„Panna młoda” Odc. 215 — streszczenie
Sila szła szpitalnym korytarzem, niosąc przed sobą metalową tacę z lekami, buteleczkami i szklanką wody. Miała na sobie niebieski uniform opiekunki, spod którego wystawała biała bluzka z długim rękawem. Jej długie, ciemne włosy opadały swobodnie na ramiona, a twarz pozostawała spokojna, choć w spojrzeniu widać było czujność i napięcie.
Korytarz był jasny, chłodny i niemal sterylny. Po obu stronach ciągnęły się drzwi do sal, przy ścianach ustawiono krzesła dla odwiedzających, a z oddali dochodziły przytłumione odgłosy szpitalnego życia. Wszystko sprawiało wrażenie uporządkowanego, ale Sila dobrze wiedziała, że za jednymi z tych drzwi kryje się tajemnica, która nie dawała jej spokoju.
Mimo wyraźnego zakazu zatrzymała się przed salą tajemniczego pacjenta. Przez chwilę nasłuchiwała, po czym ostrożnie nacisnęła klamkę i weszła do środka.
Mężczyzna, tak jak wcześniej, stał nieruchomo przy oknie. Był odwrócony plecami, wpatrzony w świat za białymi, pionowymi żaluzjami. Nie poruszył się nawet wtedy, gdy Sila zamknęła za sobą drzwi.
Dziewczyna przełknęła ślinę. Zrobiła jeden krok, potem drugi. W pokoju panowała ciężka cisza, jakby czas zatrzymał się tam tylko dla niego. Kiedy dzieliło ich już mniej niż pół kroku, Sila uniosła rękę, chcąc dotknąć jego ramienia.
W tej samej chwili to ona poczuła czyjąś dłoń na swoim barku.
Odwróciła się gwałtownie i zamarła.
Za nią stał ten sam pracownik oddziału, który wcześniej zabronił jej zbliżać się do tej sali. Patrzył na nią surowo.
— Co ty tutaj robisz? — zapytał ostro. — Wyjdź.
Tajemniczy pacjent ani drgnął. Nadal stał przy oknie, jakby nie słyszał ich głosów i nie miał świadomości, że za jego plecami rozgrywa się cokolwiek ważnego.
Sila i pracownik szpitala wyszli na korytarz.
– Powiedziałem ci, żebyś nie wchodziła do tego pokoju – przypomniał twardym tonem.
— Kazano mi podać pacjentowi leki — odparła Sila, starając się zachować spokój. — W szpitalu jest wiele korytarzy i sal. Pomyliłam pokoje.
— To zapamiętaj ten pokój raz na zawsze. Nie wolno ci do niego wchodzić. Nie wolno ci nawet kręcić się w pobliżu tych drzwi. Nadal nie rozumiesz, jak poważna jest sytuacja?
Sila zerknęła na zamkniętą salę.
— Ten człowiek wygląda na załamanego — powiedziała cicho. — Wcale nie wygląda na niebezpiecznego.
— Nie chciałabyś go zobaczyć, kiedy leki przestają działać. Dwóch silnych mężczyzn ledwo potrafi sobie z nim poradzić. Ciebie zmiażdżyłby w kilka sekund.
Pracownik oddziału zamknął drzwi na klucz.
— A swoją drogą, jak dostałaś się do zamkniętego pokoju?
— Drzwi były otwarte.
— Sprzątaczka musiała zapomnieć je zamknąć — mruknął z niezadowoleniem.
Sila nie spuszczała wzroku z drzwi.
— Drzwi do innych sal są otwarte. Dlaczego akurat te muszą być zamykane?
— Bo kiedy leki przestają działać, pacjent próbuje uciekać.
— Czyli jest na tyle świadomy, że wie, że trzyma się go tu w zamknięciu — zauważyła. — Wie, że istnieje świat na zewnątrz, i chce się stąd wydostać.
Mężczyzna westchnął z irytacją.
— A co robiłby tutaj ktoś całkiem zdrowy na umyśle? Ucieka, bo jest chory. Potem znajdujemy go błąkającego się po ulicach i sprowadzamy z powrotem.
— On nie ma nikogo?
— Być może ma, ale tego nie wiemy. Rodziny takich pacjentów często ukrywają swoją tożsamość. Nie chcą, żeby ktokolwiek dowiedział się, że mają chorego psychicznie krewnego. Nie znamy nawet jego prawdziwego imienia. Szef, dla porządku, wpisał w karcie „Dziwak” i tak wszyscy go tutaj nazywają.
— Jak długo tu jest?
— Od lat. Nie wiem, czy trafił tu po wypadku, czy po jakimś innym zdarzeniu. Jedno jest pewne: nie wygląda na kogoś, kto cieszy się z tego, że żyje.
Sila zamilkła na chwilę.
— A kiedy stracił rozum? Jaka jest jego diagnoza?
Pielęgniarz zmrużył oczy.
— Dlaczego zadajesz tyle pytań na jego temat?
— Po prostu… żal mi go — odpowiedziała ostrożnie. — Dlatego jestem ciekawa.
— Żałuj siebie — rzucił chłodno. — Rodziny tych ludzi to często miliarderzy. To bardzo drogi szpital. Nikt nie trafia tu przypadkiem. Tym pacjentom żyje się lepiej niż nam. A teraz wracaj do pracy.
Sila skinęła głową i odeszła korytarzem z tacą w dłoniach, ale jej myśli pozostały za zamkniętymi drzwiami sali. Jeszcze raz obejrzała się przez ramię. Wszystko wskazywało na to, że nie zamierzała odpuścić. Prędzej czy później znów spróbuje zbliżyć się do tajemniczego pacjenta.
***
Hancer bardzo przeżyła pogarszający się stan Hasibe. Nie chciała płakać przy umierającej kobiecie, dlatego wyszła na zewnątrz. Na dziedzińcu rezydencji padał deszcz. Zatrzymała się tuż przy wejściu, pod wąskim daszkiem, obok ciemnych drzwi i ściany z jasnego kamienia. Drżała z emocji, obejmując się ramionami, jakby próbowała powstrzymać ból, który rozrywał ją od środka.
Cihan wyszedł za nią. W milczeniu stanął obok, a potem delikatnie objął ją ramieniem. Hancer, wyczerpana i bezbronna, oparła głowę o jego pierś. Przez krótką chwilę pozwoliła sobie na tę bliskość. Cihan nie powiedział nic. Po prostu był przy niej, dając jej oparcie, którego tak bardzo potrzebowała. Po chwili wrócił do środka.
Hancer została pod daszkiem sama. Potrzebowała jeszcze kilku oddechów, zanim znów spojrzała w oczy ludziom czekającym w domu.
Nie wiedziała, że ktoś obserwował ich z ukrycia.
Sinem stała za rogiem budynku. W jasnoszarym płaszczu, z pudrową chustą ciasno otulającą twarz, patrzyła na scenę, która w jej oczach wyglądała jak zdrada. Widziała, jak Hancer wtulała się w Cihana. Widziała jego dłoń na jej ramieniu. I to wystarczyło, by w jednej chwili wszystkie słowa Beyzy wróciły do niej z podwójną siłą.
„Hancer jest prawdziwą żmiją. Jej oczy zawsze są zwrócone na cudzego mężczyznę. Najpierw Cihan, potem Melih”.
Sinem zacisnęła palce na pasku torebki i ruszyła w stronę Hancer. Szła szybko, ostro, jakby każdy krok był ciosem. Na jej twarzy malowała się furia, której nie próbowała już ukrywać.
Hancer uniosła głowę, zaskoczona jej nagłym pojawieniem się.
– Siostro Sinem? – zapytała niepewnie. – Co ty tutaj robisz?
– To ty odpowiedz na to pytanie, niemoralna kobieto!
Sinem zamachnęła się i z całej siły uderzyła ją w twarz. Głowa Hancer odskoczyła na bok. Kobieta zamarła, oszołomiona, z dłonią przy policzku. Sinem patrzyła na nią z nienawiścią, ciężko oddychając. Jej twarz była napięta, a oczy płonęły pogardą.
Nienawidziła Hancer. Obwiniała ją o rozpad swojego związku z Melihem, o własne upokorzenie i o samotność, której nie potrafiła znieść. A teraz, gdy zobaczyła ją w ramionach Cihana, w jej wnętrzu pękła ostatnia nić cierpliwości.
Nagle wszystko zamarło.
Jakby czas cofnął się o kilka sekund.
Hancer znów stała pod zadaszeniem, blada i zapłakana.
– Siostro Sinem? Co ty tutaj robisz? – zapytała ponownie.
Sinem nie uderzyła jej naprawdę. Zrobiła to tylko w wyobraźni. Przez ułamek sekundy widziała siebie wymierzającą Hancer policzek, ale w rzeczywistości zdołała się powstrzymać, choć kosztowało ją to wiele wysiłku.
Jej głos pozostał jednak lodowaty.
– Żal mi ciebie – powiedziała z pogardą. – Zostawiłaś męża, żeby inna kobieta nie cierpiała. Zniszczyłaś własną rodzinę, żeby rodzice niewinnego dziecka nie zostali rozdzieleni. A teraz okazuje się, że to wszystko było jednym wielkim kłamstwem.
Hancer patrzyła na nią z niedowierzaniem.
– Siostro Sinem, źle to zrozumiałaś…
– Dość! – przerwała jej ostro. – Przestań udawać niewiniątko. Pod tą twoją łagodną twarzą kryje się diabeł. Używasz Meliha jako przykrywki. Po co była ta cała szopka? Żeby wypaść szlachetnie w oczach Cihana? Brawo. Udało ci się.
– To naprawdę nie jest tak, jak myślisz – powiedziała Hancer drżącym głosem. – Proszę, nie osądzaj mnie w ten sposób.
– Wierzę swoim oczom – odparła Sinem. – I już mnie nie oszukasz.
Hancer chciała coś jeszcze powiedzieć, ale słowa uwięzły jej w gardle. Była zbyt poruszona stanem Hasibe, zbyt zmęczona i zbyt zraniona, by bronić się przed kolejnym ciosem.
Sinem spojrzała na nią ostatni raz.
– Nie jesteś warta nawet tego, żeby o tobie myśleć. Wstydź się.
Odwróciła się gwałtownie i odeszła tą samą drogą, którą przyszła. Deszcz padał na bruk, a jej kroki odbijały się echem na mokrym dziedzińcu.
Hancer została przy wejściu. Zasłoniła twarz dłonią, próbując powstrzymać łzy, ale ból był silniejszy od niej.
Sinem szła przed siebie, coraz szybciej. Wciąż miała przed oczami obraz Hancer wtulonej w Cihana. Nie potrafiła wyrzucić go z głowy.
– Jak możesz być tak ślepy, Melihu? – wyszeptała do siebie z goryczą. – Czy to jest zaufanie? Czy tak właśnie powinien wyglądać związek?
Zacisnęła usta i przyspieszyła kroku, przekonana, że właśnie zobaczyła prawdę, choć w rzeczywistości widziała tylko to, w co Beyza tak zręcznie kazała jej uwierzyć.
***
Wieczorem Cihan pozwolił Beyzie wyjść do łazienki. Gdy skończyła, zaprowadził ją z powrotem do kotłowni — chłodnego, surowego pomieszczenia ukrytego w podziemiach rezydencji. Białe ściany, wielkie niebieskie zbiorniki, grube czarne rury i zawory sprawiały, że miejsce bardziej przypominało zaplecze techniczne niż część domu. Przy ścianie stał wiklinowy fotel, obok niewielki stolik i czarny plastikowy taboret. Wszystko wyglądało prowizorycznie, obco i upokarzająco.
Beyza zatrzymała się pośrodku pomieszczenia i spojrzała na Cihana z napięciem. Była zmęczona, ale wciąż próbowała zachować resztki dumy.
– Te zimne kajdanki niszczą mi dłonie – powiedziała cicho, wyciągając ku niemu nadgarstek. – Proszę, nie zamykaj mnie tutaj.
Cihan stał naprzeciwko niej niewzruszony. Jego twarz pozostawała twarda, a spojrzenie chłodne.
– Jutro trafisz gdzie indziej – odparł. – Ale nie wiem, czy tam będzie ci wygodniej.
Beyza drgnęła.
– Co chcesz przez to powiedzieć?
– Jutro zostaną ogłoszone wyniki.
Na jej twarzy nie pojawił się strach. Przeciwnie, spojrzenie Beyzy nagle stwardniało i nabrało pewności siebie, jakby właśnie na ten moment czekała.
– Dobrze – powiedziała spokojnie. – Jestem bardzo ciekawa, jak zareagujesz, kiedy zobaczysz rezultat.
Cihan zmrużył oczy.
– Nie mam żadnych złudzeń co do wyniku. Twój ojciec tylko mnie w tym utwierdził.
– Mój tata? – Beyza uniosła brwi, szczerze zaskoczona. – Co ci powiedział?
– Właśnie o to chodzi, że nic nie powiedział. Nawet nie zapukał do moich drzwi. – Cihan zrobił krok w jej stronę. – Czy to normalne, że ojciec nie troszczy się o własną córkę? Nie przyszedł, nie zażądał wyjaśnień, nie próbował cię bronić. Myślę, że uciekł, żeby sam nie skończył tak jak ty.
Beyza potrząsnęła głową. Wciąż próbowała wyglądać na spokojną, choć napięcie zaczęło przebijać przez jej twarz.
– Nie trudź się. Nie przestraszysz mnie.
– Nawet teraz zachowujesz zimną krew – zauważył Cihan z gorzkim podziwem. – Brawo. Musisz mieć naprawdę dużo odwagi, skoro odważyłaś się na to wszystko.
Sięgnął po kajdanki. Beyza patrzyła na niego uważnie, kiedy zapiął jedną obręcz na jej nadgarstku, a drugą przypiął do rury. Metal szczęknął głucho, odbijając się echem od pustych ścian.
Beyza zacisnęła usta, ale nie spuściła wzroku. Cihan pochylił się lekko i spojrzał jej prosto w oczy.
– Do tej pory to ty mówiłaś, a ja słuchałem – powiedział niskim, twardym głosem. – Kiedy jutro przyjdą wyniki, role się odwrócą. Wtedy to ja będę mówił.
Odwrócił się i ruszył ku wyjściu.
– Cihanie… – odezwała się Beyza, ale w jej głosie nie było już dawnej pewności.
Nie zatrzymał się. Wyszedł z kotłowni, zostawiając ją samą wśród rur, zbiorników i zimnego światła. Metal kajdanek ciążył na jej nadgarstku, a cisza, która zapadła po jego odejściu, była gorsza niż krzyk.
***
Mine siedziała przy białym biurku w swoim pokoju i układała kolorowe puzzle. Wokół panował łagodny, dziecięcy nieład: na blacie leżały książeczki i obrazki, obok stał różowy pojemnik z kredkami, a mała lampka rzucała ciepłe światło na pastelowe ściany. Za plecami dziewczynki widać było łóżko z różowym zagłówkiem i wzorzystą pościelą. Pokój był jasny, przytulny i bezpieczny — zupełnie niepasujący do napięcia, które od kilku dni wisiało nad dorosłymi.
Sinem siedziała naprzeciw córki. Próbowała skupić się na Mine, ale myślami wciąż wracała do ostatnich wydarzeń. Wtedy zawibrował jej telefon. Zerknęła na ekran i zesztywniała.
Wiadomość była od Meliha.
„Czekam na ciebie na podwórku. Musimy porozmawiać”.
Sinem zacisnęła palce na telefonie. Przez chwilę patrzyła na ekran, jakby sam widok jego imienia budził w niej gniew.
„Nie mam z tobą o czym rozmawiać” — odpisała szybko.
Nie minęło kilka sekund, gdy przyszła kolejna wiadomość.
„Przyjdź na podwórko albo ja wejdę do rezydencji. Wybór należy do ciebie”.
Sinem zacisnęła usta. Wiedziała, że Melih nie rzucał słów na wiatr. Jeśli odmówi, naprawdę pojawi się w domu, a wtedy wszystko mogło wymknąć się spod kontroli.
Schowała telefon i zmusiła się do spokojnego tonu.
– Zaraz wrócę, kochanie – powiedziała do Mine, gładząc ją krótko po ramieniu.
Dziewczynka podniosła na nią wzrok znad puzzli.
– Dobrze, mamo.
Sinem uśmiechnęła się blado, po czym wstała i wyszła z pokoju. Gdy tylko zamknęła za sobą drzwi, jej twarz stężała. Nie miała ochoty widzieć Meliha, ale tym razem nie miała też wyjścia.
***
Melih czekał na nią za rezydencją, w miejscu oddalonym od głównego wejścia, osłoniętym ścianą budynku i gęstymi krzewami. Nocny chłód zawisł nad wąską ścieżką, a przygaszone światło padające z domu wydobywało z ciemności tylko ich twarze. To było miejsce stworzone do rozmów, których nikt nie powinien usłyszeć.
Sinem podeszła szybkim, nerwowym krokiem. W jej spojrzeniu wciąż tliła się złość.
– Jak śmiesz wysyłać mi takie wiadomości?! – rzuciła ostro, zatrzymując się tuż przed nim. – Ty i twoja żona naprawdę nie znacie umiaru! Ale przyjdzie dzień, kiedy ktoś wreszcie pokaże wam, gdzie wasze miejsce!
Melih nawet nie podniósł głosu.
– Tak jak ty dziś pokazałaś miejsce Hancer?
Sinem prychnęła z pogardą.
– O proszę, już ci się poskarżyła? A powiedziała ci, z kim była i co robiła?
– Tak – odparł spokojnie.
– Nie wierzę. – Sinem spojrzała na niego z niedowierzaniem. – Naprawdę nie masz nic przeciwko temu, że twoja ciężarna żona potajemnie spotyka się z byłym mężem? A do mnie masz pretensje tylko dlatego, że powiedziałam jej kilka słów prawdy? Na litość boską, Melihu! Hancer nie jest takim niewiniątkiem, za jakie wszyscy ją mają. To niebezpieczna kobieta.
– Sinem, przekraczasz granicę – powiedział cicho, ale stanowczo. – Pewnego dnia będziesz się wstydziła tych słów.
– To ty powinieneś się wstydzić, że trzymasz za rękę taką kobietę.
– Dość. Mówisz oszczerstwa.
– Oszczerstwa? – zaśmiała się gorzko. – Czy wasze małżeństwo nie miało opierać się na uczuciu i zaufaniu? Gdzie to wszystko jest? Nie masz w sobie ani odrobiny męskiej dumy? Jak możesz znosić coś, o czym inni nie byliby w stanie nawet słuchać?
Melih zacisnął szczękę. Przez chwilę milczał, jakby walczył z samym sobą.
– Znoszę to… – zaczął, a głos lekko mu zadrżał. – Znoszę wszystko, ponieważ…
Zbliżył się o krok. Spojrzał jej prosto w oczy.
– To dziecko nie jest moje. Jest Cihana.
Sinem znieruchomiała. Cała złość nagle zniknęła z jej twarzy, ustępując miejsca szokowi.
– To dziecko… jest Cihana? – zapytała po dłuższej chwili, jakby nie była pewna, czy dobrze usłyszała.
– Tak. Ile razy mam to powtórzyć? Zmusiłaś mnie, żebym powiedział ci prawdę.
– Nie… To niemożliwe. Kłamiesz. Próbujesz zrobić ze mnie głupią?
– Nie muszę – odpowiedział gorzko. – Sama już to robisz.
Sinem pobladła. Nie potrafiła znaleźć odpowiedzi.
– Pewnie teraz zapytasz, dlaczego w takim razie się pobraliśmy – ciągnął Melih. – Z powodów, które już ci podałem. Z przywiązania, rozsądku i zaufania. Hancer okłamała Cihana, żeby nie rozdzierać go między dwoje dzieci. Była zdesperowana. Co miałem zrobić? Zostawić ją samą? Chciałem jej pomóc. Chociaż raz chciałem być komuś potrzebny. Zresztą… i tak nie przyszłaś na nasz ślub.
– Ona… ty… – Sinem wciąż patrzyła na niego z niedowierzaniem.
– W twoich oczach byłem bezużyteczny – powiedział z bólem. – A ja chciałem choć raz w życiu zrobić coś dobrego. Kiedy Beyza zagroziła, że zabije Hancer, nie miałem wyboru. Gdybym jej wtedy nie pomógł, czułbym się tak, jakbym nie pomógł Aysu. Własnej siostrze. Zaproponowałem Hancer małżeństwo. Uwierzyła mi i zgodziła się.
Sinem spuściła wzrok.
– Ja… nie wiedziałam.
– Nie wiedziałaś, ale zdążyłaś powiedzieć o mnie wszystko, co najgorsze. Obwiniłaś mnie, zanim w ogóle spróbowałaś zrozumieć.
– Melihu, bardzo mi przykro…
– Przykro ci? – powtórzył cicho. – I co to zmienia? W domu twojego ojca powiedziałem ci, że pomogłem znajomej. Tą znajomą była Hancer. Nie słuchałaś. W ciągu jednej godziny przekreśliłaś wszystko, co nas łączyło.
– Ale ja…
– Poprosiłem cię tylko o zaufanie. Czy to było aż tak wiele?
Uniósł głowę, spojrzał w ciemne niebo i ciężko westchnął. Potem jego głos znów stał się chłodniejszy.
– Dobrze. Co się stało, to się stało. Teraz proszę cię tylko o jedno. Zachowaj to dla siebie. Przynajmniej do czasu, aż przyjdą wyniki testu.
Sinem pokiwała głową.
– Nie martw się. Nikomu nie powiem.
Melih odwrócił się, gotów odejść. Wtedy Sinem, już bez dawnej pewności siebie, chwyciła go lekko za ramię.
– Melihu… Wstydzę się nawet na ciebie spojrzeć. Proszę, wybacz mi.
Zatrzymał się, ale nie od razu na nią spojrzał.
– Wybaczenie… – powtórzył gorzko. – Powiedzmy, że ci wybaczę. Co się zmieni? Czy uleczysz moje rany?
Przez krótką chwilę patrzył jej prosto w oczy. Potem odsunął jej dłoń, odwrócił się i odszedł szybkim krokiem w głąb ciemności.
Tym razem Sinem nie próbowała go zatrzymać. Stała nieruchomo pod ścianą rezydencji, oszołomiona prawdą, którą właśnie usłyszała.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 159.Bölüm i Gelin 160.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
