„Złoty chłopak” Odc. 293 – streszczenie
Wieczór powoli wypełnia pokój ciepłym, przygaszonym światłem lamp. Cienie miękko układają się na ścianach, a cisza zdaje się gęstnieć z każdą minutą.
Ferit siedzi na kanapie, odchylony do tyłu, z głową opartą o oparcie i wzrokiem wbitym w sufit. Jego dłonie spoczywają bezwładnie na kolanach, a twarz – choć spokojna – zdradza zmęczenie i napięcie, którego nie potrafi już ukryć.
Drzwi uchylają się cicho.
Seyran wchodzi ostrożnie, jakby nie chciała zakłócić tej kruchej ciszy. Zatrzymuje się na moment, przyglądając mu się uważnie.
— Możemy porozmawiać? — pyta miękko.
— Nie — odpowiada od razu, z przekorną nutą, nawet na nią nie patrząc.
Seyran bierze cichy oddech i podchodzi bliżej.
— Fericie… przepraszam za dzisiejszy poranek.
Ferit prostuje się powoli, przeczesuje dłonią włosy i drapie się po karku, jakby próbował rozładować napięcie.
— Seyran… jeśli będziesz robić to samo co inni, to czym będziesz się od nich różnić? — mówi, patrząc w końcu na nią. — Jestem już wystarczająco rozbity. A ty przychodzisz i jeszcze mnie dobijasz, przypominając, że mnie ostrzegałaś.
W jego głosie nie ma krzyku. Jest coś gorszego — zmęczenie.
Seyran spuszcza wzrok.
— Masz rację… Przepraszam.
Na jego ustach pojawia się cień uśmiechu, bardziej gorzki niż rozbawiony.
— Oczywiście, że mam rację. Zastanawiam się, jaka będziesz na starość. Zjesz mnie żywcem, przysięgam… — dodaje ciszej. — Nie mogę zapomnieć, jak mnie potraktowałaś.
Seyran robi krok bliżej i delikatnie ujmuje jego dłoń.
— Sprawię, że zapomnisz — mówi cicho. — Chodź, połóżmy się na chwilę. Odpoczniesz. Uspokoisz się.
Ferit patrzy na nią przez moment, jakby się wahał. W końcu wstaje.
Leżą naprzeciw siebie na łóżku. Między nimi jest tylko kilka centymetrów — i cały ciężar niewypowiedzianych myśli.
— Będziemy medytować? — pyta Ferit z lekkim uśmiechem.
— Coś w tym stylu — odpowiada Seyran. — Zamknij oczy… i powiedz, gdzie chciałbyś teraz być.
Ferit przymyka powieki.
— Tam, gdzie mógłbym udusić tego drania Naciego…
Seyran kręci głową z delikatnym uśmiechem.
— Nie o to mi chodzi. Pomyśl o miejscu, w którym czujesz spokój. Szczęście. Czy jest takie miejsce?
Zapada cisza.
— Nie tęsknię za miejscem — mówi w końcu Ferit. — Tęsknię za moim bratem… i za naszym dzieciństwem.
Seyran nieruchomieje.
— Myślę, że ludzie są naprawdę szczęśliwi tylko wtedy, gdy są dziećmi, albo kiedy dowiadują się, że zostaną rodzicami.
Te słowa trafiają w nią z całą siłą. Jej oddech się urywa.
— Ty… płaczesz? — pyta cicho Ferit, otwierając oczy.
— Ja… — urywa. — Też tęsknię za dzieciństwem. Za tym, jak byłyśmy z siostrą małe…
Ferit uśmiecha się lekko, jakby na moment przeniósł się gdzieś daleko.
— Wiesz… ja i mój brat mieliśmy kiedyś marzenie. Obiecaliśmy sobie, że będziemy mieć dzieci w tym samym czasie. Razem nauczymy je grać w piłkę.
Jego głos łagodnieje.
— Ale jego już nie ma. Zostałem sam. — Krótka pauza. — Więc teraz tylko ja mogę spełnić nasze marzenie.
Otwiera oczy i patrzy na nią.
— Dlatego, Seyran… musisz dać mi dwójkę dzieci. Nie masz wyboru.
Uśmiecha się, próbując obrócić to w żart. Ale w jego oczach widać coś prawdziwego. Głębokiego. Seyran odwraca wzrok.
— Połóżmy się na plecach — mówi Ferit, chwytając jej dłoń. — Zamknijmy oczy. Wyobraźmy sobie to razem.
Leżą obok siebie. Ich dłonie splatają się na środku.
— Jesteśmy w ogrodzie — mówi spokojnie Ferit. — Niedaleko biega dwóch chłopców. Tacy jak ja i mój brat.
Uśmiecha się lekko.
— Ale dziewczynka też może być. Najważniejsze, żeby były zdrowe.
Słowa, które dla niego są marzeniem… dla niej są bólem. Seyran nie wytrzymuje. Jej oddech się łamie. Z jej oczu zaczynają płynąć łzy.
— Seyran, znowu płaczesz?
— Nie… tylko się wzruszyłam…
Przesuwa się bliżej i kładzie głowę na jego piersi. Przytula się mocno, jakby chciała ukryć wszystko, co w niej pęka.
— Naprawdę tak bardzo chcesz mieć dzieci? — pyta cicho.
— Bardzo — odpowiada bez wahania. — Mój dziadek zawsze mówił, że mężczyzna dojrzewa, kiedy zostaje ojcem. Myślę, że to prawda.
Jego dłoń delikatnie gładzi jej ramię.
— Byłbym dobrym ojcem. Nie patrzyłbym na nie z góry. Nie narzucałbym im niczego. Pozwoliłbym im być sobą. Dałbym im wszystko, czego nam zabrakło.
Seyran zamyka oczy. Jej łzy wsiąkają w materiał jego koszuli.
— Będziesz wspaniałym ojcem — szepcze. — Zawsze będziesz przy nich. Nigdy nie pozwolisz im poczuć braku…
Jej głos cichnie.
— Nawet mnie…
Ferit nie odpowiada. Jego oddech się wyrównuje.
Zasnął.
Seyran unosi lekko głowę i patrzy na jego spokojną twarz. Przez chwilę trwa w bezruchu, jakby chciała zatrzymać ten moment na zawsze.
A potem… łzy płyną już bez żadnej kontroli.
„Złoty chłopak” Odc. 294 – streszczenie
Rezydencja Wielkiej Damy tonie w półcieniu i ciężkim zapachu starego drewna. Wysokie drzwi, masywne meble i dopracowane w każdym detalu wnętrze sprawiają, że miejsce to bardziej przypomina scenę gry niż zwykły dom. Tu nic nie dzieje się przypadkiem.
Cicek podjęła decyzję. Jeśli chce mieć pełną kontrolę nad Korhanami, potrzebuje kogoś w środku. Kogoś, kto będzie widział wszystko… i mówił tylko jej.
Wybór był oczywisty.
Kazim.
***
Telefon od Sadika zaskakuje go, ale ciekawość bierze górę. Niedługo później stoi już w progu posiadłości Wielkiej Damy.
Sadik prowadzi go w głąb domu bez zbędnych słów. Ich kroki odbijają się echem od drewnianej podłogi. Zatrzymują się przed ciężkimi drzwiami.
— Proszę — mówi krótko Sadik.
Kazim wchodzi do środka.
Drzwi zamykają się za nim z głuchym trzaskiem.
Przez chwilę panuje cisza.
Kazim podchodzi do drzwi i szarpie za klamkę.
— Panie Sadiku? Co to ma znaczyć? — woła, coraz bardziej poirytowany. — Co się dzieje?!
Odpowiada mu tylko cisza.
I wtedy…
Słyszy za sobą kroki.
Powolne. Spokojne. Pewne.
Odwraca się gwałtownie.
W półmroku stoi kobieta ubrana w elegancki, jasny strój. Złoty naszyjnik delikatnie połyskuje na jej szyi, a spojrzenie — chłodne i przenikliwe — zatrzymuje się na nim bez cienia wahania.
— Dzień dobry — mówi spokojnie Cicek.
Kazim prostuje się odruchowo.
— Kim pani jest?
Na jej ustach pojawia się lekki, niemal rozbawiony uśmiech.
— A jak pan myśli?
Kazim przygląda się jej uważnie. Mruży oczy, jakby próbował dopasować jej twarz do wspomnień.
I nagle rozumie.
— To pani… — mówi ciszej. — Wielka Dama, o której wszyscy mówią?
— Właśnie tak — odpowiada bez wahania.
Kazim nie odrywa od niej wzroku.
— Skądś panią znam… — mruczy. — Tylko nie mogę sobie przypomnieć skąd.
Cicek macha lekko ręką.
— Niech pan się tym nie zajmuje. I tak wkrótce będziemy… blisko związani.
Kazim marszczy brwi.
— Proszę pani, mam żonę. Nie rozumiem, do czego pani zmierza.
Cicek parska cicho, jakby jego odpowiedź była dla niej jedynie dziecinnym nieporozumieniem.
— Proszę nie mówić bzdur, panie Kazimie — mówi już chłodniej. — Zadam panu proste pytanie. Czy chce pan być bogaty?
Kazim unosi brodę.
— Dzięki Bogu niczego mi nie brakuje.
— Mówię o prawdziwym bogactwie — przerywa mu. — Takim, które nie zależy od łaski Korhanów.
Zapada cisza.
— Korhanowie są moją rodziną — odpowiada w końcu Kazim, choć w jego głosie pojawia się cień niepewności. — To się nie zmieni.
Cicek robi krok bliżej.
— Naprawdę? — jej ton staje się ostrzejszy. — A kiedy wyjdzie na jaw, że twoja córka nie może dać im dziedzica, myślisz, że nadal będą ją traktować jak rodzinę?
Słowa uderzają dokładnie tam, gdzie powinny.
Kazim zamiera. W jego oczach pojawia się szok.
Dopiero co usłyszał o diagnozie. To była informacja, która nie powinna jeszcze wyjść poza najbliższy krąg. A jednak… ona wie. Patrzy teraz na nią zupełnie inaczej.
— Skąd o tym wiesz? — pyta cicho. — Kim ty naprawdę jesteś?
Cicek uśmiecha się lekko.
— Jestem kimś, kto widzi więcej niż inni.
Krąży powoli wokół niego, jak drapieżnik, który nie musi się spieszyć.
— Wiem też, Kazimie, że całe życie marzyłeś o tym, by dobrze wydać swoje córki. Zapewnić im przyszłość, a sobie miejsce wśród ludzi, którzy coś znaczą.
Kazim zaciska szczękę.
— Jeśli myślisz, że Korhanowie odrzucą Seyran i chcesz ją dla swojego syna, to się mylisz.
Cicek zatrzymuje się i patrzy na niego z góry.
— Mój syn jest już żonaty. Z kimś innym.
W tym momencie drzwi otwierają się bez ostrzeżenia. Do środka wchodzi Sadik i pochyla się lekko.
— Przyszedł, proszę pani. Czeka.
Kazim rozgląda się nerwowo.
— Co tu się dzieje?
Cicek odwraca się do niego spokojnie.
— Proszę zachować ciszę, panie Kazimie — mówi stanowczo. — Za chwilę wszystko stanie się dla pana jasne.
Podchodzi bliżej i zatrzymuje się tuż przed nim.
— Niech pan nie wychodzi. I nie próbuje podsłuchiwać.
Jej spojrzenie na moment twardnieje.
— To byłoby… nierozsądne.
Odwraca się i razem z Sadikiem wychodzi z pokoju. Drzwi zamykają się za nimi cicho.
Kazim zostaje sam. W pomieszczeniu znów zapada cisza — ciężka, niepokojąca.
Ale tym razem nie jest już tylko ciszą.
Jest obietnicą.
***
Przedpokój pogrążony jest w ciepłym półmroku. Światło lampy rozlewa się po ścianach, wydobywając złote detale ram i ciężkich mebli. Powietrze zdaje się nieruchome — jakby samo wstrzymywało oddech przed tym, co ma się wydarzyć.
Abidin stoi pośrodku, nieruchomy. W jego dłoni zwisa zielony tesbih — koraliki przesuwają się między palcami powoli, rytmicznie, jakby próbował nimi okiełznać chaos myśli.
Kroki. Spokojne. Pewne.
Cicek podchodzi do niego, zatrzymując się tuż obok.
— Widzę, że dostałeś mój prezent — mówi miękko.
Abidin nawet na nią nie patrzy.
— Powiedz mi prawdę — odpowiada chłodno.
W tym samym momencie drzwi pobliskiego pokoju uchylają się niemal bezgłośnie. W wąskiej szczelinie pojawia się twarz Kazima. Cień ciekawości szybko ustępuje czujnej uwadze.
Cicek spogląda na tesbih.
— To jeden z różańców twojego ojca — mówi spokojnie. — Przechowywałam je przez lata. Czekały na właściwy moment… i na prawowitego właściciela.
Robi krok bliżej.
— Na ciebie, synu.
Słowo zawisa w powietrzu jak coś ciężkiego i nieodwracalnego.
Za drzwiami Kazim zamiera.
— Nazwała go synem… — szepcze niemal bezgłośnie.
Abidin gwałtownie cofa rękę, wyrywając ją z jej uścisku.
— Przestań — rzuca ostro. — Ciągle mówisz „synu”, jakbyś przypomniała sobie o mnie wczoraj. Gdzie byłaś przez te wszystkie lata? I czego teraz chcesz?
Cicek nie traci spokoju. Na jej ustach pojawia się lekki uśmiech.
— Niczego od ciebie nie chcę — odpowiada. — Wręcz przeciwnie… chcę ci wszystko dać.
Rozkłada lekko dłonie, jakby oferowała mu cały świat.
— Władzę. Pieniądze. Pozycję. Nie jesteś już chłopcem, który musi patrzeć na łaskę Korhanów. Masz mnie. A ze mną wszystko stanie się łatwiejsze.
Abidin w końcu na nią patrzy. W jego oczach nie ma jednak wdzięczności — tylko chłodna ocena.
— Patrzę i nie widzę nic, co mogłoby uczynić moje życie lepszym.
Uśmiech Cicek ledwie drga.
— Naprawdę? — jej głos twardnieje. — W takim razie spójrz na Ferita. Na to, co go spotkało.
Abidin mruży oczy.
— To twoja sprawka, prawda?
— A chciałbyś, żeby uniknęli konsekwencji? — odpowiada bez wahania.
— Ferit jest dla mnie jak brat.
— W takim razie czas dorosnąć — przerywa mu ostro. — I dokonać wyboru.
Zapada cisza. Cicek podchodzi jeszcze bliżej. Jej głos staje się niższy, bardziej stanowczy.
— Ja czy Ferit? Ja czy Korhanowie?
Unosi lekko brodę.
— Jeśli wybierzesz mnie, Ferit straci wszystko. Zostanie z pustymi rękami. I wtedy zobaczysz, ile naprawdę warte są ich rodzinne więzi. Zobaczysz, jak Halis odwraca się w jednej chwili. Jak niszczy wszystko.
Krótka pauza.
— A jeśli wybierzesz jego… — dodaje ciszej — wtedy wycofam się. Zostawię ich w spokoju. Przysięgam ci, jako matka.
Kazim za drzwiami wstrzymuje oddech.
Cicek patrzy prosto w oczy Abidina.
— Decyzja należy do ciebie. Twoja matka czy rodzina, w której zawsze byłeś tylko popychadłem?
Długa cisza.
Tesbih przesuwa się jeszcze raz między palcami Abidina i zatrzymuje.
— Teraz wszystko rozumiem — mówi w końcu spokojnie.
Podnosi na nią wzrok.
— Nie wróciłaś dla mnie. Wróciłaś, żeby mnie wykorzystać.
Jego głos jest cichy, ale nie pozostawia miejsca na wątpliwości.
— Ale ja nie zamierzam być częścią twojej gry.
Rozluźnia palce. Zielone koraliki wyślizgują się z jego dłoni i opadają w dół, uderzając cicho o podłogę.
Dźwięk jest krótki, ale ostateczny.
Abidin odwraca się bez słowa i rusza w stronę wyjścia. Nie ogląda się za siebie.
Drzwi zamykają się za nim z głuchym odgłosem.
W przedpokoju zostaje tylko Cicek — nieruchoma, z cieniem chłodnego uśmiechu na ustach.
I Kazim, ukryty za drzwiami, który właśnie zrozumiał, że gra dopiero się zaczęła.
***
Kazim zamyka drzwi niemal odruchowo, jakby chciał odgrodzić się od świata, który właśnie rozpadł się na jego oczach. Opiera się o nie plecami, ciężko oddychając. Jedną ręką szuka oparcia na ścianie, nie będąc w stanie utrzymać równowagi.
— Boże… — szepcze, z trudem łapiąc powietrze. — Abidin… syn Wielkiej Damy? I to ona ma kamienie…
Jego głos załamuje się pod ciężarem tej informacji.
— Kim ona jest… na Boga?
Powoli osuwa się w dół, jakby nogi odmówiły mu posłuszeństwa. W jego głowie wszystko zaczyna się układać — i jednocześnie rozpadać.
Nagle czuje nacisk. Drzwi za jego plecami poruszają się lekko.
Kazim natychmiast się prostuje, odskakuje o krok. Klamka porusza się, a po chwili drzwi otwierają się powoli, niemal bezszelestnie.
W progu staje Cicek. Spokojna. Opanowana. Jakby od początku wiedziała, gdzie stoi i co zobaczył.
— Czy teraz pan rozumie, panie Kazimie? — pyta łagodnie, choć w jej głosie pobrzmiewa chłodna pewność.
Kazim patrzy na nią w milczeniu. Nie zaprzecza. Nie musi. Ona wie.
— Zniszczyłam rodzinę, do której tak bardzo chciał pan należeć — kontynuuje, robiąc kilka powolnych kroków w jego stronę. — Korhanowie już się chwieją. A my…
Zatrzymuje się tuż przed nim.
— My już jesteśmy rodziną. Pańska córka jest moją synową.
Kazim przełyka ślinę. W jego oczach wciąż widać niedowierzanie, ale pojawia się też coś więcej — chłodna kalkulacja.
— Ale Abidin… — zaczyna ostrożnie — on wcale pani nie kocha, Wielka Damo.
Na ustach Cicek pojawia się ledwie widoczny uśmiech.
— Miłość to tylko kwestia czasu… i okoliczności — odpowiada spokojnie. — Przyzwyczai się. Zrozumie. A potem zaakceptuje.
Pochyla lekko głowę.
— I pokocha mnie.
Zapada cisza.
— Pomoże mi pan w tym, Kazimie — dodaje po chwili, a jej ton staje się wyraźnie twardszy — albo podzieli pan los Korhanów.
Słowa zawisają w powietrzu jak wyrok. Kazim marszczy brwi.
— Czy to znaczy, że mam zostać pani sługą?
Cicek patrzy na niego spokojnie, niemal z pobłażaniem.
— Mam nadzieję, że wybierze pan właściwą stronę — mówi cicho. — Tę, która zwycięży.
Kazim opuszcza wzrok. Przez chwilę milczy, jakby ważył każde słowo, każdą możliwość.
— Święty Boże… — szepcze w końcu, bardziej do siebie niż do niej. — Człowiek całe życie coś planuje, a potem wszystko zmienia się w jednej chwili.
Podnosi głowę. W jego oczach nie ma już tylko strachu.
Jest decyzja, która dopiero zaczyna się kształtować.
***
Przed rezydencją panuje cisza, przerywana jedynie szumem drzew i odległym dźwiękiem miasta. Słońce powoli opada, rzucając długie cienie na brukowany podjazd.
Tuż za bramą stoi Gülgün. Nie przekracza jej.
W dłoni ściska telefon, jakby był jedyną rzeczą, która trzyma ją jeszcze w ryzach. Jej spojrzenie co chwilę ucieka w stronę domu, ale nie robi ani kroku dalej. Wie, że nie powinna tu być.
Wtedy pojawia się Orhan. Zatrzymuje się na jej widok, a przez jego twarz przemyka cień zaskoczenia i napięcia. Podchodzi bliżej i delikatnie dotyka jej ramienia.
— Co tutaj robisz? — pyta cicho, ale stanowczo.
Gülgün unosi wzrok.
— Dzwoniłam do Ferita, ale nie odbierał — odpowiada, próbując zachować spokój. — Zaczęłam się martwić, więc przyszłam. Ale nie złość się, już idę.
Odwraca się, gotowa odejść, zanim przekroczy granicę, którą jej wyznaczono. Orhan natychmiast ją zatrzymuje.
— Gülgün… proszę. Nie odchodź tak. Spróbuj mnie zrozumieć.
Kobieta patrzy na niego uważnie. W jej oczach pojawia się napięcie.
— Co mam zrozumieć, Orhanie? — pyta cicho. — Czy ta kobieta cię do tego zmusza? Grozi ci?
Orhan ogląda się nerwowo, po czym delikatnie odciąga ją na bok, z dala od bramy, jakby nawet mury mogły ich podsłuchiwać.
— Gülgün, ja… — jego głos drży. — Czuję się, jakbym się dusił. Naprawdę. Tylko ty mnie rozumiesz. Powiedz mi, co mam zrobić.
Jego dłonie lekko się trzęsą. Gülgün łagodnie kładzie rękę na jego ramieniu.
— Uspokój się — mówi cicho. — Powiedz mi wszystko. Co się dzieje?
Orhan zamyka oczy na krótką chwilę, jakby zbierał w sobie odwagę.
— To dziecko… — zaczyna. — Ono nie jest moje…
Słowa zawisają w powietrzu. Gülgün zamiera. Przez dłuższą chwilę nie mówi nic. Jakby potrzebowała czasu, by przyjąć coś, co przecież gdzieś w głębi już przeczuwała.
— Wiedziałam… — odzywa się w końcu cicho. — Czułam to.
Podnosi na niego wzrok.
— Ale dlaczego powiedziałeś wszystkim coś zupełnie innego?
Orhan odwraca głowę, jakby nie był w stanie znieść jej spojrzenia.
— Co miałem zrobić? — jego głos staje się gorzki. — Nie mieszkasz tu, Gülgün. Nie widzisz, co się dzieje. Mój ojciec z dnia na dzień coraz bardziej mnie upokarza.
Zaciska szczęki.
— Nawet pierścień przekazał Feritowi. Mnie już nie widzi. Nie słyszy. Jakbym przestał istnieć.
Robi krok w tył, przeczesując dłonią włosy.
— Oczywiście, że jestem z niego dumny, to mój syn. Ale ja… — zawiesza głos — ja całe życie próbuję zasłużyć na jego uznanie. I ciągle jestem niewystarczający.
Patrzy na nią bezradnie.
— Jak mam teraz powiedzieć, że to nie moje dziecko? Ojciec wyśmieje mnie do końca. Zniszczy mnie.
Gülgün robi krok do przodu i obejmuje go bez słowa.
— Upokorzyłbyś się po raz ostatni — mówi cicho przy jego ramieniu. — A potem miałbyś to już za sobą.
Orhan zamyka oczy, ale po chwili delikatnie się odsuwa.
— Nie mogę… — szepcze. — Nie zniosę już więcej. Rozumiesz? Nie mam już siły być deptany.
Jego spojrzenie staje się ciężkie.
— Jestem tak zdesperowany, że… jestem gotów uznać cudze dziecko za swoje.
Te słowa brzmią jak wyrok.
— Gülgün, proszę… Nikomu o tym nie mów. Obiecaj mi.
Kobieta patrzy na niego długo. W jej oczach widać ból, ale i zrozumienie.
— Dobrze — mówi w końcu cicho. — Obiecuję. Twój sekret zostanie ze mną.
Krótka cisza.
— Co teraz zrobisz?
Orhan przeciera twarz dłońmi, jakby chciał zetrzeć z siebie ciężar tej rozmowy.
— Nie wiem… — odpowiada bezradnie. — Naprawdę nie wiem.
***
Seyran, w pełni świadoma zagrożeń, decyduje się rozpocząć terapię, która daje jej cień szansy na macierzyństwo — nawet jeśli może ją to kosztować zdrowie, a być może i życie. Tymczasem Ferit, działając impulsywnie i bez konsultacji z bliskimi, podejmuje ryzykowną próbę odzyskania skradzionych kamieni. Jego brawura niemal kończy się tragedią — w ostatniej chwili zostaje uratowany przez ludzi wysłanych przez Halisa, którzy śledzili każdy jego krok.
Abidin staje przed wyborem, który zmienia układ sił. Decyduje się stanąć po stronie matki, Wielkiej Damy, jednak wyznacza wyraźną granicę — niezależnie od wszystkiego Ferit pozostaje poza jej grą i nie może stać mu się krzywda.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Yalı Çapkını. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Yalı Çapkını 88.Bölüm i Yalı Çapkını 89.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
