Dziedzictwo odc. 861: Ferit odbiera Ayse swoją córkę!

„Dziedzictwo” Odc. 861 – streszczenie

Odcinek rozpoczyna się w szpitalu. Yaman i Ferit stoją przed salą, do której trafił Trucizna. Obaj nie spuszczają wzroku z drzwi – muszą mieć pewność, że porywacz nie wymknie im się, zanim zdradzi miejsce pobytu Yusufa.

Ferit, opierając się o ścianę, zerka na przyjaciela, który nerwowo krąży po korytarzu. W końcu podnosi się z krzesła i zatrzymuje przed nim.

– Może to nie miejsce i czas, ale muszę ci coś powiedzieć – zaczyna, ściszając głos. – Ja…

Nie zdąża dokończyć. Nagle na korytarzu rozlega się echo szybkich kroków. Nana pojawia się jak burza, gnając prosto do Yamana. Jej wzrok płonie gniewem.

– Czy to prawda?! – krzyczy. – Ten łajdak jeszcze jest leczony?! Nie obchodzi mnie nic! Wykończę go! Nawet jeśli będę musiała za to zapłacić!

Rzuca się do drzwi sali, ale Yaman błyskawicznie chwyta ją za ramię, powstrzymując przed szaleńczym krokiem.

– Zatrzymaj się! – jego głos jest stanowczy. – Ferit przejął sprawę. On teraz dowodzi.

– A Yusuf?! Nie wiemy, co się z nim dzieje! Może jest przerażony, może myśli, że go zostawiliśmy! A ten drań leży sobie spokojnie?! – Nana patrzy na niego z rozpaczą i złością. – Niedoczekanie!

– Myślisz, że chciałem, żeby tak było?! – Yaman podnosi głos, ale w jego oczach widać nie tylko gniew, lecz także zmęczenie i ból. – Policja już tu jest. Musimy działać rozsądnie.

Nana, trzęsąc się z emocji, kręci głową i odchodzi równie gwałtownie, jak się pojawiła. Yaman opada ciężko na krzesło obok Ferita.

– Wszystko będzie dobrze – mówi komisarz, ale jego głos nie brzmi przekonująco.

Yaman podnosi na niego wzrok.

– Co chciałeś mi powiedzieć?

Ferit bierze głęboki oddech. Jego dłonie zaciskają się w pięści, jakby zbierał się na odwagę. W końcu wypowiada te słowa:

– Teraz stoi przed tobą ojciec, bracie. Mam córkę.

Cisza między nimi staje się niemal namacalna.

– Co ty mówisz? – Yaman marszczy brwi. – Jak to możliwe?

Ferit uśmiecha się gorzko.

– Moje podejrzenia były słuszne. Doga, córka Ayse… Jej ojcem nie jest ten bezwartościowy Koray. Ona jest moja, Yamanie. Moja krew.

Na chwilę odwraca wzrok, jakby próbował poukładać w głowie własne myśli.

– Przez cały czas się zastanawiałem, do kogo ona jest podobna – kontynuuje. – A odpowiedź była tuż przed moimi oczami. Doga ma mój charakter. Jest uparta, nieustraszona. Ma kręcone włosy, tak jak ja. Kibicuje tej samej drużynie. A kiedy się uśmiecha… – na moment głos mu się łamie. – Dla jednego jej uśmiechu mógłbym spalić cały świat.

Yaman obserwuje go uważnie.

– Jesteś pewien?

Ferit przytakuje stanowczo.

– Nie mam najmniejszych wątpliwości. Test DNA potwierdził prawdę. Ayse i ten łajdak Koray zjednoczyli siły, żeby ukryć moje dziecko przede mną. Wyobrażasz to sobie? Przez te wszystkie lata nie wiedziałem. A teraz…

Zaciska pięści, a w jego oczach pojawia się mrok.

– Nie zwracaj uwagi, że się uśmiecham – mówi cicho. – To nie radość. To wściekłość. Odebrano mi córkę. Moje życie.

– Co teraz zamierzasz zrobić?

Ferit spogląda w kierunku drzwi sali, w której leży Trucizna, jakby jego myśli wciąż oscylowały między własnym dramatem a koszmarem, który przeżywa Yusuf.

– Zaczerpnijmy trochę powietrza. Tam ci wszystko opowiem.

Nim odchodzą, Ferit zwraca się do funkcjonariusza stojącego przed salą:

– Nie spuszczaj go z oczu. Ma być pod stałą obserwacją.

***

Trucizna wykorzystuje okazję i ucieka. Alarm rozbrzmiewa w całym szpitalu, policjanci rzucają się w pogoń, ale on znika w chaosie miasta.

Tyle że to nie jest przypadek.

To Yaman i Ferit pozwolili mu uciec.

Nieświadomy zagrożenia, Trucizna biegnie prosto w pułapkę. W jego opatrunku ukryto miniaturowe urządzenie namierzające. Każdy jego ruch jest śledzony.

Podczas gdy on myśli, że przechytrzył wszystkich, oni czekają na ten jeden moment.

Moment, w którym poprowadzi ich prosto do kryjówki.

Prosto do Yusufa.

***

Koray wchodzi do pokoju, w którym Ayse gorączkowo pakuje swoje rzeczy. Jej ruchy są chaotyczne, pełne napięcia. Nie wie, że Ferit odkrył prawdę. Nie wie, że wszystko lada moment może się zawalić.

Koray opiera się o framugę drzwi i przygląda się jej uważnie.

– Czy ci to pasuje, Ayse? – jego głos jest spokojny, niemal łagodny, ale w oczach czai się coś niepokojącego. – Uśmiechnij się trochę. Zaczynamy wszystko od nowa. To, co było, zostaje za nami.

Ayse nie odpowiada. Ściska w dłoniach sukienkę Dogi, jakby ta drobna rzecz mogła dodać jej sił.

– Wiem, że jesteś zła – kontynuuje Koray, podchodząc bliżej. – Ale sprawię, że zapomnisz o wszystkim. Zrozumiesz, jak bardzo cię kocham.

Wtedy Ayse podnosi na niego wzrok. Jej oczy płoną gniewem.

– Ty… – syczy przez zaciśnięte zęby. – Jesteś chory. Dopóki oddycham, będę cię nienawidzić!

Koray przekrzywia głowę, jakby jej słowa wcale go nie dotknęły.

– Na szczęście jest we mnie wystarczająco dużo miłości dla nas obojga.

Ayse zaciska pięści.

– A ja żywię do ciebie tylko nienawiść! – rzuca mu prosto w twarz. – Moje serce należało do jednego mężczyzny. Straciłam go przez takiego drania jak ty!

Na twarzy Koraya pojawia się cień irytacji, ale maskuje to chłodnym uśmiechem.

– Możesz się już przygotować? – rzuca obojętnym tonem. – Spóźnimy się.

***

Trucizna ma dziwne przeczucie. Coś jest nie tak.

Gdy zatrzymuje samochód na poboczu, serce bije mu mocniej. Powoli zdejmuje opatrunek z ręki i dostrzega małe urządzenie wtopione w bandaż.

– A więc to było ustawione – mówi do siebie, obracając pluskwę między palcami. – Kirimli pozwolił mi uciec, bo chciał, żebym doprowadził go do Yusufa. Nie doceniłem go.

Ale to był błąd, którego już nie popełni.

Trucizna wysiada z samochodu i otwiera maskę, udając, że coś naprawia. Po chwili zatrzymuje przejeżdżający pojazd i prosi kierowcę o pomoc. Podczas gdy mężczyzna pochyla się nad silnikiem, Trucizna dyskretnie podrzuca pluskwę do jego samochodu.

Yaman obserwuje całą sytuację z ukrycia. Widzi, co zrobił Trucizna.

– Sprytny drań – szepcze, zaciskając szczękę. – Ale ja jestem sprytniejszy.

Od teraz będzie musiał śledzić go w tradycyjny sposób.

***

Koray, Ayse i Nese jadą do szkoły po Dogę. Ayse przez całą drogę ma złe przeczucia, ale nie wie jeszcze, jak bardzo ma rację.

Gdy docierają na miejsce, nauczycielka spogląda na nich z lekkim zdziwieniem.

– Przecież Dogę odebrał już jej ojciec.

Na twarzy Ayse zamiera wyraz zdumienia.

– Co… co pani powiedziała? – pyta, czując, jak krew odpływa jej z twarzy.

– Pan Ferit – wyjaśnia nauczycielka. – Poznaliśmy się na przedstawieniu. Byłam pewna, że poinformował panią o odbiorze.

Ayse czuje, jak jej oddech przyspiesza.

– Co ty mówisz?! – jej głos drży. – Jak mogłaś przekazać moje dziecko komuś bez mojej zgody?!

Koray zaciska szczęki.

– Jestem ojcem Dogi! – warczy, robiąc krok do przodu. – Jak mogłaś oddać moje dziecko komuś obcemu?! Odpowiesz za to!

W tym momencie telefon Ayse zaczyna dzwonić.

Z trudem odbiera.

– Ferit?! – jej głos jest pełen napięcia. – Odebrałeś Dogę ze szkoły?!

***

Ferit siedzi na ławce przy placu zabaw, patrząc, jak Doga zjeżdża ze zjeżdżalni.

Uśmiecha się. Po raz pierwszy od lat czuje, że ma coś, co jest naprawdę jego.

Podnosi telefon do ucha, a jego głos jest spokojny, ale chłodny.

– Powiedziałaś mi kiedyś, że może i ja poczuję smak ojcostwa – mówi powoli, z wyczuwalnym drżeniem. – Że nie jest jeszcze za późno.

Przymyka oczy, biorąc głęboki oddech.

– Wiesz co, Ayse? Jest za późno – dodaje lodowatym tonem. – Ale przynajmniej w końcu poznałem prawdę.

Po drugiej stronie słychać cichy szloch.

– Ferit, proszę… – Ayse niemal błaga. – Pozwól mi to wyjaśnić.

Ferit nie zamierza słuchać.

Rozłącza się.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 620. Bölüm i Emanet 621. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.