„Wichrowe Wzgórze” – Odcinek 374 i 375: Streszczenie
Tekin wchodzi do kuchni, w której panuje ciepła, domowa atmosfera. Na blacie pachnie świeżo parzoną herbatą, a światło dnia odbija się w porcelanie. Gulhan stoi przy zlewie, zamyślona, ale gdy mąż się zbliża, natychmiast podnosi wzrok. W jego dłoni spoczywa biała koperta — ta, na którą czekali od tygodni.
Jej oddech przyspiesza.
— Czy to jest to, o czym myślę? — pyta, ledwie panując nad emocjami.
Tekin uśmiecha się delikatnie, choć w jego oczach również widać napięcie.
— Tak, kochanie. Nasz wniosek adopcyjny został rozpatrzony.
Gulhan aż spina ramiona.
— Sprawdziłeś już? Otrzymaliśmy zgodę?
— Nie chciałem otwierać sam. — Podaje jej kopertę. — Chcę, żebyśmy dowiedzieli się razem. Otwórz, proszę.
Gulhan unosi drżące ręce, ale w miejscu, gdzie powinna rozerwać papier, zatrzymuje się.
— A jeśli… jeśli się nie zgodzili? — jej głos łamie się cicho.
Tekin ujmuje jej dłonie.
— To nic, kochanie. Wtedy spróbujemy ponownie. Nie poddamy się. Wierzę całym sercem, że kiedyś nam się uda.
Gulhan odwraca wzrok, przepełniona lękiem i nadzieją jednocześnie.
— A może… poczekajmy do końca dzisiejszej uroczystości? Nie chcę płakać ani ze smutku, ani ze szczęścia w nieodpowiednim momencie.
Tekin całuje ją w czoło i uśmiecha się z czułością.
— Jak sobie życzysz, moja piękna. Pójdę pomóc w przygotowaniach. Zajrzę później.
Kiedy wychodzi, Gulhan siada przy stole. Koperta leży przed nią niczym brama do przyszłości, której boi się dotknąć. Przesuwa palcem po jej krawędzi, zasępiona, jakby próbowała odczytać odpowiedź przez papier.
Wtedy do kuchni wchodzi Selma, prowadząc pod ramię Zeynep. Ciężarna, zmęczona, z widocznym już dużym brzuchem, robi powolne kroki. Do terminu porodu został miesiąc, ale skurcze nie przestają nawracać.
— Zeynep, wszystko w porządku? — pyta z troską Gulhan.
Zeynep siada na krześle i oddycha głęboko.
— Znowu zaczęły się skurcze, Gulhan.
— Może powinnyśmy wezwać lekarza?
— Nie, nie ma takiej potrzeby. — Zeynep macha ręką. — Nie róbmy zamieszania, to zaraz minie.
Gdy jej wzrok pada na kopertę leżącą na stole, marszczy brwi.
— Co to za koperta?
Gulhan bierze ją ostrożnie do rąk, jakby miała się rozpaść od samego dotyku.
— Ja i Tekin złożyliśmy wniosek o adopcję. Przyszła odpowiedź.
Zeynep unosi brwi, wyraźnie zaskoczona.
— Dlaczego jeszcze jej nie otworzyłaś? Na co czekasz?
— Boję się — przyznaje Gulhan z trudem. — Boję się, że nas odrzucą. Że znowu się rozczaruję.
Zeynep pochyla się w jej stronę.
— Nie bój się. Zawsze możecie złożyć wniosek ponownie. Poza tym… czy znajdą lepszych rodziców od was? Nie ma mowy.
— Tak, Zeynep ma rację — dodaje Selma. — Oboje jesteście odpowiedzialni i się kochacie. Dlaczego mieliby was nie zaakceptować?
Gulhan podnosi kopertę i z drżącym uśmiechem przesuwa ją w stronę Zeynep.
— Czy… mogłabyś otworzyć to za mnie? — szepcze. — Wierzę w twoją szczęśliwą rękę.
— Oczywiście — odpowiada Zeynep łagodnie.
Gulhan zamyka oczy. Słyszy szelest papieru. Czuje, jak serce tłucze jej się o żebra. Potem nastaje chwila ciszy — zbyt długa, by nie wzbudzić strachu.
— Czy… zaakceptowali? — pyta drżącym głosem, ponownie otwierając oczy.
Zeynep uśmiecha się szeroko, a jej oczy błyszczą radością.
— Tak. Napisali, że kwalifikujecie się do adopcji. — Podaje jej list. — Spójrz sama.
Gulhan chwyta papier, przebiega wzrokiem po kilku linijkach i… jej twarz rozjaśnia się jak nigdy dotąd. Zakrywa usta dłonią, a jej oczy wypełniają się łzami szczęścia.
Jej największe marzenie właśnie zaczęło się spełniać.
***
Na farmie panuje świąteczna atmosfera Şeker Bayramı. W ogrodzie, skąpanym w ciepłym, złotawym świetle popołudniowego słońca, cała rodzina tańczy, trzymając się za ręce i tworząc radosny krąg. Zewsząd dobiega śmiech, a w tle widać dwa wielkie kotły, z których unosi się para – symbol przygotowań i wspólnoty.
Po tańcach wszyscy wracają do domu na uroczysty posiłek. Stół ugina się pod ciężarem tradycyjnych potraw: kolorowych mezze, aromatycznych dań i wielkiego kotła pełnego słodkiego deseru aşure. Gdy Zumrut unosi pokrywę, w powietrze wzbija się ciepła para, a wszyscy wyrażają zachwyt nad obfitością, która jest motywem tego święta.
Gdy potrawa zaczyna gęstnieć, kobieta wykonuje symboliczny gest: wyciąga z kieszeni połyskującą złotą monetę i delikatnie wrzuca ją do środka.
To stara tradycja, przekazywana z pokolenia na pokolenie. Mówi się, że ten, komu trafi się porcja ze złotem, będzie miał w nadchodzącym roku wyjątkowe szczęście — nie tylko materialne, ale przede wszystkim rodzinne, związane z harmonią i błogosławieństwem domu.
Zumrut miesza aşure powoli, z namaszczeniem, a zgromadzeni wokół członkowie rodziny obserwują ją z czułością i oczekiwaniem.
Kiedy potrawa wreszcie trafia na stół, każdy z gości otrzymuje swoją porcję. Wszyscy ciekawie zerkają na miseczki — tradycja złotej monety ma w sobie coś magicznego, co budzi w nich dziecięcy dreszcz ekscytacji.
W końcu słychać zaskoczony głos Kıymet. Kobieta wstrzymuje oddech i podnosi łyżkę, na której leży maleńki złoty krążek, lśniący między ziarenkami pszenicy.
Na chwilę zapada cisza, po czym wybuchają radosne okrzyki.
Los wybrał właśnie ją.
***
Nadchodzi czas na rytuał rozbicia glinianego dzbana – symbol żyzności, przyszłych plonów i błogosławieństwa dla rodziny. Zeynep, jako pani domu, staje na czele zgromadzonych. Choć w zaawansowanej ciąży, wygląda promiennie i spokojnie. Halil stoi tuż obok, dumny i czujny.
Zeynep unosi dzban… i w tej samej chwili jej twarz gwałtownie się zmienia. Przez ciało przebiega ostry, przeszywający skurcz, zupełnie inny niż poprzednie. Dzban wypada jej z rąk i roztrzaskuje się o ziemię, rozsypując pszenicę. Krąg rodzinny natychmiast zamienia się w krąg paniki.
Halil pochyla się do niej, widząc, jak kurczowo trzyma się za brzuch.
Droga do szpitala jest zablokowana z powodu wypadku — przekazana przez Hakana informacja spada na nich jak wyrok. Halil bez wahania bierze żonę na ręce i zanosi ją do pokoju. Twarz Zeynep blednie z każdym krokiem.
W pokoju robi się dramatycznie. Zeynep krzyczy z bólu, a jej ciało wygina się w gwałtownych falach skurczów. Zostają przy niej tylko kobiety: Tulay, Selma i Zumrut. Selma, która niedawno sama rodziła, wie aż za dobrze, co oznaczają takie symptomy.
Poród wymyka się spod kontroli. Dziecko znajduje się w ułożeniu pośladkowym – najbardziej ryzykownym. Kobiety próbują ją uspokoić, ale Zeynep jest na granicy wytrzymałości. Jej krzyki wypełniają pokój, odbijając się od ścian jak błagania o ratunek.
I nagle… milkną.
Zeynep opada bezwładnie na poduszki, jej powieki drżą, a potem zamykają się całkowicie.
— Zeynep! Zeynep, otwórz oczy! — woła Tulay, klepiąc ją po policzkach. Selma i Zumrut podtrzymują jej twarz, desperacko próbując przywrócić ją do świadomości. Ale Zeynep nie reaguje.
W tej samej chwili do pokoju wpada Halil. Zatrzymuje się jak rażony piorunem, blednąc na twarzy. Widok ukochanej żony, leżącej bez ruchu, bladej jak ściana i pozbawionej tchu, rozdziera jego serce.
Łzy spływają po jego policzkach — niepowstrzymane, pełne strachu, które świadczą o tym, że w jednej sekundzie cały jego świat może runąć.
Zeynep wygląda tak, jakby życie wymykało się z niej wraz z każdym mijającym ułamkiem sekundy. Jej twarz jest zimna, osuwająca się w bezwład. Kobiety krzyczą, błagają ją o powrót, ale cisza wokół niej jest przerażająco głęboka.
Wszystko wskazuje na to, że tragedia właśnie się wydarzyła…
***
Mija pięć lat.
Na szczycie Wichrowego Wzgórza, tam gdzie horyzont stapia się z jasnym, porannym niebem, samotne, bezlistne drzewo rzuca długie, majestatyczne cienie. Przez jego gałęzie przedziera się słońce, a w powietrzu unosi się cisza – ta, która należy wyłącznie do miejsc ważnych, zapamiętanych sercem.
W kadrze pojawia się męska dłoń. Mocno, niemal z czułością, ściska czerwoną wstążkę. Delikatny podmuch wiatru porusza nią lekko, jakby była wspomnieniem ożywionym na chwilę przez naturę.
To Halil. Zatrzymuje się kilkanaście metrów od drzewa i patrzy przed siebie – na to samo miejsce, w którym wszystko się zaczęło i w którym wszystko kiedyś niemal się skończyło. W jego spojrzeniu widać mieszaninę nostalgii i wdzięczności.
Myślami wraca do dnia, w którym odkryli, że ich losy splotły się wiele lat wcześniej:
On – chłopiec, który ochronił dziewczynkę przed agresywnym psem.
Ona – ta dziewczynka, która w podziękowaniu wręczyła mu czerwoną wstążkę z wyhaftowaną literą „Z”, a którą on przez lata brał za literę „N”.
Drobny, dziecięcy gest, który okazał się symbolem czegoś znacznie większego.
Nagle na wzgórze przybiega kilkuletni chłopiec. Z szerokim uśmiechem rzuca się w ramiona Halila, krzycząc:
– Tato!
Halil podnosi go wysoko i sadza sobie na ramionach.
– Poznałem tu twoją mamę – mówi ciepło Halil, ruszając w stronę drzewa. – Byliśmy wtedy dziećmi. Tu po raz pierwszy narodziła się nasza miłość. To miejsce jest częścią naszej historii.
– Dziś mam pięć lat – przypomina dumnie chłopiec. – Obiecałeś mamie, że przeczytasz mi ten list.
Halil zatrzymuje się pod drzewem. Delikatnie zdejmuje syna ze swoich ramion i sadza go obok siebie. Wyciąga z kieszeni nieco zagięty list – papier nosi ślady czasu, ale nie utracił nic ze swojego znaczenia.
– Masz moje słowo – mówi. – Przeczytam.
Rozkłada kartkę, bierze głęboki oddech i zaczyna:
Mój drogi synu, zanim opowiem ci o sobie, muszę opowiedzieć ci o twojej mamie, bo ona jest moim życiem.
Twoja mama jest moją bohaterką. Bez niej byłbym zagubionym człowiekiem – przygaszonym, milczącym, zamkniętym w sobie.
Ale jej serce, jej dobroć, współczucie i poczucie sprawiedliwości wydobyły ze mnie wszystko, co najlepsze.
Nie tylko wydobyły – one to we mnie rozmnożyły.
Każde miejsce, którego dotknie, staje się niebem.
Słowa nie wystarczą, aby ją opisać.
Każdego dnia pokazuje mi piękno swojej duszy, którego wcześniej nie znałem.
Masz ogromne szczęście, że jest twoją mamą.P.S. Jestem pewien, że twoja mama przeczyta ten list przed tobą. Cokolwiek powiem, nie powstrzyma jej ciekawości. A ja… kocham w niej tę ciekawość.
Gdy Halil kończy, na wzgórzu pojawia się sylwetka kobiety niosącej wiklinowy kosz piknikowy. Kamera powoli zbliża się do jej twarzy.
Zeynep – żywa, uśmiechnięta, spokojna. Pełna życia, które kiedyś niemal zgasło.
Chłopiec od razu biegnie do niej.
– Mamo! Teraz twoja kolej! Przeczytaj swój list!
Zeynep siada obok nich, głaszcze syna po włosach, otwiera delikatną kopertę i zaczyna czytać:
Opowiem ci o twoim ojcu.
Czasem bywa surowy, czasem nie przebiera w słowach, ale nigdy – przenigdy – nie cofa się przed tym, co uważa za słuszne.
Jego serce jest większe, niż ktokolwiek potrafi zauważyć na pierwszy rzut oka.
Kiedy poznasz go bliżej, zobaczysz, że obok ciebie stoi człowiek o ogromnej odwadze – taki, który ochronił mnie i naszą miłość, ryzykując wszystkim.
Jestem pewna, że będzie cię chronił tak samo – i kochał bardziej niż cokolwiek na świecie.
Twój ojciec jest jednym z najwspanialszych ludzi, jacy chodzili po ziemi.
Bez niego nie wiedziałabym, czym jest miłość.
Zawsze słuchaj jego rad.
Twoja kochająca mama.P.S. Synku, jeśli twój tata napisał, że jestem uparta, myli się. To jedyna rzecz, w której się myli.
Halil parska cichym śmiechem.
– Twoja mama jest uparta – mówi żartobliwie, a Zeynep szturcha go lekko w ramię.
Rozkłada koc pod drzewem. Wyciąga tort z pięcioma świeczkami. Gdy je zapala, wiatr na moment przygasa, jakby sama natura chciała zatrzymać tę chwilę. Rodzice śpiewają synkowi „Sto lat”, a jego twarz rozświetla czysta, dziecięca radość.
Chłopiec zdmuchuje świeczki.
W tej sekundzie kamera powoli zaczyna się wznosić. Najpierw ponad ich głowy, potem ponad rozległe wzgórze. Z góry widać ich troje – siedzących razem pod samotnym drzewem, którego cień przypomina otwarte, ochronne ramiona.
Mała rodzina, która przeszła przez cierpienie, stratę, nadzieję i cud.
Rodzina, która przetrwała.
Rodzina, która kocha.
Rodzina, która trwa.
Koniec.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Rüzgarlı Tepe. Inspiracją do jego stworzenia był film Rüzgarlı Tepe 217. Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
