„Dziedzictwo” Odc. 1008 – streszczenie
Po tym, jak podsłuchał rozmowę Nany z Mertem, Poyraz nie potrafi już patrzeć na nią tymi samymi oczami. Zasiał się w nim niepokój, który z każdą godziną rośnie. Podejrzliwość zamienia się w obsesję. Gdy tylko widzi, jak Nana wychodzi z domu, nie waha się – rusza za nią, trzymając się w cieniu.
Idąc kilka kroków za nią, szeptem, jakby sam do siebie, mówi z goryczą:
– Mam ochotę złapać ją za rękę i zapytać, dokąd idzie beze mnie. Ale ona… ona jest jak otwarta rana – pełna emocji, nieprzewidywalna. I nigdy nie przyzna, że coś ją dręczy.
Nagle jego myśli przerywa znajomy głos. To jego matka, która wraca z zakupów. Przypadkowe spotkanie zmusza go do przerwania śledztwa. Zatrzymuje się i bez słowa przejmuje od niej ciężkie torby. Wracają razem do domu, a w jego głowie kotłują się pytania bez odpowiedzi. Kim był mężczyzna, z którym Nana potajemnie rozmawiała? Dokąd poszła? I dlaczego nic mu nie mówi?
Tego dnia nie pozna prawdy. Ale to dopiero początek.
***
Po nocnym wypadku Aynur trafia do szpitala. Leży w szpitalnym łóżku. Obok niej czuwa Sinan, z oczami pełnymi troski. Nagle jego telefon zaczyna dzwonić. Na wyświetlaczu – Isil.
– Sinanie, martwię się – mówi po drugiej stronie głosem, w którym drży niepokój. – Mówiłeś, że twoja praca się przedłuży… Nadal jesteś na komisariacie?
– Tak, jestem – kłamie bez wahania. – Jeszcze nie skończyłem.
– Aynur jeszcze nie wróciła. Czy dziś też wzięła wolne?
– Nie ma z tobą cioci?
– Nie, wyszła na chwilę do sklepu.
Sinan zaciska palce na telefonie.
– Muszę kończyć, mamo. Porozmawiamy później – rzuca chłodno i rozłącza się.
Aynur patrzy na niego uważnie. Jej spojrzenie jest ostre, jakby widziała więcej, niż chciałby pokazać.
– Po raz kolejny uświadomiłam sobie, jak bezsensowna jest twoja obecność tutaj – mówi cicho, lecz stanowczo.
– Co to ma znaczyć? – marszczy brwi.
– Nie potrafisz nawet powiedzieć własnej mamie, że jesteś tutaj… ze mną. Czy to nie dziwne?
Sinan milknie na moment. A potem bez namysłu sięga po telefon. Wybiera numer matki.
– Nie chciałem cię martwić – zaczyna od razu. – Aynur miała wczoraj wypadek. Jesteśmy w szpitalu. Na szczęście to nic poważnego.
Po drugiej stronie zapada cisza, a potem chłodny ton:
– Życzę szybkiego powrotu do zdrowia – mówi Isil. – Ale nie było nikogo, kto mógłby się nią zająć?
– W tej chwili nie – odpowiada Sinan, z nutą zniecierpliwienia. – Do usłyszenia.
Rozłącza się i powoli odkłada telefon. W oczach Aynur nie ma już złości. Jest tylko zmęczenie. I może cień nadziei, że właśnie zaczęło się coś zmieniać.
***
Akcja przenosi się do domu prokuratora. Isil odkłada telefon na kołdrę z wyraźnym zdenerwowaniem, po czym spogląda na siedzącą przy jej łóżku Ezgi. Jej głos drży z niedowierzania:
– Nie mogę w to uwierzyć… Aynur miała wypadek, a Sinan jest przy niej.
Ezgi wzdycha ciężko, nieco gorzko.
– Wcale mnie to nie dziwi – odpowiada spokojnie. – Kiedy siedzieliśmy razem w restauracji, on przez cały czas patrzył tylko na nią. Nawet kiedy mówił do mnie, jego spojrzenie błądziło gdzieś indziej – właśnie ku niej. Nie potrafi wyrzucić jej z głowy. Myślę, że zbliżył się do mnie tylko dlatego, że nie mógł znieść jej nowego związku. To oczywiste… on nadal ją kocha. A ja? Ja zostałam w środku tego wszystkiego. I nie mam pojęcia, co tu robię.
Isil unosi brew i mówi z chłodną stanowczością:
– W takim razie odejdź. Ale jeśli to zrobisz, każdego dnia przypominaj sobie, że zrezygnowałaś z Sinana dla niej. Pamiętaj, że on kocha Aynur właśnie za to, jaka jest. Widzi w niej serce, empatię, ciepło… rzeczy, których nigdy nie dostrzegł we mnie, choć jestem jego matką.
Ezgi patrzy na nią przez chwilę, po czym przytakuje.
– Myślę tak samo. Choć to boli.
Isil uśmiecha się słabo, nieco gorzko.
– W takim razie ty też okaż współczucie. Wiem, że Sinan bywa arogancki. Może wczoraj nie był fair. Ale nie rezygnuj tak łatwo. Czasami warto zawalczyć, nawet jeśli wszystko wydaje się przesądzone.
W tej chwili w domu rozlega się dźwięk dzwonka do drzwi. Isil podnosi wzrok, nasłuchuje, po czym mówi:
– To pewnie Inci. Wyszła do sklepu.
Ezgi wstaje z fotela i podchodzi do drzwi. Otwiera je z lekkim uśmiechem, ale ten szybko znika z jej twarzy. Za progiem nie stoi Inci, tylko młody mężczyzna, którego widziała dzień wcześniej – ten sam, który towarzyszył Aynur w restauracji.
– Dzień dobry – mówi nieco niepewnie. – Czy Aynur jest w domu? Siostra Adalet przysłała miód dla pani Isil. Powiedziała, żebym go przyniósł… i przy okazji zobaczył się z Aynur.
Ezgi unosi brwi, zaskoczona, ale szybko odzyskuje rezon.
– Ach, to ty… Jesteś jej chłopakiem? – pyta z lekkim chłodem w głosie. – Aynur tu nie ma.
Mężczyzna spogląda na nią z lekkim zmieszaniem, jakby nie wiedział, co powiedzieć.
***
W niewielkiej, cichej kawiarni Nana stawia przed Mertem filiżankę parującej herbaty. Przez chwilę milczą. Potem siada naprzeciwko niego i patrzy uważnie w jego oczy.
– Bratowo… jesteś pewna, że wszystko jest w porządku? – pyta Mert półgłosem, mimo że w lokalu nie ma nikogo oprócz nich.
– Tak, nie martw się – odpowiada, zniżając głos. – Powiedziałam w domu, że wychodzę na spotkanie z Aynur. Wiem, że to nieładne, ale nie miałam wyboru.
Odsuwa filiżankę na bok.
– Ale nie mówmy o mnie. Chcę usłyszeć o twoim problemie. Co zamierzasz zrobić?
***
Tymczasem Poyraz dociera do parku nad brzegiem morza – miejsca, w którym Nana rzekomo miała spotkać się z Aynur. Rozejrzał się dookoła. Ławki puste. Żadnych znajomych twarzy.
– Nie ma ich – mówi cicho do siebie. – Czy jestem zaskoczony? Ani trochę.
Z kieszeni wyciąga telefon i wybiera numer żony. Po chwili słyszy jej głos – ciepły, spokojny, zaskakująco opanowany.
– Co robisz? Wszystko w porządku? – pyta, próbując brzmieć obojętnie, choć w jego głosie czai się napięcie.
– Tak, wszystko dobrze. Jemy śniadanie – odpowiada Nana z pozorną beztroską. Kłamstwo przechodzi przez jej gardło lekko, niemal naturalnie.
– W parku? – dopytuje Poyraz. – Uważaj, żebyście się nie przeziębiły.
– Tak, jesteśmy w parku. Ale pogoda dopisuje, nie martw się – dodaje z uśmiechem, który on wyobraża sobie na jej twarzy.
– W porządku. Pozdrów Aynur ode mnie.
– Przekażę.
Po zakończeniu rozmowy Poyraz nie odrywa wzroku od ekranu telefonu. Marszczy brwi, jego twarz twardnieje. Mówi do siebie półgłosem, niemal jakby wypowiadał myśli na głos:
– Co się dzieje, Nano? W co się wplątałaś? I dlaczego wciąż mam wrażenie, że się ode mnie oddalasz?
***
Kawiarnia. Powrót do spotkania Nany i Merta.
– Czy mistrz coś podejrzewa? – pyta Mert z widocznym niepokojem w oczach.
– Na razie nie. Wszystko pod kontrolą – zapewnia go cicho Nana. – Ale teraz powiedz mi, co zdecydowałeś.
Mert spuszcza wzrok, po czym wyciąga z kieszeni kopertę.
– Powiedziałaś mi wtedy, że muszę coś zrobić. I przemyślałem to. Nie jestem w stanie porozmawiać z Nazli twarzą w twarz… Dlatego napisałem list. Przeczytaj, proszę. Nie wiem, czy nie zrobiłem z siebie głupca.
Nana ostrożnie bierze kopertę, obracając ją w dłoniach.
– Masz piękne pismo – zauważa z uśmiechem, zanim otworzy list.
– Nie, bratowo – odpowiada Mert z nutą wstydu. – Dla mnie to było, jakbym pisał ten list gwoździami po własnym sercu. Ale włożyłem w to wszystko, co miałem. To dla mnie bardzo ważne.
Nana patrzy na niego z czułością i szacunkiem. Czuje ciężar słów, które za chwilę przeczyta. Wie, że ta chwila może zmienić nie tylko los Merta – ale także osoby najbliższej Poyrazowi – jego siostry.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia był film Emanet 728. Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
