prawdę. Gdzie ona jest? Gdzie moja córka?
Mężczyzna unika jej wzroku, wyraźnie rozdarty między lojalnością a współczuciem.
— Ja… nie powinienem… — zaczyna, ale widząc jej rozpacz, milknie na moment.
Sinem robi krok bliżej.
— Ona jest wszystkim, co mam — szepcze. — Jeśli coś jej się stanie… ja tego nie przeżyję.
Kierowca wzdycha ciężko i w końcu opuszcza ramiona.
— Nie mów nikomu, że wiesz to ode mnie — mówi cicho. — Pani Mukadder ma dom w Rivie. Tam ją zawiozłem.
Na twarzy Sinem pojawia się ulga, która miesza się z nową falą emocji.
— Niech Bóg cię błogosławi… — wyszeptuje.
Ociera łzy drżącą dłonią, ale w jej oczach pojawia się teraz coś więcej niż rozpacz — determinacja.
Wie, gdzie jest Mine.
I wie, że nie ma ani chwili do stracenia.
***
Tymczasem w odległym, cichym domu w Rivie noc zdaje się gęstnieć z każdą sekundą.
Drzwi uchylają się bezszelestnie.
Garip wślizguje się do środka, stawiając ostrożne, niemal bezgłośne kroki. Jego oddech jest płytki, a spojrzenie niespokojne. Rozgląda się, jak drapieżnik, który właśnie wtargnął na obce terytorium.
W końcu zatrzymuje się.
Na kanapie, przykryta kocem, śpi Mine.
Jej małe dłonie są złożone pod policzkiem, oddech ma spokojny, niewinny. W tej ciszy wygląda, jakby świat nie miał w sobie żadnego zła.
Garip kuca powoli.
Patrzy na nią długo.
Zbyt długo.
Wyciąga rękę… jego palce drżą, jakby walczył sam ze sobą. Już prawie dotyka jej twarzy, gdy nagle…
Mine otwiera oczy.
Ich spojrzenia spotykają się na ułamek sekundy.
Dziewczynka nabiera powietrza i krzyczy.
Przeraźliwie.
Garip cofa się gwałtownie, jak oparzony, i rzuca się do ucieczki, znikając w ciemności tak nagle, jak się pojawił.
Krzyk Mine rozdziera noc.
Po chwili przy kanapie klęka jej opiekunka.
— Mine! — woła, chwytając jej twarz w dłonie. — Jestem tu, spokojnie… już dobrze…
Dziewczynka drży. Jej oczy są szeroko otwarte, pełne strachu.
— Ten człowiek… — szepcze przez łzy. — Stał tu… patrzył na mnie…
Kobieta przytula ją mocno, głaszcząc po włosach.
— Ciii… już dobrze. Nikogo tu nie ma. Jestem przy tobie.
Ale jej własny wzrok mimowolnie kieruje się w stronę drzwi.
Bo choć próbuje ją uspokoić…
Sama zaczyna się bać.
***
Mukadder nie śpi.
Krąży po pokoju nerwowymi krokami, jak drapieżnik zamknięty w klatce. Co chwilę zatrzymuje się, masuje kark, zaciska powieki, jakby próbowała odpędzić rosnące napięcie.
— Dalej… znajdź go… — szepcze do siebie. — Znajdź go i zadzwoń…
Telefon nagle zaczyna dzwonić. Rzuca się do niego natychmiast.
Jedno spojrzenie na ekran wystarcza, by zrozumieć — to nie to połączenie, na które czekała.
Ale odbiera.
— Słucham?
Zamiast odpowiedzi… słyszy płacz.
Dziecięcy. Rozdzierający.
Mukadder momentalnie prostuje się.
— Czy Mine płacze?! — jej głos staje się ostry jak brzytwa. — Co jej zrobiłaś?!
— Nic! — odpowiada zdenerwowana kobieta. — Spałyśmy… obudził mnie jej krzyk. Ktoś włamał się do domu… jakiś mężczyzna. Uciekł, kiedy mnie zobaczył. Mine bardzo się przestraszyła…
Mukadder zamiera.
Jej twarz powoli tężeje.
— Do diabła… — syczy i rozłącza się bez słowa.
Nie musi pytać.
Wie.
Dokładnie wie, kto tam był.
I co to oznacza.
***
Taksówka zatrzymuje się gwałtownie przed domem w Rivie. Sinem nawet nie czeka, aż samochód całkowicie stanie — wyskakuje i biegnie do środka.
Drzwi są szeroko otwarte. Serce wali jej jak oszalałe.
— Mine! — woła rozpaczliwie. — Mine!
Wbiega do salonu. I wtedy ją widzi.
Na czerwonej kanapie, skulona, zapłakana, drżąca.
Sinem dopada do niej i natychmiast przyciąga ją do siebie, obejmując tak mocno, jakby bała się, że ktoś znów ją zabierze.
— Jestem tutaj… jestem… — szepcze drżącym głosem, całując jej włosy. — Już dobrze, kochanie… już nic ci nie grozi…
— Mamo… — łka Mine. — Był tu mężczyzna… patrzył na mnie…
Sinem zastyga. Jej spojrzenie momentalnie twardnieje. Powoli podnosi głowę i wbija wzrok w opiekunkę.
— Jaki mężczyzna? — pyta lodowato. — Kim on był?
— Ja… naprawdę nie wiem — odpowiada kobieta, cofając się o krok. — Wszedł, kiedy spałyśmy…
Sinem nie słucha dalej. Jej decyzja już zapadła.
— Chodź, kochanie. Wychodzimy stąd.
Podnosi się, trzymając Mine przy sobie.
— Dokąd to?! — Opiekunka chwyta ją za przedramię.
W jednej chwili atmosfera gęstnieje.
Sinem odwraca się gwałtownie.
— Nie waż się mnie dotykać! — jej głos jest pełen gniewu i strachu jednocześnie. — Nie możesz tu dłużej trzymać mojej córki!
— Ale pani Mukadder…
— Jeszcze jedno słowo — przerywa jej ostro — a pożałujesz dnia, w którym się urodziłaś.
Zapada cisza.
Ciężka.
Nie do zniesienia.
Sinem odwraca się i wyprowadza Mine z domu, przyciskając ją do siebie.
Kilka chwil później siedzą już w taksówce. Drzwi się zamykają. Samochód rusza.
W cieniu, między drzewami… stoi ktoś jeszcze.
Garip.
Patrzy za odjeżdżającą taksówką.
I nie odwraca wzroku.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 46.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
