Dziedzictwo odc. 922: Poyraz ratuje Nanę!

„Dziedzictwo” Odc. 922 – streszczenie

Sinan i Aynur uczą się do późna. Gdy dziewczyna idzie do kuchni zaparzyć herbatę, do pokoju wchodzi Adalet i bez słowa siada obok prokuratora. Przez chwilę panuje cisza. Wreszcie kobieta przerywa milczenie – spokojnie, ale z wyraźnym napięciem w głosie.

– Panie Sinanie, mówiłam już, że Aynur jest dla mnie jak córka. – Robi głęboki oddech, jakby ważyła każde słowo. – Ona bardzo dużo przeszła. Nie chcę, żeby znów cierpiała. I nie chcę, by źle odebrała twoją życzliwość. Proszę… nie łam jej serca. Nie dawaj jej nadziei, jeśli nie masz wobec niej poważnych zamiarów.

– Przecież tylko pomagam jej w nauce – odpowiada zaskoczony Sinan. – Skąd ten pomysł?

– Może nie skończyłam tylu szkół co ty, ale żyję dłużej. I widziałam już wiele. Ty wrócisz do swojego świata, a ona… ona może nie być w stanie się pozbierać. Nie pozwól jej upaść, jeśli nie zamierzasz jej potem podnieść.

Adalet wstaje bez słowa i wychodzi, zostawiając Sinana pogrążonego w myślach. Nagle rozbrzmiewa dźwięk telefonu. To jego matka.

– Tak, mamo? Nie, nie wracam jeszcze. Muszę tu zostać. Oni mnie potrzebują. To przeze mnie mają problemy.

W tym momencie w drzwiach staje Aynur z tacą w rękach. Sinan nie zauważa jej obecności i mówi dalej:

– Źle zrozumiałaś. Ona jest tylko moją pracownicą. Oczywiście, że nic nas nie łączy. Nie może nas nic łączyć.

Aynur stoi nieruchomo, jakby świat właśnie się zatrzymał. Taca w jej dłoniach lekko drży. W jednej sekundzie cała nadzieja, którą nosiła w sercu, pęka jak bańka mydlana.

***

Banu wpada w ręce Poyraza. Tuż przed schwytaniem udaje jej się jednak wybrać numer do swojego wspólnika. To wystarcza – Ersin od razu rozumie, że musi natychmiast uciekać z Naną.

Poyraz przekazuje Banu w ręce Merta i rozkazuje mu zawieźć ją na komisariat. Sam kieruje się do samochodu, gotów jechać pod wskazany adres, by ocalić Nanę.

Ale gdy sięga po klamkę, nagle zza jego pleców wyłania się zamaskowany napastnik. Uderzenie polanem w tył głowy pozbawia go przytomności. Napastnik ściąga maskę – to… Semih!

– Słodkich snów, panie Poyrazie – rzuca z uśmiechem. – Odpocznij. Ja uratuję Nanę.

Semih wyeliminował Poyraza, by samemu zostać bohaterem. Rusza do kryjówki, ale zachowuje się jak amator – nie przewiduje, że Nana może nie być sama. Daje się zaskoczyć Ersinowi, który bez problemu powala go uderzeniem rękojeści pistoletu.

Ersin zabiera Nanę do miejsca, gdzie ma ją przekazać klientowi.

***

Poyraz odzyskuje przytomność. Chwiejąc się, wsiada za kierownicę i rusza w pościg. Na miejscu znajduje Semiha, właśnie podnoszącego się z podłogi.

– Co ty tu robisz? Jak się tu dostałeś?! – wścieka się Poyraz, chwytając go za ramię.

– Kazałeś mi trzymać się z daleka, ale… chciałem pomóc – tłumaczy Semih, obolały. – Śledziłem cię. Dotarłem tu, zaatakowałem gościa, ale on mnie ogłuszył i zabrał Nanę.

– Dokąd? Słyszałeś coś?

– Mówił coś o gaju w Beykoz…

Poyraz nie traci ani sekundy. Zostawia Semiha i pędzi do gaju. Na miejscu staje do walki z Ersinem. Udaje mu się go obezwładnić – ale nagle jeden z ludzi klienta próbuje uciec i potrąca Nanę samochodem. Dziewczyna upada.

Na jej czole pojawia się głębokie rozcięcie. Krew sączy się powoli. Poyraz rzuca się ku niej, bierze jej twarz w dłonie.

– Nano, otwórz oczy! Hej, nie śpij! Przestań żartować! Yusuf na ciebie czeka, słyszysz mnie?!

Nana ledwie rozchyla powieki. Jej głos jest ledwie szeptem:

– Jeśli coś mi się stanie… moja duszyczka…

– Nie mów tak! Nie teraz! Nic ci nie będzie! Trzymaj się! Nana?!

Jej oczy znów się zamykają. Traci przytomność. Poyraz sięga po telefon. Drżącymi palcami wzywa karetkę.

***

Następna scena rozgrywa się w szpitalu. Poyraz niespokojnie krąży po korytarzu, nie mogąc usiedzieć w miejscu. W końcu podchodzi do niego policjant Rustem.

— Złapaliście ich? — pyta Poyraz, wpatrując się w twarz funkcjonariusza z napięciem.

— Fotograf i pośrednik, który miał przekazać Nanę klientowi, są już w naszych rękach. I to nie wszystko — dowiedzieliśmy się, kto stoi za całym tym procederem. Sprawa nabrała wymiaru międzynarodowego.

— Niech ci łajdacy zapłacą za wszystko! — grzmi Poyraz. — Za każdą krzywdę!

— Mamy też informacje o innych zaginionych dziewczynach. Jest szansa, że uda się je odnaleźć i uratować. Ale będziemy potrzebować zeznań Nany.

— Bracie… Ona nie ma przy sobie dowodu. Zgubiła go. Ale nazywa się Nana Maryam.

Rustem kiwnął głową i odszedł, zostawiając Poyraza samego. Po chwili podszedł do niego Mert.

— Mistrzu, usiądź. Musisz choć na chwilę odpocząć — powiedział, wskazując na krzesło.

— Odpocznę, jak usłyszę dobre wieści. Teraz nie potrafię się zatrzymać.

— Przenieśli Nanę do pokoju 201. Ale… nie zrozum mnie źle. Do sali mogą wchodzić tylko najbliżsi.

Poyraz spojrzał na niego z ogniem w oczach.

— Jestem jej najbliższym! Najbliższym, słyszysz?! Spalę ten świat, jeśli stanie się jej krzywda!

Jego krzyk odbił się echem po korytarzu — i jakby na przekór, dotarł do sali Nany, która właśnie się obudziła.

Chwilę później Poyraz wchodzi do sali. Nana, blada i osłabiona, ale przytomna, uśmiecha się delikatnie.

— Hej, nie niszcz szpitala — mówi cicho, z ledwo wyczuwalnym żartem. — Ludzie go jeszcze potrzebują.

— Bardzo zabawne — mruczy Poyraz, siadając przy jej łóżku. — Mam się teraz śmiać? Gdyby coś ci się stało… co z Yusufem? Pomyślałaś o nim? Pomyślałaś o mnie?

Nana spuszcza wzrok. W jej oczach momentalnie pojawiają się łzy.

— Przepraszam. Masz rację… Powinnam była cię posłuchać.

Poyraz sięga po jej dłoń i ściska ją delikatnie.

— Już dobrze. Nie płacz. Bo gdy płaczesz, nie mogę się na ciebie złościć. A wiesz przecież, że przyzwyczaiłem się do twojego sprzeciwu. Bez tego byłoby mi… dziwnie. Nie burz mi tej harmonii.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 663. Bölüm i Emanet 664. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.