Dziedzictwo odc. 1054: Poyraz wychodzi na wolność!

„Dziedzictwo” Odc. 1054 – streszczenie

Ibrahim, Kirpi i Kara siedzą pochyleni nad biurkiem w komisariacie, naradzając się w sprawie Aynur. Atmosfera w pokoju jest ciężka, jakby w powietrzu unosił się jej ból.

— Biedactwo… płacze po kątach, a my nic nie możemy zrobić — mówi z troską Ibrahim, kręcąc głową.

— Jest niewinna, a mimo to traktują ją jak morderczynię — dodaje Kara, a w jej głosie słychać gniew. — Już myśleliśmy, że sprawy zmierzają w dobrą stronę, a teraz jeszcze wyrzucili ją z pracy.

— To niewiarygodne — mruczy Kirpi. — Dziewczyna tylko uczciwie zarabia na chleb, a to komuś przeszkadza. Dla mnie od początku była jak siostra… naprawdę mnie to poruszyło.

— Musimy ją jak najszybciej wyciągnąć z tych tarapatów — oznajmia zdecydowanie Kara. — Jak mówi prokurator Sinan, trzeba znaleźć prawdziwego zabójcę. — Nachyla się jeszcze bliżej i obniża głos: — Ale najpierw musimy się upewnić, czy Baran nie maczał palców w tej sprawie. Ibo, ustaliliście coś? To on kazał zniszczyć nagrania?

— Moi ludzie sprawdzają, ale na razie nic pewnego — odpowiada Ibrahim z ciężkim westchnieniem. — Facet trzyma nas na muszce. Ostrzegł mnie, więc nie mogę za bardzo naciskać…

— Skoro on patrzy na nas, my musimy patrzeć na niego — rzuca Kara z zimną determinacją. — Tylko ktoś, kogo nikt się nie spodziewa… ktoś, kto potrafi być niewidzialny.

Nagle Kirpi prostuje się jak oparzony, w jego oczach błyska iskra.
— To ja! — wykrzykuje z zapałem. — Jestem mistrzem w byciu niewidzialnym. Znam każdy zakamarek komisariatu. Przynoszę herbatę wszystkim, nawet Baranowi. On nawet nie zwróci uwagi.

Ibrahim i Kara wymieniają spojrzenia, na ich twarzach maluje się coś między niedowierzaniem a uznaniem. Faktycznie, Kirpi nadaje się idealnie.

***

Kwadrans później Ibrahim i Kara wchodzą do gabinetu Sinana.

— Pomyśleliśmy o Kirpim — zaczyna Kara bez zbędnych wstępów. — Może obserwować prokuratora Barana.

Sinan unosi brwi i przez chwilę wpatruje się w nich uważnie.
— Też mam przeczucie, że Baran jest w to zamieszany — mówi w końcu wolno. — Nie mamy wyjścia. Musimy zmienić zasady gry. To dobry pomysł. Ale pamiętajcie, ostrzeżcie go. Nie może się zbytnio narażać.

— Oczywiście, że go uprzedzimy — zapewnia Ibrahim.

— Jak postępy z nagraniami? — dopytuje Sinan, splatając dłonie na biurku.

— Sprawca zrobił to perfekcyjnie — przyznaje Ibo. — Kolega powoli posuwa się do przodu, ale jest przekonany, że to ktoś z wewnątrz.

— A ja nadal badam pogróżki, które dostawała ofiara — dorzuca Kara. — Wszystkie numery, które ustaliłam, to jednorazówki, ślad urywa się za każdym razem.

Sinan opiera się na krześle, jego spojrzenie staje się jeszcze bardziej zdecydowane.
— Do roboty. Żeby uratować Aynur, musimy znaleźć zabójcę i jego wspólników. I to szybko.

W powietrzu znowu zawisła cisza, gęsta od determinacji. Wszyscy troje wiedzieli, że to dopiero początek.

***

Kamera przenosi się do eleganckiego biura prokuratora Barana. Mężczyzna siedzi za masywnym biurkiem, w półmroku, który tylko podkreśla jego lodowaty spokój. W palcach obraca srebrny długopis, a w jego oczach czai się czysta determinacja.

— Wyciągnę wszystkie twoje brudy… — syczy pod nosem, z ustami wykrzywionymi w złowrogim uśmiechu. — Zniszczę twoją reputację, Sinanie. Ujawnię każdy twój krok. W końcu nawet zatrudniłeś podejrzaną w komisariacie jako sprzątaczkę, jakby nikt się nie domyślił.

W ciszy rozlega się nagle dźwięk telefonu. Baran zerka na ekran, odbiera i przysuwa słuchawkę do ucha.

— Tak, Cemilu? — mówi chłodno. — W porządku. Tak jak się umawialiśmy. Znajdź kogoś dyskretnego, kto będzie go śledził. Chcę wiedzieć o każdym jego ruchu. Każdym.

Rozłącza się i odkłada telefon z głośnym stuknięciem na blat. Opiera łokcie na biurku i pochyla się lekko, jego spojrzenie staje się jeszcze bardziej złowrogie.

— Ezgi Günébakan została zamordowana przez Aynur Altınbaş — wypowiada to imię powoli, z jadowitą pewnością, jakby smakował każde słowo. — To ona jest winna. I ty, Sinanie Aysanie, próbujesz ją chronić. Zmanipulowałeś nawet nagrania.

Przysuwa się bliżej do blatu, palce zaciskają mu się na długopisie jak szpony.
— Ale ja… wyciągnę to wszystko na światło dzienne. Nawet jeśli cię to zniszczy.

W jego oczach błyszczy triumfalna, złowroga iskra.

***

Przed domem Poyraza z cichym szelestem zatrzymuje się elegancki, czarny SUV. Szofer w białych rękawiczkach wysiada pierwszy, obchodzi pojazd i otwiera tylne drzwi. Z wnętrza wysuwa się Atakan Özgüçlü — wyprostowany, pewny siebie, w perfekcyjnie skrojonym płaszczu.

— Jest pan pewien, że… nie będzie problemów? — pyta ostrożnie szofer, zerkając na drzwi domu.

Atakan odpowiada tylko lekkim, ironicznym uśmiechem.
— Poyraz siedzi w celi. Twierdza upadła — rzuca z samozadowoleniem. — Nic złego nie może się stać.

Nie czekając na reakcję, rusza zdecydowanym krokiem w stronę domu, a jego eleganckie buty stukają o bruk. Staje przed drzwiami, poprawia mankiety i naciska dzwonek.

Pod nosem, niemal do siebie, mruczy:
— Dalej, Pelin. Nadszedł czas, żebyś wróciła do kliniki. Nie ma już nikogo, kto mógłby cię ochronić.

Ale myli się.

Drzwi otwierają się i w progu staje policjant Rustem, z wyrazem chłodnej czujności w oczach. To Poyraz, przewidując wszystko, specjalnie oddelegował go do ochrony domu.

— Co się dzieje, panie Atakanie? — pyta funkcjonariusz spokojnym, lecz stanowczym tonem. — Cóż sprowadza pana do Cendere?

Atakan na moment traci rezon, ale szybko odzyskuje swój fałszywy uśmiech.
— Przyszedłem tylko zobaczyć się z moją siostrą — wyjaśnia, kiwając głową w głąb domu. — Jest tutaj.

— Owszem — potwierdza Rustem. — Ale ona nie chce pana widzieć.

Na twarzy Atakana pojawia się cień irytacji.
— To twoje oficjalne stanowisko? — cedzi przez zęby.

Rustem wbija w niego spokojne spojrzenie i odpowiada:
— Moje miejsce jest tam, gdzie ludzie są w niebezpieczeństwie. A Poyraz to mój przyjaciel. Brat, którego kochają wszyscy w tej dzielnicy. Jeśli nie przychodzisz tu z pomocą… — unosi rękę i wskazuje na furtkę — to droga wolna.

Atakan nie ma już nic do dodania. Zaciska szczęki, rzuca przeciągłe spojrzenie i syczy:
— Nie mam. Dziękuję, panie oficerze.

Odwraca się na pięcie i odchodzi z wymuszoną godnością. Przy samochodzie, z irytacją wypowiada przez zaciśnięte zęby imię Poyraza, po czym wsiada na tylne siedzenie i trzaska drzwiami. SUV rusza w ciszy, zostawiając za sobą tylko zapach drogich perfum i porażki.

***

Pelin realizuje pierwszą część planu, uknutego z Cansel, i staje przed celą Poyraza. W oczach ma łzy, w sercu wyćwiczony dramat. Chce pokazać mu swoją „gotowość do poświęcenia” — dokładnie tak, jak ustaliły.

— Co ty tu robisz?! — Poyraz podnosi się z pryczy, wyraźnie zaskoczony. — To niebezpieczne! Powinnaś była zostać w domu.

— Przyszłam z panem Rustemem, nie martw się — odpowiada miękko, spuszczając wzrok. — Chronisz mnie przed Atakanem nawet zza krat. Nie wiesz, jak bardzo jestem ci za to wdzięczna. A ja? Co zrobiłam w zamian? Nic… poza tym, że sprowadziłam na ciebie same kłopoty.

Głos jej drży, robi wymowną pauzę, po czym patrzy mu w oczy i mówi:

— Podjęłam decyzję. Twoja rodzina i tak już cierpi przeze mnie. Nazlı straciła pracę, a ty siedzisz tutaj. Kto wie, jak daleko Atakan jeszcze się posunie. Nie mogę patrzeć, jak płacisz za moją obecność. Dlatego… oddam się w jego ręce. On wycofa skargę, a ty odzyskasz wolność.

— Co ty wygadujesz, Pelin?! — Poyraz natychmiast reaguje, w jego głosie brzmi stanowczość. — Wiesz przecież, co cię czeka, jeśli do niego wrócisz.

— Wiem. Ale… to od ciebie nauczyłam się, czym jest prawdziwe poświęcenie. Teraz moja kolej — wyszeptuje, jakby była już pogodzona z losem.

— Nie! Nie pozwalam na to! — przerywa jej Poyraz i robi krok w jej stronę, jakby chciał przebić kraty samą wolą.

— Ale… — zaczyna cicho.

— Nie ma żadnego „ale”. Wierzysz mi? — jego spojrzenie wbija się w nią jak stal.

— Tak… bezgranicznie — przyznaje, niemal szeptem.

— Więc bądź cierpliwa. Wszystko się ułoży. A teraz wracaj do domu z Rustemem. To rozkaz.

Pelin posłusznie odwraca się i odchodzi. Gdy tylko mija korytarz i znika mu z oczu, jej łagodny wyraz twarzy zmienia się w coś zupełnie innego. W jej oczach pojawia się chytry błysk, a na ustach pełen satysfakcji uśmiech.

— Pierwszy krok wykonany — mruczy pod nosem, zadowolona z siebie.

***

Ekran ciemnieje i wraca do przeszłości — retrospekcja.

Pelin siedzi naprzeciwko Cansel, która nachyla się nad stołem, szepcząc jej instrukcje.

— Musimy wykorzystać każdą okazję, żebyś zbliżyła się do Poyraza — mówiła stanowczo Cansel, z błyskiem wyrachowania w oczach. — Pokażesz mu Pelin, która jest gotowa poświęcić wszystko. Ta stara Pelin, na którą był wściekły, zniknie z jego myśli. Będzie zaskoczony… pomyśli, że się zmieniłaś. I powoli, krok po kroku… znów wkradniesz się do jego serca.

Pelin tylko skinęła głową, z zaciśniętymi ustami i zimną determinacją w spojrzeniu.

***

Aynur siedzi na kanapie, wpatrzona w stertę niezapłaconych rachunków. W dłoniach gniecie kolejne wezwanie do zapłaty, czując narastającą bezsilność. W głowie kłębią się pytania, na które nie znajduje odpowiedzi. Jak poradzi sobie teraz, gdy straciła pracę? Jak spłaci czynsz, jak utrzyma dom?

Nagle rozbrzmiewa telefon. Drgnęła, jakby wyrwana ze złego snu.

— Słucham, panie Sinanie — mówi cicho, odbierając połączenie.

W słuchawce rozlega się spokojny, lecz stanowczy głos:

— W domu panuje bałagan, odkąd cię nie ma. Jesteś tu potrzebna, Aynur. Chcę, żebyś wróciła do pracy.

Aynur zamyka na chwilę oczy, zbierając się w sobie.

— Znalazłam już inną pracę — kłamie, starając się brzmieć pewnie.

— To dobrze. — Po krótkiej pauzie Sinan dodaje: — Gdzie?

— Opieka nad starszym małżeństwem, w spokojnej okolicy.

— A ci ludzie… są wiarygodni? Jakie odniosłaś pierwsze wrażenie?

— Oczywiście. — Uśmiecha się blado, choć on jej nie widzi. — Emerytowany pułkownik i jego żona. Bardzo mili ludzie, ich córki są nauczycielkami. Płacą dobrze.

— W porządku. Jutro rano cię odwiozę. Sam zobaczę, z kim masz do czynienia.

— Nie trzeba, panie Sinanie — odpowiada natychmiast, bardziej ostro, niż zamierzała. — Pójdę sama. Mówiłam już, że chcę stanąć na własnych nogach.

Po drugiej stronie zapada cisza. Aynur dodaje miękko:

— Siostra Adalet mnie woła. Będziemy jeść. Muszę kończyć.

Rozłącza się i odkłada telefon, starając się uspokoić drżenie rąk.

***

Kamera przenosi się do pokoju Sinana. Siedzi przy biurku, z zamyśloną miną, wpatrując się w wyłączony telefon, jakby jeszcze słyszał w nim jej głos.

Drzwi uchylają się i do środka wchodzi Isil, jego matka. Widać, że podsłuchiwała rozmowę, jej twarz płonie z oburzenia.

— Więc bez niej nie ma porządku w tym domu?! — cedzi przez zaciśnięte zęby. — Jeszcze tylko brakuje, żebyś się jej oświadczył! Ona jest główną podejrzaną w sprawie morderstwa Ezgi, a ty ją chronisz! Wstydź się, Sinan!

Sinan powoli podnosi się z krzesła, prostuje plecy, a jego spojrzenie staje się lodowate. Unosi rękę i wskazuje na drzwi.

— Proszę, wyjdź z mojego pokoju. I więcej mi nie przeszkadzaj.

Isil, podparta na lasce, mierzy go gniewnym wzrokiem, ale milczy. Odwraca się i odchodzi, stukając laską o podłogę z każdym krokiem.

***

Akcja przenosi się do następnego dnia. Aynur nie miała odwagi powiedzieć Adalet, że została zwolniona z pracy na komisariacie, więc jak co dzień wychodzi wcześnie rano, udając, że wciąż ma zatrudnienie.

Zamiast jednak ruszyć do pracy, błąka się po mieście, aż w końcu trafia do parku. Siada na ławce, trzymając w dłoniach obwarzanek. Przez chwilę patrzy w dal, jakby chciała uciec od swoich myśli. W końcu odrywa kęs chrupiącego pieczywa, kiedy nagle rozlega się dźwięk telefonu.

— Gdzie jesteś? — w słuchawce rozlega się głos Sinana, chłodny i czujny.

Aynur zaciska powieki i odpowiada szybko, z wymuszonym spokojem:
— Wszystko w porządku. Jestem w pracy. Przyszłam wcześniej, bo to mój pierwszy dzień. Nie mogę długo rozmawiać, ale nie martw się… już się im spodobałam.

Wtedy słyszy jego głos ponownie, tym razem bliżej, niemal nad uchem:
— Nie powiedziałaś tylko, że twoja nowa praca jest w dziale parków i ogrodów. Myślałem, że będziesz zajmować się chorymi.

Aynur zamarza. Powoli odwraca głowę i widzi, że tuż obok stoi Sinan, z telefonem przy uchu, patrząc na nią z mieszaniną ulgi i smutku. Przyłapał ją na kłamstwie.

Zamyka komórkę i podchodzi bliżej. Staje przed nią, a jego spojrzenie jest łagodne, choć pełne wyrzutu.

— Próbujesz udawać silną, żeby nie musieć nikogo prosić o pomoc, prawda? — mówi cicho.

Aynur spuszcza głowę, a jej ramiona zaczynają drżeć. W końcu wybucha cichym płaczem. Sinan siada obok niej na ławce, obejmuje ją ramieniem, przyciągając bliżej.

— Życie czasami wystawia nas na najcięższe próby — mówi spokojnie, patrząc przed siebie. — Rani naszą duszę, jakby chciało nas złamać. Ale człowiek nie musi być zawsze silny. Są chwile, kiedy trzeba przyjąć pomoc od tych, którzy ją oferują.

Odwraca się do niej i ściska jej dłoń.

— Jestem przy tobie, Aynur. I będę… do samego końca. Przysięgam. Te dni w końcu miną. Obiecuję.

Aynur wtula się w jego ramię, pozwalając sobie znowu poczuć się bezpiecznie.

***

Nana nerwowo krąży po swoim pokoju, jak tygrysica w klatce. W myślach gorączkowo układa plan, szukając choćby najmniejszego sposobu, by pomóc Poyrazowi.

— Musi istnieć jakiś sposób… — mruczy do siebie, jakby próbując dodać odwagi własnemu umysłowi. — Jak ten łajdak zastawił na niego pułapkę? Jeśli on potrafił, to i ja potrafię. Zastawię na niego własną. Jeśli tylko zmuszę go do przyznania się, cała ta skarga runie jak domek z kart.

W tym samym czasie kamera przesuwa się na korytarz, gdzie w cieniu czai się Cansel. Przyklejona do drzwi, chłonie każde słowo. Na jej ustach pojawia się chytry uśmiech, a w oczach błysk. Szybko i bezszelestnie oddala się, by chwilę później wpaść do pokoju Pelin i potrząsnąć jej ramieniem.

— Wstawaj! Obudź się! To nie pora na spanie!

— Co się dzieje? — mamrocze Pelin zaspanym głosem, przecierając oczy.

Cansel aż promienieje ekscytacją:
— Wstawaj, bo masz szansę zostać bohaterką!

— Bohaterką? Co ty wygadujesz?

— Pokazałaś już, jak bardzo ci zależy na Poyrazie, nawet rodzina zaczęła cię lubić, a teraz czas zabłysnąć naprawdę! — mówi z ogniem w oczach. — To ty wyciągniesz go z aresztu. Zrobisz to, czego Nana nawet nie zdąży!

***

Wkrótce potem drzwi domu otwierają się z hukiem. Poyraz wchodzi do środka, a tuż za nim Pelin. W jednej chwili w przedpokoju zbiera się cała rodzina.

Szczęśliwa Cennet podbiega do syna i mocno go przytula.
— Synku! Jak ci się udało wyjść?

Poyraz podnosi wzrok i patrzy prosto na Pelin.
— Dzięki niej — odpowiada spokojnie, a w jego oczach pojawia się cień zdumienia i wdzięczności.

— Co masz na myśli? — pyta zaskoczona Nana, przyglądając się im podejrzliwie.

— Wysłała swojemu bratu wiadomość. Wpadł we wściekłość i sam się wygadał, przyznał, że to była pułapka. Nie miał już wyjścia i musiał odwołać skargę.

Cennet aż ociera łzy wzruszenia i chwyta dłonie Pelin.
— Dziękuję ci, córko. Niech Bóg cię błogosławi za to, co zrobiłaś dla mojego syna.

— Naprawdę nie ma za co — odpowiada Pelin z pokorą, spuszczając wzrok. — W końcu to wszystko stało się przeze mnie. Na szczęście mogłam jakoś się odwdzięczyć.

Wszyscy wokół patrzą na nią z podziwem. Wszyscy… oprócz Nany. Jej brwi marszczą się coraz bardziej, a w oczach tli się gniew. W głębi serca wie doskonale — Pelin po prostu ukradła jej pomysł.

***

Akcja przenosi się do eleganckiego gabinetu Atakana. Mężczyzna siedzi za masywnym biurkiem, gdy jego telefon zaczyna dzwonić. Sięga po słuchawkę, a w jego głosie słychać chłodną pewność siebie.

— Mów.

Po drugiej stronie rozlega się niepewny głos współpracownika:
— Mam złe wieści… Poyraz został zwolniony. Ta wiadomość, którą wysłałeś do siostry… przyznałeś w niej, że to była pułapka. Ona od razu zaniosła dowód na policję.

Przez twarz Atakana przemyka cień zrozumienia, po czym jego oczy błyskają gniewem. Telefon niemal wypada mu z dłoni, gdy uderza nim o biurko.

— Pelin! — syknął przez zaciśnięte zęby. — Powinienem się domyślić, że odezwała się nie bez powodu!

Wstaje gwałtownie z krzesła, aż to cofa się z głośnym zgrzytem. Zaciska pięści tak mocno, że aż bieleją mu knykcie. Głęboko oddycha, próbując pohamować wściekłość, lecz w jego oczach już tli się żądza odwetu.

— Sam sobie na to zasłużyłeś, Poyrazie Kilicu… — mówi do siebie lodowatym tonem. — Skoro tak, niech wojna się zacznie. Zobaczymy, kto kogo zniszczy.

Siada z powrotem, bierze telefon i bez wahania wybiera kolejny numer. Kiedy połączenie zostaje odebrane, rzuca jedno, zimne polecenie:
— Zaczynajcie operację.

Odkłada słuchawkę i wpatruje się w przestrzeń, a jego twarz powoli rozciąga się w złowieszczy uśmiech.

Do czego tym razem posunie się Atakan? Jaką grę rozegra, by zemścić się na Poyrazie?

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 764. Bölüm i Emanet 765. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.