„Wichrowe Wzgórze” – Odcinek 370: Streszczenie
Zeynep od kilku dni nosi w sobie jedno palące pytanie: co Halil napisał w liście do ich dziecka? Wiedziała, że opisał w nim swoje uczucia do niej, ale myśl o tych słowach — ukrytych, zamkniętych tylko dla przyszłości — nie dawała jej spokoju.
W końcu siada przy biurku, bierze do ręki ulubiony długopis i zaczyna pisać własny list. W każdym zdaniu opisuje dziecku, jak widzi jego ojca: jego siłę, dobroć, czułość, milczenie pełne znaczeń i to, jak patrzy na nią, jakby była całym jego światem. Gdy kończy, jej serce bije szybciej — zarówno z emocji, jak i z niepewności, czy powinna zrobić kolejny krok.
Wieczorem wchodzi do pracowni, gdzie Halil pochyla się nad dokumentami. Zeynep staje przed nim, trzymając list oburącz.
— Mam propozycję — mówi delikatnie, lecz stanowczo. — Pozwolę ci przeczytać mój list, jeśli ty pozwolisz mi przeczytać swój. Dzięki temu nikt z nas nie będzie musiał walczyć z ciekawością.
Halil podnosi wzrok. W jego spojrzeniu pojawia się zaskoczenie, a po chwili łagodne rozbawienie. Wstaje, obejmuje jej ramiona i patrzy jej w oczy z czułością, która zawsze potrafiła ją rozbroić.
— Ale ja nie jestem ciekawy — odpowiada spokojnie, z lekkim uśmiechem. — Wiem, że moja żona jest sprawiedliwa. Jestem pewien, że napisałaś naszemu dziecku, jakim jestem dobrym ojcem i mężem.
Mówi to pół żartem, pół serio, głosem ciepłym, ale jego decyzja jest jasna.
Zanim Zeynep zdąży odparować, Halil delikatnie bierze oba listy, wkłada je do drewnianej skrzynki zamykanej na klucz i przekręca zamek. Chowa klucz do kieszeni i wychodzi z pracowni, rzucając jej krótki, czuły uśmiech.
Zeynep zostaje sama w pokoju. Jej ramiona opadają w geście bezradności.
Tak bardzo liczyła, że w końcu dowie się, co mąż napisał o niej w tym tajemniczym liście. Zamiast tego klucz — dosłownie i symbolicznie — zniknął w jego kieszeni.
A ciekawość, zamiast zniknąć, tylko narosła.
***
Cemil od kilku godzin krąży po obejściu, próbując znaleźć moment, by porozmawiać z Halilem. Za każdym razem, gdy zbliża się do niego, ktoś go woła, coś się psuje albo pojawia się nowe zadanie. W końcu rezygnuje i opiera się o barierkę na tarasie, wyraźnie przygnębiony.
Merve zauważa jego zmęczony wzrok i niepokój. Podchodzi do niego powoli, zaintrygowana.
— O czym chciałeś porozmawiać z moim szwagrem? — pyta, próbując brzmieć swobodnie, choć w jej głosie jest cień napięcia.
Cemil zaciska dłonie na poręczy, jakby musiał dodać sobie odwagi.
— Chciałem się z nim pożegnać, zanim wyjedzie do Francji — mówi w końcu. — Bo kiedy wróci… mnie już tu nie będzie. Postanowiłem opuścić farmę.
Merve zamiera. Jej oczy rozszerzają się ze zdumienia, a serce zaczyna łomotać jak szalone.
— Co? — wydobywa z siebie z trudem. — Nie rób tego. Dlaczego miałbyś wyjechać?
Cemil wpatruje się gdzieś w dal, jakby bał się spojrzeć jej w oczy.
— Ponieważ… — zatrzymuje się na chwilę, biorąc głęboki oddech. — Nie czujesz się komfortowo w mojej obecności. Nie jesteś przy mnie szczęśliwa. Widzę to. A jeśli tak jest, to istnieje tylko jedno rozwiązanie. Muszę wyjechać.
Merve otwiera usta, ale słowa nie chcą przejść przez gardło.
— Nie zrozumiałeś mnie, Cemilu — mówi po chwili, nerwowo splatając palce. — Ja… nie jestem zdenerwowana, naprawdę. To nie tak. Ty tylko… źle to odczytałeś.
Cemil uśmiecha się smutno. To uśmiech człowieka, który już podjął decyzję.
— Nie mam powodu, żeby tu zostać, Merve — odpowiada cicho. — Dlatego lepiej będzie, jeśli wyjadę.
Po tych słowach odwraca się i wraca do swoich obowiązków. Każdy jego krok brzmi jak oddalający się, urwany rytm serca.
Merve stoi w miejscu, jakby nagle zabrakło jej powietrza. Jej dłonie drżą, a w oczach pojawia się błysk czegoś, co boi się nazwać.
Ona też go kocha.
Ale słowa, które mogłyby to zmienić, więzną jej w gardle.
„Wichrowe Wzgórze” – Odcinek 371: Streszczenie
Zeynep długo nie wytrzymuje ciekawości. Kiedy noc jest jeszcze młoda, a dom pogrążony w ciszy, cicho ześlizguje się z łóżka. Owinięta szlafrokiem, stąpa boso po chłodnej podłodze i ostrożnie udaje się do pracowni. Lampka przy biurku rzuca miękkie światło, a drewniana skrzynka stoi na blacie dokładnie tam, gdzie Halil ją zostawił. Palce jej nieco drżą, gdy odryglowuje zamknięcie i wysuwa kopertę z wnętrza.
Przez chwilę waha się, jakby czuła ciężar zakazanego czynu. W gardle ma słodko-gorzkie uczucie winy, ale ciekawość jest silniejsza — miękko rozchyla brzeg koperty i wyciąga kartkę. Znajome pismo uderza ją prosto w serce.
Czyta powoli, łapczywie, smakując każde zdanie jak pocałunek:
Moje drogie dziecko. Zanim opowiem ci o sobie, muszę opowiedzieć ci o twojej mamie — bo ona jest moim życiem. Twoja mama jest moją bohaterką. Bez niej pozostałbym zagubionym, ponurym człowiekiem. Jej współczucie i cierpliwość wydobyły ze mnie to, co najlepsze. Wystarczy jedno jej spojrzenie, by wszystko wokół rozkwitło. Trudno to ująć słowami, ale spróbuję: jest niczym perła — niepowtarzalna w swoim pięknie i czystości ducha. Każdego dnia odkrywam w niej nowe piękno. Masz ogromne szczęście, że to ona jest twoją mamą.
Gdy słowa docierają do końca, gorące łzy cisną się jej do oczu. Dłoń mimowolnie wędruje ku zaokrąglonemu brzuchowi — dotyka go jakby chciała przytulić jeszcze nienarodzone życie. Wtedy dostrzega dopisek pod listem.
P.S. Jestem pewien, że twoja mama przeczyta ten list przed tobą, bo niezależnie od tego, co napiszę — nie jestem w stanie powstrzymać jej ciekawości. Jedna z rzeczy, które kocham w niej najbardziej, to właśnie ta jej ciekawość.
Zeynep uśmiecha się przez łzy, rumieniec wstępuje jej na policzki — i to właśnie w tym momencie uświadamia sobie, że nie jest sama. W pomieszczeniu rozlega się głos, cichy, a jednak pełen ciepła.
— Czy miałem rację w tym, co napisałem? — pyta Halil. Stoi w półcieniu drzwi, a jego sylwetka ocieplona jest odblaskiem lampy. Zeynep tak bardzo była pochłonięta lekturą, że nawet nie usłyszała, kiedy wszedł.
Podnosi na niego wzrok powoli, z oczami cały czas wilgotnymi od wzruszenia. Halil podchodzi i delikatnie ociera jej policzek kciukiem, jak gdyby chciał zebrać wszystkie jej łzy.
— Napisałeś pięknie — mówi Zeynep cicho, a w jej głosie słychać mieszankę szczęścia i żaru. — Ale zapomniałeś wspomnieć kilku ważnych rzeczy.
Halil unosi brew, zdziwiony i uśmiechnięty.
— Jakich?
— Na przykład o tym, że mama bardzo kocha ojca tego dziecka — odpowiada Zeynep, zaciskając dłoń na jego. — I że jest najszczęśliwsza na świecie, mając tak kochającego męża. Na szczęście pojawiłeś się w moim życiu.
Halil nachyla się, ich czoła stykają się przez chwilę w cichym geście porozumienia. Potem oboje zatapiają się w uścisku — długim, ciepłym, pełnym ulgi i miłości, która zdaje się być teraz silniejsza niż kiedykolwiek.
***
Halil w końcu znajduje chwilę, by porozmawiać z Cemilem. W salonie panuje spokój, a miękkie światło lampy tworzy atmosferę sprzyjającą poważnym rozmowom. Obaj siadają naprzeciw siebie na kanapach.
— Słucham cię, Cemilu. Co chciałeś mi powiedzieć? — pyta Halil spokojnie, choć wyczuwa nerwowość chłopaka.
Cemil bierze głęboki oddech. Jego dłonie drżą, więc zaciska je na kolanach, jakby próbował powstrzymać własny niepokój.
— Panie Halilu, ja… — zaczyna, lecz w tej samej chwili słychać szybkie kroki.
Do salonu wpada Merve. Nie wchodzi — wbiega, niemal z rozpędem, jakby goniła ją własna panika.
— Nie macie o czym rozmawiać! — oznajmia stanowczo.
Halil patrzy na nią zdziwiony, unosząc brwi.
— Nie? — dopytuje.
— Tak. Moja przyjaciółka… miała drobny problem. Cemil chciał ci o tym powiedzieć. Ale wszystko jest już załatwione. Naprawdę, nie ma potrzeby o tym rozmawiać. — Merve mówi szybko, pewnie, choć jej głos ledwo przykrywa nerwy. Ukradkiem zerka na Cemila, jakby błagała go, by nie zaprzeczył.
Halil spogląda na nich oboje, wyczuwając napięcie między nimi, ale nie drąży.
— Jesteś tego pewna, Merve? — pyta raz jeszcze.
— Bardziej niż pewna — potwierdza, unosząc brodę z determinacją.
Po chwili Halil wstaje i kieruje się do ogrodu, zostawiając ich samych. Gdy tylko drzwi zamykają się za nim, cisza między Merve a Cemilem gęstnieje niemal do granic.
Cemil odwraca się do niej, a w jego oczach widać ból i zawód.
— Dlaczego to zrobiłaś? — pyta cicho, ale wyraźnie.
Merve patrzy na niego, a jej piersi unoszą się w gwałtownym, urywanym oddechu.
— Nie możesz się z nikim pożegnać. I nigdzie nie możesz odejść, Cemilu! — mówi ostro, bardziej emocjonalnie, niż zamierzała.
— A niby dlaczego? — odpowiada z goryczą. — Po co miałbym zostać?
Merve zbiera się w sobie, walczy z sobą, jej dłonie drżą. W końcu wypala, jakby nie mogła już dłużej trzymać tego w środku:
— Bo… bo nasze uczucia są wzajemne! — jej głos łamie się, ale oczy pozostają pewne. — Ja… też cię kocham.
Słowa zawisają w powietrzu jak coś świętego, długo wyczekiwanego, a jednocześnie przerażającego. Cemil zamiera, patrząc na nią tak, jakby właśnie zatrzymał się cały świat.
Wreszcie — prawda wyszła na powierzchnię.
***
Mijają trzy miesiące.
Pokój jest surowy, zimny i niemal pusty. Przez wysoko umieszczone okno wpada bladoniebieskie światło, które rysuje na ścianach ostre, geometryczne cienie krat. W powietrzu unosi się chłód sterylnej ciszy, przerywany jedynie odległym stukotem kroków personelu.
Songul siedzi na wąskim, szpitalnym łóżku. Jej stopy są bose, splecione nerwowo jedna na drugiej. Ręce unieruchamia kaftan bezpieczeństwa — ciasny, krępujący każdy ruch, jakby miał trzymać w ryzach nie ciało, a jej rozszalałą świadomość.
Mimo to na jej twarzy błąka się uśmiech. Nienaturalny, zbyt słodki jak na miejsce, w którym się znajduje. Jej włosy opadają swobodnie na ramiona, nadając całej postaci niepokojącej kruchości, jakby była kimś między zagubionym dzieckiem a drapieżnikiem czekającym na moment oderwania się od smyczy.
Patrzy przed siebie, w pustą przestrzeń, ale w jej oczach połyskuje coś gorączkowego. Myśli płyną szybko, chaotycznie, a jednak z przerażającą konsekwencją.
„To jeszcze nie koniec.”
Jej wewnętrzny głos jest chłodny, pozbawiony wahania.
„Ten naszyjnik należy do mnie. Tak samo jak farma. To wszystko powinno być moje… Omer też jest mój.”
Palce u stóp drgają lekko, jedyny fragment ciała, który wciąż może wyrażać emocje. Kaftan podkreśla jej bezsilność, ale w jej głowie nie ma miejsca na poczucie porażki.
Wręcz przeciwnie.
Nagle odchyla głowę do tyłu i wybucha śmiechem — dzikim, nagłym, niepokojącym. Śmiechem, który odbija się od chłodnych ścian jak echo czegoś nieludzkiego.
Śmiechem, który sprawia, że w powietrzu robi się ciężej, jakby temperatura nagle spadła.
W jej oczach nie ma ani odrobiny skruchy. Tylko plan. Tylko obsesja. Tylko żar szaleństwa, który jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.
Bo dla Songul to rzeczywiście nie koniec.
To dopiero początek.
***
Zeynep spełniła swoje marzenie o stworzeniu własnych perfum. Trzy miesiące spędzone we Francji — pełne pracy, inspiracji i zachwytu — minęły jak sen. Teraz, gdy samochód zatrzymuje się przed bramą farmy, czuje, jak serce bije mocniej. Dom. Rodzina. Bezpieczeństwo.
Halil wysiada pierwszy i natychmiast podbiega do drzwi pasażera. Brzuch Zeynep jest już duży, a każdy ruch wymaga ostrożności. Halil podaje jej obie dłonie, jakby niósł najcenniejszy skarb, pomagając jej ostrożnie stanąć na ziemi. Ciepły wiatr owiewa ich twarze, a przed wejściem do domu zbiera się cała rodzina — uśmiechy, wzruszenie, radość z powrotu.
Wśród zgromadzonych są też Merve i Cemil. Trzymają się za ręce, jakby dodawali sobie odwagi. Gdy już wszyscy przywitają wracających, para robi krok do przodu i z drżącą, ale szczęśliwą pewnością informuje o swojej miłości i planach ślubnych.
Halil i Zeynep przyjmują tę wieść z ciepłem i autentyczną radością. Gratulują im, obejmują, cieszą się ich szczęściem. Jednak za uśmiechem kryje się świadomość, że czeka ich jeszcze trudniejsza rozmowa — przekazanie tej wiadomości Tulay.
To Halil decyduje się wziąć to zadanie na siebie. Zaprasza teściową do gabinetu, gdzie przy zamkniętych drzwiach, z pełną powagą, mówi jej wprost o uczuciu Merve i Cemila.
Dawniej Tulay zareagowałaby gwałtownie — oburzeniem, odmową, wyrzutami. Dla niej niegdyś liczyły się nazwiska, status, wpływy. Ale dziś jest inną kobietą. Przeszła drogę, która nauczyła ją patrzeć głębiej: na serce człowieka, na jego dobre intencje, szlachetność i oddanie.
Dlatego, ku wielkiemu zaskoczeniu Halila, wyraża zgodę na ślub.
Wieść ta natychmiast trafia do Merve i Cemila. Ich oczy rozszerzają się z ulgi, a oddechy stają się lżejsze, jakby spadł z nich ogromny ciężar.
Tulay jednak nie kończy na tym. Jej twarz łagodnieje, ale głos pozostaje stanowczy.
— Ale mam warunek — mówi, na moment przerywając ich euforię. — Merve nie mogła w tym roku pójść na studia. Po ślubie będzie kontynuować naukę i ukończy szkołę.
Cemil natychmiast potwierdza, że tak będzie — z pełnym szacunkiem pochyla się i całuje rękę przyszłej teściowej, dając jej słowo.
Merve, ze łzami wdzięczności, obejmuje mamę, a Tulay odwzajemnia ten uścisk z czułością, którą kiedyś tak rzadko okazywała.
Rodzina czuje, że zamknął się pewien rozdział pełen napięć i obaw, a otworzył się nowy — spokojniejszy, dojrzalszy i pełen nadziei.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Rüzgarlı Tepe. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Rüzgarlı Tepe 215. Bölüm i Rüzgarlı Tepe 216. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
