Dziedzictwo, odc. 1080: Cennet zgadza się na zaręczyny!

Nana uśmiecha się.
Google Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google?
DODAJ DO ŹRÓDEŁ ↗
Po kliknięciu zaznacz kwadracik obok Turkweb.pl.

„Dziedzictwo” Odc. 1080 – streszczenie

Nana wchodzi do sypialni i powoli siada na skraju łóżka. Opiera dłonie na kolanach, po czym spuszcza wzrok. Cisza pokoju aż dzwoni w uszach.

— Ja też bardzo za tobą tęsknię — mówi cicho, z cieniem smutku w głosie. — Ale co by było, gdybyś spróbował być choć odrobinę cierpliwy? Kto wie, w jakim jesteś teraz stanie… i co robisz…

Nagle ktoś zachodzi ją od tyłu i zakrywa jej usta silnymi dłońmi. Nana gwałtownie wzdryga się, a serce podskakuje jej do gardła. Po sekundzie rozpoznaje zapach, dotyk, obecność.

Odwraca się do niego gwałtownie.

— Co ty tutaj robisz?! — pyta szeptem. — Skąd się wziąłeś?

— Wszedłem przez okno — odpowiada z uśmiechem tuż przy jej uchu. — A jeśli znowu mnie wyrzucą, następnym razem wejdę przez komin.

— Zwariowałeś? — syczy. — Dlaczego przyszedłeś?

— Po ciebie. — Jego głos jest stanowczy. — Chodźmy.

— Dokąd?! Poyraz, czy ty kompletnie oszalałeś?

— Nie. Wręcz przeciwnie. Zmądrzałem. — Patrzy jej prosto w oczy. — Jestem Burzą. Nie potrafię stać w miejscu. Dlatego… porywam cię.

— Złapią nas — protestuje, cofając się o krok. — Poza tym ja też chcę, żeby wszystko odbyło się zgodnie z tradycją.

— Mam już dość tej gry — odpowiada z napięciem w głosie. — Czy nie jesteś moją żoną? Wystarczy czekania. Porywam cię!

Chwyta ją za rękę. W tej samej chwili drzwi sypialni otwierają się gwałtownie.

W progu staje Cennet.

Jej spojrzenie jest ostre jak nóż.

— Czy nie powiedziałam ci, żebyś tu nie wracał? — mówi chłodno, zwracając się do syna.

Poyraz nie puszcza dłoni Nany.

— Mów, co chcesz, mamo. Nie mogę być dłużej rozdzielony z kobietą, którą kocham. — Jego głos drży, ale nie z wahania. — Czy nie wiesz, że nie staje się między dwojgiem zakochanych? Kocham ją. Moje intencje są szczere. Poważne.

Nana opuszcza głowę, wzruszona tym wyznaniem.

Cennet milczy dłuższą chwilę. Patrzy na nich uważnie, jakby ważyła każde słowo. Wreszcie wzdycha.

— Skoro tak… — zaczyna powoli. — Jutro przyjdziesz i poprosisz o rękę naszej córki.

Poyraz zamiera.

— Słucham? — pyta, jakby nie był pewien, czy dobrze usłyszał. — Powiedziałaś… że mam przyjść i poprosić ją o rękę?

Na jego twarzy pojawia się niedowierzanie, a po chwili szczera radość.

— Mamo! — wykrzykuje i w spontanicznym odruchu przytula ją.

— Jesteś synem swojego ojca — stwierdza Cennet. — On też groził, że mnie porwie, jeśli moi rodzice się nie zgodzą. Mój ojciec zmienił zdanie, kiedy zobaczył jego determinację. Ale pamiętaj… wszystko musi odbyć się zgodnie z obyczajem.

— Oczywiście — odpowiada Poyraz z szerokim uśmiechem. — Garnitur, kwiaty, bombonierka. Przyjdę jak należy.

Nana patrzy na niego z niedowierzaniem i cichą radością. Jest pełna wiary, że chaos ich uczuć wreszcie zaczyna układać się w coś trwałego.

Jak kończy się serial „Dziedzictwo”?

Czy Nana i Poyraz doczekają się szczęśliwego zakończenia? Jak potoczą się losy pozostałych bohaterów? Znamy finał tureckiego serialu!

Poznaj zakończenie „Dziedzictwa” »

***

Prokuratorzy Sinan i Baran wchodzą do pokoju przesłuchań. Metalowe drzwi zamykają się za nimi z głuchym trzaskiem. Przy stole siedzi już Turgut Evrensoy. Rozparty na krześle, z nonszalancko splecionymi dłońmi, wygląda na zaskakująco spokojnego. Zbyt spokojnego. W jego spojrzeniu nie ma lęku — jest pewność siebie. Wie, że na narzędziu zbrodni nie znaleziono jego odcisków palców. Wie też, jak trudno będzie udowodnić mu winę.

— Jest pan przesłuchiwany w związku z zabójstwem swojej byłej obrończyni, Ezgi Gunebakan — zaczyna Baran oficjalnym tonem. — Sprawa postrzelenia prokuratora Sinana Aysana również obciąża pana bezpośrednio. Do tego dochodzi próba ucieczki z kraju. Zajmiemy się wszystkim po kolei.

Turgut unosi brew, ale nie odpowiada.

— Na nagraniach z monitoringu — kontynuuje Baran — wyraźnie widać, że w dniu zabójstwa przebywał pan w okolicy kamienicy, w której mieszkała ofiara.

— Tego wieczoru widziałeś, że Ezgi była pijana — wtrąca Sinan, pochylając się nad stołem. — Poszedłeś za nią. Wszedłeś do jej mieszkania bez użycia siły. Zabiłeś ją. Zapłaciłeś jej fortunę, by wybroniła cię z zarzutów prania brudnych pieniędzy, ale kiedy przedstawiła w sądzie dowody przeciwko tobie, wszystko się zmieniło. Doszło do kłótni. Zażądałeś zwrotu pieniędzy. Gdy odmówiła, postanowiłeś się zemścić.

Turgut uśmiecha się kpiąco.

— Skończyłeś? — pyta z udawaną uprzejmością.

— Nie — odpowiada Sinan twardo. — Dopiero zaczynam.

— To wszystko jest kłamstwem — stwierdza Turgut spokojnie. — Owszem, pokłóciliśmy się. Tak, byłem zdenerwowany. Ale to wszystko. Wróciłem do Stambułu i przeszedłem ulicą obok jej domu. Chciałem powiedzieć jej kilka słów. Nic więcej.

— Kłamiesz! — Sinan traci panowanie nad sobą. — Podrzuciłeś narzędzie zbrodni do mieszkania Aynur Altinbas, żeby zrzucić na nią winę!

— Nie znam nikogo o tym nazwisku — odpowiada Turgut bez mrugnięcia okiem. — Nie wiem też nic o żadnym narzędziu zbrodni. Powiem jeszcze raz: nie mam nic wspólnego z morderstwem Ezgi Gunebakan. Przykro mi, że zginęła. Nie była wybitną prawniczką, ale na śmierć nie zasłużyła.

Zapada krótka cisza. Sinan i Baran wymieniają spojrzenia.

— Dlaczego więc uciekłeś za granicę? — pyta Sinan. — I dlaczego do mnie strzeliłeś?

— Biegłeś w moją stronę z bronią w ręku — odpowiada Turgut bez wahania. — Przestraszyłem się. Strzeliłem w obronie własnej. Skąd miałem wiedzieć, kim jesteś?

— Twierdzisz, że nie uciekałeś, bo jesteś mordercą? — naciska Sinan.

— Dokładnie tak. Spanikowałem. Oddałem strzał i uciekłem. Tylko tyle.

Sinan nagle wstaje i chwyta Turguta za sweter, przyciągając go do siebie.

— Udowodnię ci, że ją zabiłeś! — krzyczy. — Słyszysz mnie?!

Kpiący uśmiech ani na chwilę nie znika z twarzy Turguta.

— Do tego potrzebujesz dowodów — mówi spokojnie.

Prokuratorzy wychodzą z pokoju. Na korytarzu Sinan zaciska pięści tak mocno, że bieleją mu knykcie.

— Zniszczę go — cedzi przez zęby. — Kłamie, patrząc nam prosto w oczy.

— Wiem — odpowiada cicho Baran. — Jest pewny siebie, bo uważa, że jest nietykalny. Ale każdy ma słabość. Musimy być cierpliwi. Innego wyjścia nie ma.

Sinan milczy. W jego oczach jednak już tli się obietnica: ten człowiek jeszcze zapłaci.

Zmarły brat Sinana naprawdę żyje!

Przez lata wszyscy wierzyli, że Baris utonął. Prawda o jego zaginięciu jest jednak znacznie bardziej szokująca.

Poznaj tajemnicę Barisa »

***

Wstaje nowy dzień. Blady poranek sączy się przez szpitalne okno, rysując jasną smugę na białej pościeli. Pelin leży nieruchomo na łóżku, wpatrzona w ekran telefonu. Na zdjęciu uśmiecha się Poyraz — jego spojrzenie, utrwalone w kadrze, sprawia, że serce bije jej szybciej.

— Poczekaj na mnie, kochanie — szepcze do ekranu. — Już idę.

Drzwi sali otwierają się cicho. Do środka wchodzi lekarz z teczką w dłoni.

— Czy dziś zostanę wypisana? — pyta Pelin z nadzieją, prostując się na łóżku.

Lekarz spogląda na dokumenty, po czym unosi wzrok.

— Przykro mi. Po konsultacji z psychiatrą podjęliśmy decyzję, że powinnaś zostać jeszcze przez jakiś czas.

— Słucham? — Pelin marszczy brwi, a w jej głosie pojawia się niepokój. — Przecież powiedziano mi, że wszystko jest w porządku. Muszę dziś wyjść. Miałam kilka trudnych dni, ale czuję się dobrze. Naprawdę dobrze.

— Ryzyko infekcji co prawda się zmniejszyło, ale nadal istnieje — odpowiada spokojnie lekarz. — Dodatkowo psychiatra chce monitorować twój stan i wprowadzić nowe leczenie farmakologiczne.

— Rozumiem… — mówi Pelin po chwili, choć napięcie w jej ramionach zdradza, jak bardzo jest niezadowolona.

Gdy lekarz wychodzi, Pelin opada z powrotem na poduszkę. Jej spojrzenie znów wraca do telefonu.

— Ile jeszcze dni mam być z dala od Poyraza? — szepcze do siebie. — Co się teraz dzieje w domu?

Wybiera numer Cansel. Po chwili w słuchawce rozbrzmiewa jednak inny głos.

— Dzień dobry, córko — mówi pogodnie Cennet. — Cansel zostawiła telefon, więc odebrałam. Dawno nie rozmawiałyśmy. Jak się czujesz?

— Dziękuję, ciociu Cennet. Mam się dobrze… — odpowiada Pelin, zmuszając się do spokoju. — Leczenie trochę się przedłużyło, ale odliczam dni do powrotu.

— Och, jaka szkoda, że dziś nie wrócisz — wzdycha Cennet. — Przegapisz zaręczyny.

— Zaręczyny? — Pelin zastyga. — Jakie zaręczyny?

— No tak, nic nie wiesz… — Cennet mówi to niemal mimochodem. — Poyraz i Nana mieli formalne małżeństwo, żeby Nana nie została deportowana. Ale potem naprawdę się w sobie zakochali. Udowodnili swoją miłość. Dziś wieczorem Poyraz się jej oświadczy, a później wezmą prawdziwy ślub.

Świat Pelin rozpada się na kawałki. Przez ułamek sekundy chciałaby krzyczeć, rzucać czymkolwiek, co ma pod ręką. Zaciska palce na kołdrze tak mocno, że aż bieleją jej knykcie. Gdy znów się odzywa, jej głos brzmi nienaturalnie łagodnie.

— Naprawdę? — mówi cicho. — Gratuluję… Nie wiedziałam.

— Dziękuję, córko. Najważniejsze, żebyś teraz wróciła do zdrowia — odpowiada Cennet. — Dbaj o siebie.

— Dziękuję. Tobie również życzę zdrowia — kończy Pelin i rozłącza się.

Telefon ląduje na łóżku z głuchym stukiem.

— Jak to możliwe? — syczy przez zaciśnięte zęby. — Jak mogli się w sobie zakochać? Przecież Poyraz kocha tylko mnie! Nie pozwolę, żeby mnie zostawił!

Jak rażona prądem zrywa się z łóżka. Wsuwa kapcie na stopy i niemal biegiem opuszcza salę. Na korytarzu wpada na lekarza.

— Pani Pelin, co się dzieje? Dokąd pani idzie? — pyta zaskoczony.

— Zejdź mi z drogi! — rzuca ostro. — Nikt nie ma prawa mnie tu zatrzymywać!

Lekarz spogląda na nią uważnie, po czym mówi spokojnie:

— W porządku. Jeśli chcesz wyjść, musisz podpisać odpowiednie dokumenty. Pielęgniarka zaraz je przyniesie. Proszę, usiądź tutaj.

Pelin niechętnie opada na krzesło. Lekarz odchodzi kilka kroków dalej i szybko wyciąga telefon.

— Siostro — mówi ściszonym głosem. — Proszę natychmiast podać pani Pelin środek uspokajający. Natychmiast.

Pelin nie zamierza oddać Poyraza Nanie!

Zazdrosna kobieta przygotuje wyjątkowo przebiegły plan. Posunie się do oszustwa, które może zagrozić szczęściu zakochanych.

Sprawdź, co wymyśli Pelin »

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 785. Bölüm i Emanet 786. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.

Podobne wpisy