„Dziedzictwo” Odc. 887 – streszczenie
Nana i Poyraz przemierzają dzielnicę, rozpytując przechodniów o Nazli. Z każdą chwilą ich niepokój narasta – czas ucieka, a ślad po porwanej kobiecie zdaje się znikać. Wtem telefon Poyraza zaczyna wibrować. Wideopołączenie. Na ekranie pojawia się twarz, której nienawidzi z całego serca.
Trucizna.
– Ty łajdaku! – wybucha Poyraz, zaciskając dłoń na telefonie. – Znajdę cię! Słyszysz?! Czekaj na mnie, nadchodzę!
Po drugiej stronie słychać zimny, lodowaty śmiech.
– Nadal mnie szukasz? – pyta Trucizna z rozbawieniem. – Czas twojej siostry na tym świecie dobiega końca. I wiesz co? Będę się przy tym świetnie bawił. Nic nie sprawia mi większej przyjemności niż odbieranie życia.
Poyraz czuje, jak krew gotuje mu się w żyłach.
– Rozerwę cię na strzępy, jeśli choć włos spadnie jej z głowy! Pokaż mi siostrę, ty śmieciu!
Trucizna przesuwa kamerę. W kadrze pojawia się Nazli. Jest związana, wyczerpana i cała zapłakana. Łzy spływają po jej bladych policzkach, a oczy lśnią od strachu.
– Bracie, uratuj mnie! – krzyczy, szlochając. – Zawsze mnie znajdowałeś! Nawet kiedy nikt nie wiedział, gdzie jestem. Wiesz, jak mnie znaleźć…
Na twarzy Poyraza nagle maluje się zmiana. Jego oczy błyszczą, jakby nagle wszystko stało się jasne.
Nazli właśnie dała mu wskazówkę.
Trucizna ponownie pojawia się w kadrze, spoglądając w kamerę z kpiącym uśmiechem.
– Nadal wierzy, że ją odnajdziesz – mówi z udawaną czułością. – To takie wzruszające. Ale nadzieja, Poyrazie, to największa słabość człowieka. I powtarzam ci to po raz ostatni… Jeśli chcesz odzyskać siostrę, oddaj mi kobietę i dziecko. W przeciwnym razie… – Chwyta Nazli za podbródek i zmusza ją, by spojrzała w kamerę. – Ta piękna twarz zniknie na zawsze.
– Zabieraj od niej te łapska, bydlaku! – wybucha Poyraz. – Przysięgam, że cię zabiję!
Połączenie zostaje nagle zakończone.
Poyraz oddycha ciężko. Gotowy do ataku, zaciska dłonie w pięści. Spogląda na Nanę, która drży, nie mogąc powstrzymać łez.
– Nie płacz – mówi nagle, z nową determinacją w głosie. – Odzyskamy Nazli. Wiem, gdzie ją trzyma.
Nana zamiera.
– Jak? Skąd wiesz?
Poyraz wciąga gwałtownie powietrze, jakby wreszcie pojął coś, co przez chwilę umykało jego uwadze.
– Nazli dała mi wskazówkę – mówi szybko. – Powiedziała, że już raz ją znalazłem. Chodziło jej o Samatyę. Kiedy nasz ojciec zmarł, ukrywała się tam. Musimy się pospieszyć. Nie możemy stracić ani sekundy.
***
Podczas gdy Nana i Poyraz ruszają na poszukiwania, Sahin zmaga się z najtrudniejszą decyzją w życiu.
Pod presją matki i Cansel, Sahin rozważa niewyobrażalne – oddanie Yusufa w ręce Trucizny w zamian za życie Nazli.
Jego sumienie krzyczy, by tego nie robił. To dziecko jest niewinne. Ale z drugiej strony… jego siostra…
Dłonie mu drżą.
Gdy zapada decyzja, wychodzi z warsztatu, prowadząc nieświadomego Yusufa za rękę. Kierują się poza teren dzielnicy.
***
Poyraz odbiera telefon.
– Poyraz! – w słuchawce rozlega się zdenerwowany głos Merta. – Sahin i Yusuf opuścili warsztat. Wyszli poza dzielnicę.
Świat na moment przestaje istnieć.
– Co?! – Poyraz momentalnie się zatrzymuje. – Dokąd poszli?!
– Nie wiem, ale… coś jest nie tak.
Poyraz czuje, jak lodowaty dreszcz przebiega mu po plecach.
Jego brat nie byłby zdolny do takiego czynu.
Prawda?
Sięga po telefon, dzwoni do Sahina, ale… brat nie odbiera.
Serce wali mu jak młotem. Spogląda na Nanę z napięciem w oczach.
– Musimy ich znaleźć. Teraz.
Decyzja zapada błyskawicznie. Na razie porzuca poszukiwania siostry. Jeśli Sahin faktycznie zamierza oddać Yusufa Truciźnie, to jak najszybciej musi go powstrzymać.
***
Poyraz odnajduje brata.
Sahin stoi ze spuszczoną głową. Obok niego stoi Yusuf, który beztrosko trzyma w ręce niewielką zabawkę.
Poyraz podchodzi bliżej.
– Powiedz mi, że nie zamierzałeś tego zrobić. – Jego głos drży, ale nie ze strachu – ze złości, bólu i rozczarowania.
Sahin nie odpowiada od razu. Przełyka ślinę, ściskając pięści.
– Chciałem ocalić Nazli. – Jego głos jest cichy, pełen wstydu. – Mrok przysłonił mi oczy… Ale nie mogłem. Nie potrafiłem.
Poyraz zaciska usta, patrząc na brata z mieszanką ulgi i gniewu.
Powoli, niemal ostrożnie, kładzie dłoń na jego ramieniu.
– Dzięki Bogu, że przejrzałeś na oczy, zanim doszło do tragedii.
Sahin oddycha ciężko.
Cisza między nimi jest ciężka, ale wypełniona zrozumieniem.
Nana, która przez cały czas obserwowała scenę, ociera ukradkiem łzy.
Yusuf uśmiecha się do nich niewinnie, zupełnie nieświadomy, jak blisko znalazł się otchłani.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 639. Bölüm i Emanet 640. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
