„Panna młoda” Odc. 260 — streszczenie
Cihan towarzyszył Hancer podczas wizyty kontrolnej. W jasnym, schludnym gabinecie panowała spokojna, niemal urzędowa atmosfera. Na biurku leżały dokumenty, obok stał parawan, a za nim czekała kozetka i aparat do badania.
Lekarka spojrzała w kartę pacjentki.
— Świetnie. Masa ciała i ciśnienie krwi są w normie — powiedziała rzeczowo. — Czy miewasz problemy ze snem albo zgagę?
— Nie mam żadnych problemów — odparła Hancer. — Chcę tylko jak najszybciej urodzić i wziąć moje dziecko w ramiona.
— W takim razie zaraz sprawdzimy, jak ma się nasz maluch. Proszę się położyć.
Hancer przeszła za parawan. Cihan został przy biurku i usiadł na krześle, wyraźnie spięty.
Lekarka obejrzała się na niego.
— Pan również może podejść. Do tej pory pani Hancer przychodziła sama, ale skoro już pan tu jest, niech pan pozna swoje dziecko.
Uznała go za ojca. Cihan drgnął, zaskoczony tym prostym, naturalnym zdaniem.
— Ja… — zaczął niepewnie. — Może lepiej nie.
— Jak pan uważa.
Lekarka zniknęła za parawanem. Cihan został sam po drugiej stronie, ale każdy dźwięk docierał do niego z nieznośną wyrazistością.
— Tata dziecka bardzo się wzruszył — powiedziała lekarka z lekkim uśmiechem. — Z emocji nie może nawet spojrzeć na ekran.
Hancer leżała nieruchomo na kozetce. Lekarka odsłoniła jej brzuch, nałożyła chłodny żel i przyłożyła głowicę aparatu. Po chwili w gabinecie rozległo się miarowe, szybkie bicie serca.
Hancer przymknęła oczy, a po jej twarzy przemknął czuły uśmiech.
Wreszcie się poznaliście — pomyślała. — Twój tata właśnie słucha bicia twojego serca.
Za parawanem twarz Cihana lekko zadrżała. Siedział bez ruchu, lecz w jego oczach pojawiło się wzruszenie, którego nie potrafił całkiem ukryć.
Hancer urodzi dziecko innego mężczyzny — pomyślał boleśnie. — Dziecko człowieka, którego nienawidzę. A jednak to serce bije w kobiecie, którą kocham. Czy dlatego tak bardzo mnie porusza?
Lekarka odłożyła głowicę i spojrzała na Hancer z uśmiechem.
— Dziecko ma się świetnie. Rozwija się prawidłowo i teraz wyraźnie widać już połowę jego ciała. Nadal nie chcesz znać płci? A może, skoro tata jest dziś z nami, mam wam powiedzieć?
Hancer przełknęła łzy.
— Chciałabym — wyszeptała. — Bardzo.
Lekarka wychyliła się zza parawanu i zwróciła się do Cihana:
— Słyszałeś, tato? Teraz powiem wam, jakiej płci jest dziecko. Z Bożą pomocą będziecie mieli zdrowego syna.
Po policzkach Hancer popłynęły łzy szczęścia. Cihan znieruchomiał. Przez długą chwilę wyglądał tak, jakby zapomniał oddychać — rozdarty między bólem, zachwytem i uczuciem, przed którym nie potrafił już uciec.


***
Beren pochylała się nad biurkiem i robiła notatki, gdy w kancelarii rozległy się kroki. Nie podnosząc głowy znad dokumentów, powiedziała odruchowo:
— Gulsum, szybko wróciłaś. Czy coś się stało?
Dopiero po chwili uniosła wzrok. W progu nie stała Gulsum, lecz Beyza. Weszła do eleganckiego gabinetu w długim, czarnym płaszczu, z jasną torebką w dłoni. Jej spojrzenie natychmiast stwardniało.
— Gulsum? — powtórzyła podejrzliwie. — Czy ta pijawka tu jest?
Beren nawet nie drgnęła. Odłożyła pióro, oparła się wygodniej w fotelu i udała zdziwienie.
— Powiedziałam Gulsum? Jaka Gulsum, na Boga? Co ona miałaby tutaj robić? Przygotowuję właśnie notatki dotyczące jej ewentualnych zeznań, dlatego przejęzyczyłam się i powiedziałam Gulsum zamiast Gulsen. Gulsen to moja nowa asystentka. Wspominałam ci o niej ostatnio.
Beyza zmrużyła oczy.
— Jakie zeznania ma złożyć Gulsum?
— Skoro ty i Cihan nie rozwodzicie się już za porozumieniem stron, w trakcie postępowania będziemy potrzebować świadków — wyjaśniła Beren spokojnie. — Gulsum była jedną z najbliższych ci osób. Widziała wiele rzeczy, których doświadczyłaś. Dlatego uznałam, że może okazać się przydatna. Popełniłam błąd?
Beyza przygryzła wargę. Przez chwilę milczała, lecz jej spojrzenie zdradzało, że w głowie szybko układa kolejny plan.
Gulsum była zamieszana we wszystko, co robiłam. Nie może mnie zdradzić — pomyślała. — Dostanie nauczkę. Za dwa dni sama zapuka do moich drzwi.
— Nie odpowiedziałaś mi — przypomniała Beren. — Nie chcesz, żeby Gulsum była świadkiem?
Beyza dopiero wtedy weszła głębiej do gabinetu i usiadła w skórzanym fotelu naprzeciwko biurka.
— Nie — odparła chłodno. — Myślę, że wybrałaś odpowiedniego świadka.
— Na pewno? Przed chwilą nazwałaś ją pijawką. Pomyślałam, że jest między wami jakiś problem.
— Nie ma żadnego problemu — powiedziała Beyza, choć jej ton sugerował coś zupełnie innego. — Po prostu pomyślałam, że ją wezwałaś, a ona przyszła tutaj bez mojej wiedzy. Dlatego się zdenerwowałam. Nie lubię, kiedy coś dzieje się za moimi plecami. Ani Gulsum, ani nikt inny nie może działać bez mojego pozwolenia.
Beren skinęła głową, jakby przyjęła te słowa do wiadomości. Sięgnęła jednak po telefon i ukradkiem wystukała krótką wiadomość do Gulsum:
Beyza jest tutaj. Pod żadnym pozorem nie przychodź.
Odłożyła komórkę na biurko i spojrzała na swoją klientkę.
— A teraz powiedz, po co przyszłaś. O ile wiem, nie miałyśmy dziś żadnego spotkania.
— Nie odzywałaś się, więc chciałam sprawdzić, co się dzieje.
Beren uśmiechnęła się krótko, ale w jej oczach nie było ani cienia uprzejmości.
— Nie masz przed sobą niedoświadczonej prawniczki, pani Beyzo. Myślisz, że nie rozumiem, co próbujesz zrobić? Jakim prawem mnie kontrolujesz? Jeśli jesteś taka mądra, zajmij się tą sprawą sama.
— Nic nie można ci powiedzieć — odparła Beyza, unosząc podbródek. — Nie podważam twoich umiejętności. Po prostu ta sprawa dotyczy mnie bezpośrednio, więc chcę wiedzieć, na czym stoję.
— Wszystko byłoby w porządku, gdybyś nie wtrącała się w moją pracę i nie dokładała mi stresu — powiedziała Beren ostrzej. — Ale ty nie dajesz mi oddychać.
— Cihan zgodził się na wszystkie warunki. Dlaczego umowa nadal nie jest gotowa? Zrób, co trzeba, i rozwiąż ten problem jak najszybciej.
— To nie działa tak, jak ty sobie życzysz. Mówiłam ci już wiele razy, że istnieją określone procedury. Jeśli chcesz ubiegać się o odszkodowanie, musisz poczekać. Innej drogi nie ma.
— Żartujesz sobie ze mnie?
— Posłuchaj, nie zamierzam dłużej znosić twojej paranoi. Wszystko wiesz najlepiej, wszystko chcesz kontrolować. Skoro ci to nie odpowiada, znajdź sobie innego prawnika.
Beren rzuciła dokumenty na biurko przed Beyzę.
— Mam dość.
Beyza zacisnęła usta. Przez moment wyglądała, jakby była gotowa wybuchnąć, lecz szybko się opanowała.
— Gdybym chciała zmienić prawnika, powiedziałabym ci to wprost. W porządku. Rób swoją pracę tak, jak uważasz.
Wstała i wyszła z gabinetu. Beren odprowadziła ją wzrokiem, ale nie zdążyła odetchnąć, bo po chwili Beyza pojawiła się z powrotem w drzwiach.
— Zapomniałam telefonu — oznajmiła. — A skoro już tu jestem, przypomnę ci jeszcze raz: pośpiesz się. W przeciwnym razie zadzwonię do Cihana i powiem mu, że podpiszemy umowę sami, bez udziału prawników. Ostrzegam cię, Beren. Nie działaj za moimi plecami.
Adwokatka nie odpowiedziała. Poczekała, aż Beyza naprawdę wyjdzie, po czym zamknęła za nią drzwi. W gabinecie znów zapadła cisza. Beren spojrzała w stronę korytarza i powiedziała cicho, bardziej do siebie niż do kogokolwiek:
— Wygląda na to, że jesteś przyzwyczajona do tego, że ludzie działają za twoimi plecami. Zobaczymy, Beyzo. Wkrótce wszystkie twoje występki wyjdą na jaw.
***

Cihan i Hancer siedzieli na ławce w cichym parku, zwróceni ku sobie twarzami. Za ich plecami, za ogrodzeniem i nagimi gałęziami drzew, połyskiwała spokojna tafla wody. Wokół panowała cisza, jakby cały świat na chwilę cofnął się o krok, zostawiając ich samych z tym, co wydarzyło się w gabinecie lekarskim.
— Dźwięk bicia serca wciąż brzmi mi w uszach — powiedział Cihan, nie odrywając od niej skupionego spojrzenia. — Kiedy je usłyszałem, dostałem gęsiej skórki. Poczułem coś dziwnego, chociaż przecież nic nie łączy mnie z twoim dzieckiem. To było niezwykłe, Hancer. Nie potrafię opisać tego słowami.
Kąciki ust Hancer uniosły się ledwie dostrzegalnie.
To twoje dziecko. Jesteś jego ojcem — pomyślała z czułością i bólem. — Poczułeś, że coś was łączy. Teraz nadszedł czas, żebyś poznał prawdę.
— Musiałeś przecież słyszeć bicie serca Cihana Gurura — odezwała się po chwili. — Czy wtedy czułeś coś podobnego?
Cihan spuścił wzrok. Na jego twarzy pojawił się cień żalu.
— Dopiero kiedy wziąłem go na ręce, naprawdę coś poczułem. Nie byłem z Beyzą na żadnej wizycie kontrolnej. Kiedy zacząłem interesować się dzieckiem, ona nie chciała chodzić do lekarza. Sama dobrze o tym wiesz. Dopiero dziś zrozumiałem, że odebrano mi możliwość nawiązania więzi z synem, gdy jeszcze był w brzuchu matki. Beyza mi to uniemożliwiła. Kobieta, która odsuwa ojca od własnego dziecka, nie może mieć dobrych intencji.
— Ale… — zaczęła Hancer.
— Nie ma żadnego „ale” — przerwał jej stanowczo. — Wiesz, że mam rację. Nawet jeśli uda się załagodzić sytuację z Beyzą, nigdy jej nie wybaczę, że rozdzieliła mnie z synem.
Jego twarz stężała. W głosie pojawił się chłód.
— Nie wybaczę jej tego nawet po śmierci.
W oczach Hancer zalśniły łzy. Cihan natychmiast to zauważył.
— Co się stało? Dlaczego płaczesz? Coś cię zdenerwowało? — zapytał z niepokojem. — Jesteś smutna, bo ojca twojego dziecka nie było dziś przy tobie? To on powinien siedzieć obok, kiedy poznałaś płeć dziecka, nie ja. Jeśli przekroczyłem granicę, przepraszam.
Hancer pokręciła głową.
— Nie mam ci tego za złe. Przecież ty też doświadczyłeś dziś czegoś po raz pierwszy. Stworzyliśmy wspomnienie.
Na twarzy Cihana pojawił się łagodny uśmiech.
— Dobrze, że pojechaliśmy razem. Dobrze, że to usłyszałem. — Zamilkł na moment, po czym zapytał ciszej: — Czy Melih zaopiekuje się swoim synem, kiedy dziecko przyjdzie na świat?
Hancer zamarła.
— Jeśli tego nie zrobi, nie martw się — ciągnął Cihan. — Po wyjściu od lekarza coś sobie uświadomiłem. Dziecko, nawet jeśli nie ma ojca, potrafi odnaleźć siłę w drugim rodzicu. Będziesz wspaniałą matką, Hancer. Jestem tego pewien. Będziesz chronić syna swoją miłością.
Spojrzał gdzieś przed siebie, na pustą alejkę i nieruchome drzewa.
— Dziecko nie może żyć bez matki — dodał po chwili. — Mój syn też potrzebuje kobiety, która pokocha go jak własne dziecko i naprawdę się nim zaopiekuje. Dlatego wkrótce znowu się ożenię.
Hancer spojrzała na niego zaskoczona. Nie rozumiała, dokąd zmierza ta rozmowa.
— Dam synowi wszystko, co mogę — mówił dalej Cihan. — Swoją miłość, opiekę, uwagę. Ale nie zastąpię mu matki. Dziecko może dorastać bez ojca, ale bez matki jest mu znacznie trudniej. Moja mama nie pozwoliła mi odczuć braku ojca. Opiekowała się mną i moim zmarłym bratem. Może nie pochwalam wszystkiego, co zrobiła, ale jej macierzyństwa nie mogę podważyć. Gdyby na jej miejscu był mój ojciec, wszyscy byśmy się rozsypali.
Spojrzał na Hancer uważniej.
— Czasami, kiedy na ciebie patrzę, widzę w tobie moją mamę. Kobietę, która ze wszystkim zmaga się sama. Wtedy nie mogłem jej pomóc, ale tobie pomogę. Zrobię wszystko, co w mojej mocy.
— Chcesz mi pomóc? — zapytała z niedowierzaniem.
— Tak. Macierzyństwo jest dla mnie święte. Gdybym mógł, pomógłbym każdej matce na świecie.
Hancer odwróciła wzrok. Jego słowa, zamiast przynieść jej ulgę, zabolały ją jeszcze bardziej.
Chce mnie chronić — pomyślała z goryczą. — Jest przy mnie tylko dlatego, że uważa mnie za samotną matkę.
— Jak tylko się rozwiodę, ożenię się ponownie — powiedział Cihan. — Mój syn potrzebuje matki.
Hancer zesztywniała.
— Kto będzie jego matką?
Cihan nie odpowiedział od razu. Zamiast tego spojrzał na nią spokojnie.
— Nie uważasz, że to właściwa decyzja?
— Nie wiem — odparła ostrożnie. — To tylko decyzja czy masz już kogoś na myśli?
Cihan przeniósł wzrok na parkową alejkę. Przez chwilę milczał.
— Mam już kogoś na myśli — powiedział w końcu. — Kogoś, kto pokocha mojego syna bardziej niż mnie. Kogoś, kto będzie go chronić i troszczyć się o niego całym sercem. Dowiesz się, kiedy nadejdzie właściwy czas.
Hancer odwróciła twarz. Nie potrafiła ukryć rozczarowania ani bólu, który pojawił się w jej spojrzeniu.
Nie wiedziała, że Cihan mówił właśnie o niej.
Cihan oznajmia Hancer, że po rozwodzie z Beyzą zamierza ponownie stanąć na ślubnym kobiercu. Przyznaje, że wybrał już przyszłą żonę, ale nie chce zdradzić jej tożsamości. Tymczasem przygotowuje tajemniczą niespodziankę!
Sprawdź, kogo Cihan zamierza poślubić »***
Sila weszła do mieszkania Engina ostrożnie, niemal bezszelestnie. Zostawiła drzwi uchylone i rozejrzała się po jasnej kuchni o błękitnych ścianach, kremowo-czarnych szafkach i lśniącym blacie. W mieszkaniu panowała cisza. Dziewczyna zrobiła kilka kroków, zajrzała w głąb salonu, a potem nasłuchiwała przez chwilę, upewniając się, że naprawdę nikogo nie ma.
Dopiero wtedy wróciła do drzwi.
— Chodź, bracie — szepnęła.
Metin przekroczył próg i zatrzymał się tuż za nią. Rozejrzał się niepewnie po obcym wnętrzu, ale jak zwykle nic nie powiedział. Sila zamknęła drzwi, po czym przykucnęła przy nim i pomogła mu zdjąć buty.
— Zostaniesz tutaj przez jakiś czas, dobrze? — powiedziała cicho, starając się brzmieć spokojnie. — Chodź.
Ujęła go za rękę i poprowadziła przez mieszkanie. Szli powoli, ostrożnie, jakby każdy głośniejszy krok mógł zdradzić ich obecność. Sila co chwilę zerkała w stronę drzwi, napięta i czujna.
W końcu wprowadziła Metina do swojego pokoju. Było to niewielkie, jasne pomieszczenie z jednoosobowym łóżkiem ustawionym pod ścianą, pasiastą narzutą i kolorowym obrazem wiszącym nad wezgłowiem. Przez białe firanki wpadało miękkie światło dnia, które łagodziło chłód błękitnych ścian.
Sila odstawiła buty brata pod ścianę, a potem usiadła obok niego na łóżku. Przez moment patrzyła mu w twarz, jakby chciała upewnić się, że rozumie powagę sytuacji.

— To mój pokój — powiedziała półgłosem. — A od teraz nasz. Ty będziesz spał na łóżku, a ja przygotuję sobie posłanie na podłodze.
Metin siedział nieruchomo, ze wzrokiem wbitym przed siebie.
Sila pochyliła się ku niemu i ściszyła głos jeszcze bardziej.
— Ale musisz mi coś obiecać. Kiedy będziesz tutaj, nie możesz wydać ani jednego dźwięku. Nikt nie może się dowiedzieć, że cię ukrywam. Jeśli Engin cię znajdzie, wszystko się skończy.
Metin spojrzał na nią po chwili i powoli skinął głową.
Sila odetchnęła, choć napięcie wcale jej nie opuściło. Wiedziała, że sprowadziła brata w jedyne miejsce, jakie przyszło jej do głowy. I wiedziała też, że od tej chwili każdy błąd może kosztować ich oboje zbyt wiele.
Mukadder postanawia wydać Sinem za innego mężczyznę. Grozi jej odebraniem Mine, jeśli spróbuje się sprzeciwić. Czy zdoła doprowadzić swój plan do końca?
Przeczytaj spoiler o dalszych losach Sinem »Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 193.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.







