Dziedzictwo odc. 876: Aynur zostaje oskarżona o kradzież!

„Dziedzictwo” Odc. 876 – streszczenie

Nana odzyskuje przytomność. Powieki jej drżą, a ciało przeszywa ból. Powoli otwiera oczy i dostrzega nad sobą znajomą twarz. Yusuf trzyma jej rękę, patrząc na nią z wyraźnym niepokojem.

— Czy zemdlałam? — Jej głos jest słaby i lekko zachrypnięty. Rozgląda się po pokoju. Nie zna tego miejsca. — Gdzie jesteśmy?

— Tak, zemdlałaś. Brat Poyraz zabrał nas do swojego domu. — Chłopiec ściska jej dłoń mocniej, jakby chciał się upewnić, że naprawdę tu jest. — Strasznie się bałem, że coś ci się stało. Masz ranną nogę.

Nana z trudem unosi się na łokciach i spogląda na swoją lewą nogę. Na wysokości uda materiał jej spodni przesiąkł krwią. Gdy próbuje się poruszyć, przeszywa ją falą bólu, ale zaciska zęby. Nie może dać po sobie poznać, jak bardzo cierpi. Musi być silna – dla niego. Zdobywa się na uśmiech.

— Nic mi nie jest, kochanie. Ale co z tobą? Gdzie byłeś? Strasznie się o ciebie martwiłam.

Yusuf spuszcza wzrok, jakby bał się, że zrobił coś złego.

— Na ulicy rozdawali ciasto. — Jego głos jest cichy, niemal przechodzi w szept. — Chciałem wziąć porcję dla ciebie. Ale wtedy znalazł mnie policjant i zabrał na komisariat. Potem przyjechał brat Poyraz. Pokonał tych złych ludzi i uratował ciebie.

Serce Nany ściska się na myśl, że Yusuf musiał przez to przechodzić sam. Przeczesuje palcami jego włosy, chcąc go uspokoić.

— Nie martw się, jestem tutaj. Już wszystko dobrze.

Ale wcale nie jest dobrze. Muszą natychmiast stąd odejść.

— Musimy stąd iść. Teraz. — Jej głos staje się twardy, pełen determinacji.

— Nie możesz! Jesteś ranna! — Yusuf protestuje, ale Nana nie zamierza ustępować.

— To nic wielkiego. — Choć ból wykręca jej wnętrzności, podnosi się z łóżka. — Ale jeśli mi pomożesz, dam radę.

Sięga po czapkę i zakłada ją na głowę. Wspierając się na ramieniu Yusufa, powoli rusza ku drzwiom.

***

Cisza. Ciężka, napięta jak struna. W salonie siedzą Poyraz, jego matka Cennet, bratowa Cansel, siostra Nazli oraz Sibel — kobieta, która zabiega o jego uczucia. Atmosfera jest naładowana emocjami. W końcu głos zabiera Cennet.

— Kim oni są, synu? — Jej spojrzenie wwierca się w Poyraza. — Dlaczego przyprowadziłeś ich tutaj? Nie wiemy nawet, co to za ludzie.

Poyraz przeczesuje dłonią włosy, starając się zachować spokój.

— Nieważne, kim są, mamo. Potrzebowali pomocy, więc im pomogłem. Widziałaś stan tej kobiety. Była nieprzytomna, ranna. Nie mogłem jej zostawić.

— Powinieneś zabrać ją do szpitala, a nie sprowadzać do naszego domu.

— Powiedziałem, że tu zostanie. — Jego ton nie znosi sprzeciwu. — I to się nie zmieni.

W tym momencie Nana i Yusuf przechodzą przez salon. Mimo wysiłku, Nana z każdym krokiem coraz bardziej blednie.

— Odchodzimy. — Jej głos jest stanowczy, ale nie patrzy na nikogo. — Dziękuję za wszystko.

— W tym stanie nigdzie nie idziesz. — Poyraz wstaje i robi krok w jej stronę. Widzi, jak bardzo jej ciało walczy z bólem. — Nie dasz rady.

— Powiedziałam, że idziemy.

— A ja mówię, że zostajecie. — Chwyta ją delikatnie za przedramię. Jego palce zaciskają się na jej drobnym nadgarstku. — Nie kłóćmy się teraz. Wracaj do pokoju.

Nana wyrywa rękę.

— Puść mnie. Sama pójdę.

Ale wie, że nie ma sił. Wzrok jej się zamazuje, a nogi drżą. W końcu, choć niechętnie, zawraca i kieruje się z powrotem do pokoju. Poyraz idzie za nią.

Cansel patrzy za nimi podejrzliwie.

— Mamo, oni się wcześniej znali?

Cennet wzdycha, ale nie odpowiada.

***

Sibel wstaje, gotowa do wyjścia, ale Poyraz ją zatrzymuje.

— Wiem. — Jego głos jest pełen wyrzutów sumienia. — Zachowałem się haniebnie.

Sibel odwraca wzrok, krzyżując ręce na piersi.

— Mój telefon był wyciszony — ciągnie Poyraz. — W tym całym chaosie… zupełnie zapomniałem o naszym spotkaniu. Przepraszam.

Sibel milczy, a on kontynuuje:

— Obiecuję, że to nadrobimy. Napijemy się tej herbaty, tak jak planowaliśmy. Dobrze?

Dziewczyna unosi kącik ust w lekkim uśmiechu, choć jest on wymuszony.

— Dobrze.

Nie do końca mu wierzy, ale przyjmuje jego przeprosiny.

Gdy Poyraz odchodzi, do Sibel podchodzi Cansel.

— Nie marszcz tej swojej ślicznej buzi. — Ujmuje jej dłoń z uśmiechem. — Powiedział, że ci to wynagrodzi. Daj mu szansę.

Sibel wzdycha.

— Mam nadzieję, siostro. Do zobaczenia.

I odchodzi, choć gdzieś w środku czuje, że coś się zmieniło.

***

Ferit wchodzi do parku i rozgląda się nerwowo. Po chwili dostrzega swoją córkę. Doga siedzi na huśtawce, lekko się kołysząc, a gdy go zauważa, jej oczy błyszczą determinacją.

— Tatusiu, zadzwoń do mamy. — Jej głos jest spokojny, ale stanowczy.

Ferit nie pyta dlaczego. Wyciąga telefon i wybiera numer Ayse.

Po kilku minutach Ayse i Nese pojawiają się na miejscu. Ayse podchodzi szybkim krokiem, a w jej spojrzeniu widać zarówno ulgę, jak i złość.

— Jak możesz wychodzić, nie informując mnie? — mówi karcącym tonem, krzyżując ramiona na piersi. — Jak udało ci się ominąć policjantów?

Doga wzrusza ramionami.

— Zrobiłam to, po prostu.

Ayse bierze głęboki oddech, próbując się uspokoić, ale kiedy przenosi wzrok na Ferita, jej cierpliwość się kończy.

— A ty co znowu kombinujesz? — syczy, zaciskając pięści.

— Powiedziałem ci. Doga do mnie zadzwoniła. Ma nam coś ważnego do powiedzenia.

Doga zeskakuje z huśtawki, staje między nimi i spogląda na nich surowo.

— Nie kłóćcie się więcej! — Jej głos brzmi bardziej jak rozkaz niż prośba. — Usiądźcie!

Ferit i Ayse wymieniają spojrzenia, ale posłusznie zajmują miejsca na ławce.

— Co się dzieje, kochanie? — pyta Ayse łagodnym tonem. — O czym chcesz z nami porozmawiać?

Doga splata dłonie, jakby próbowała dodać sobie odwagi.

— Zaprosiłam was, bo usłyszałam, że jutro jest rozprawa. — Jej głos się łamie, ale dziewczynka nie spuszcza wzroku. — Pójdziecie tam, żeby walczyć ze sobą. Mama mówi, że mnie zabierze i że nie odda mnie tobie, bracie Fericie. Ale jeśli wygrasz, ty też nie oddasz mnie mamie, prawda? Zabierzesz mnie?

Na chwilę zapada cisza.

— Jeśli brat Ferit naprawdę jest moim ojcem, to dlaczego się kłócicie? — kontynuuje Doga. — Jeśli chcecie, żebym była szczęśliwa, musicie się pogodzić.

Ayse i Ferit patrzą na nią w milczeniu.

— Więc… weźmiecie ślub — dodaje Doga.

Ferit i Ayse zamierają. Ich spojrzenia spotykają się w oszołomieniu.

— Kochanie, jestem gotowa oddać za ciebie życie. — Ayse pochyla się w stronę córki i delikatnie ujmuje jej dłoń. — Ale to, co mówisz, jest niemożliwe.

— Twoja mama po raz pierwszy powiedziała coś mądrego. — Ferit krzyżuje ręce na piersi. — To niemożliwe.

Doga marszczy brwi.

— Ale dlaczego?

Ayse wzdycha, poprawiając włosy za uchem.

— Bo pobierają się ci, którzy się kochają.

— A my jesteśmy na siebie obrażeni. — dodaje Ferit. — Nie możemy się pobrać.

Doga spogląda na nich z niedowierzaniem.

— W ogóle się nie kochacie?

Zapada cisza. Ferit i Ayse wymieniają spojrzenia, ale żadne z nich się nie odzywa.

Doga zaciska usta, a jej oczy zaczynają błyszczeć od łez.

— Skoro tak, to ja też was nie kocham! — wybucha.

Odwraca się gwałtownie i rzuca się do ucieczki. Nese natychmiast biegnie za nią, wołając jej imię.

Ayse patrzy na oddalającą się córkę, a potem zwraca się do Ferita z ostrym spojrzeniem.

— Nie waż się iść za nami! — ostrzega lodowatym głosem. — Jeśli pójdziesz, dasz mi tylko kolejny atut w sądzie.

Po tych słowach odwraca się na pięcie i rusza w stronę córki, zostawiając Ferita samego na ławce.

***

Policjanci prowadzą Aynur na komisariat. Kobieta idzie między nimi, zdezorientowana, nie rozumiejąc, co się dzieje. Czuje na sobie spojrzenia funkcjonariuszy i innych zatrzymanych. Serce bije jej mocno.

— To jakaś pomyłka! — powtarza raz za razem. — Nie zrobiłam nic złego!

Ale nikt jej nie słucha. W końcu zostaje wprowadzona do pomieszczenia przesłuchań. Napięcie w niej rośnie, a kiedy drzwi się otwierają, wchodzi wysoki, elegancko ubrany mężczyzna.

To prokurator Sinan. Podchodzi do niej powoli, z chłodnym spojrzeniem i wyciąga dłoń.

— Oddaj mi mój telefon komórkowy.

Aynur marszczy brwi, kompletnie zbita z tropu.

— Ty… — podnosi się gwałtownie, oburzona. — To ty oskarżyłeś mnie o kradzież? Jakim prawem?!

Sinan pozostaje niewzruszony.

— Nie jestem tylko prokuratorem. Jestem też człowiekiem, któremu ukradłaś telefon. — Jego głos jest lodowaty. — Muszę przyznać, masz naprawdę dużo odwagi.

Aynur parska śmiechem, pełnym niedowierzania.

— Nie możesz nazywać mnie złodziejką! Niczego nie ukradłam! Jeśli myślisz, że jako prokurator możesz rzucać oskarżenia bez dowodów, to jesteś w błędzie. Wiesz, że mogę cię zgłosić za bezpodstawne oskarżenie?

Sinan nie spuszcza z niej wzroku.

— Więc twierdzisz, że nie masz mojego telefonu?

— Oczywiście, że nie mam!

— Dobrze.

Sinan sięga po telefon stacjonarny na biurku i wybiera numer. Po chwili z torebki Aynur rozbrzmiewa dźwięk dzwonka.

Kobieta zamarza. Niepewnie sięga do środka i wyciąga telefon. Jej oczy rozszerzają się ze zdumienia. To ten sam model. To samo etui.

— Ale… Jak to możliwe? — wyszeptuje, wpatrując się w urządzenie. — To przecież mój telefon…

Sinan unosi brew, przyglądając jej się z rozbawioną kpiną.

— Naprawdę nadal będziesz kłamać? Telefon znalazł się w twojej torebce, a ty nadal próbujesz udawać niewinną?

Aynur gwałtownie potrząsa głową, szukając w myślach racjonalnego wytłumaczenia.

— To znaczy, że musiałam je pomylić! — mówi w końcu. — Mają takie same etui.

Prokurator krzyżuje ramiona na piersi.

— Tak, pomyliłaś… — przytakuje powoli, po czym dodaje z nutą ironii: — Czy interesujesz się też filozofią Dalekiego Wschodu?

Aynur ignoruje jego ton i ponownie grzebie w torebce. Po chwili wyciąga drugi, identyczny telefon.

— Mój telefon też tu jest. — Spogląda na Sinana zwycięsko. — Nie znam się na filozofii, ale wiem jedno – te telefony wyglądają identycznie.

Zaciska dłoń na urządzeniu i prostuje się dumnie.

— No dalej, czekam.

Sinan marszczy brwi, nie rozumiejąc, co ma na myśli.

— Czekasz na co?

— Na przeprosiny.

Na twarzy prokuratora maluje się niedowierzanie.

— Przeprosiny? — powtarza, jakby to było coś absurdalnego.

— Tak. — Aynur zakłada torebkę na ramię. — Bezpodstawnie mnie oskarżyłeś, wysłałeś policję do mojego domu i naraziłeś mnie na upokorzenie. A wszystko przez twoją pochopność i brak cierpliwości.

Sinan przez chwilę przygląda jej się uważnie, po czym wzdycha.

— Przez twoją nieuwagę moja praca została opóźniona.

— Ach, więc to wszystko, co masz do powiedzenia? — Aynur unosi brew, nie mogąc uwierzyć w jego brak skruchy.

— Możesz odejść.

Aynur patrzy na niego z niedowierzaniem.

— Mogę odejść? To wszystko? — Powtarza jego słowa z kpiną. — To był zwykły błąd, ale przez ciebie zabrano mnie z domu jak przestępcę. Jesteś prokuratorem, obrońcą sprawiedliwości… Naprawdę gratuluję.

Jej głos ocieka sarkazmem.

Nie czekając na odpowiedź, odwraca się na pięcie i odchodzi szybkim krokiem, trzaskając drzwiami.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia był film Emanet 631. Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.