Dziedzictwo odc. 914: Poyraz uświadamia sobie, że kocha Nanę!

„Dziedzictwo” Odc. 914 – streszczenie

Sinan i Aynur znów znajdują się w magazynie porywacza, przykuci do krzeseł. Kobieta drży ze strachu, a jej oczy błądzą po pomieszczeniu w rozpaczliwym poszukiwaniu ratunku.

— Bądź silna. Znajdziemy sposób, żeby uciec — mówi Sinan, starając się dodać jej otuchy.

Drzwi nagle otwierają się z impetem. Wchodzi Hakan, a jego spojrzenie płonie wściekłością.

— Wystarczająco długo sobie ze mnie żartowałeś! Koniec gry! — warczy, wyciągając broń i przykładając lufę do skroni prokuratora. — Jeśli do końca dnia nie dostanę pieniędzy, oboje zginiecie!

Aynur wstrzymuje oddech. Sinan jednak zachowuje zimną krew.

— Jest tylko jeden sposób, żebyś je dostał — odzywa się spokojnym, pewnym głosem. — Musisz porozmawiać z prokuratorką.

Hakan parska śmiechem.

— Co, mam pójść na komisariat i poprosić o negocjacje?! — rzuca szyderczo, po czym z impetem przewraca krzesło stojące obok. W jego oczach błyska morderczy gniew. — Mam cię dość! Zabiję cię!

Rzuca się na Sinana, zaciskając palce na jego szczęce. Prokurator wykorzystuje moment — uderza głową w twarz porywacza. Hakan zatacza się i pada na podłogę, przeklinając pod nosem.

— Możesz nas zabić, ale wtedy zostaniesz z niczym — mówi Sinan lodowatym tonem. — Albo posłuchasz mnie i dostaniesz pieniądze.

Hakan podnosi się i mruży oczy. Wyraźnie rozważa jego słowa.

— Leyla dostarczy okup bez angażowania policji — kontynuuje prokurator. — Nawet jeśli nas zabijesz, i tak nie uciekniesz. Daję ci szansę.

Porywacz zaczyna krążyć po pomieszczeniu, drapiąc się po brodzie.

— Długo jeszcze będziesz się zastanawiał? — Sinan wbija w niego wyzywające spojrzenie. — Przecież lubisz ryzykować. Sam fakt, że porwałeś mnie, świadczy o tym. Chcesz pieniędzy? Zrobisz, co mówię.

Hakan zaciska zęby.

— Nie mogę ci ufać. A jeśli ją uprzedziłeś?

— Po co miałbym to robić? Wtedy nasza śmierć byłaby pewna.

— Powiedzmy, że się zgadzam. Zadzwonisz do Leyli, a ona przystanie na warunki. Jak dostanę pieniądze?

— Proste. Twój człowiek spotka się z nią, odbierze okup i przywiezie go tutaj. Jeśli nie wróci na czas, możesz zrobić z nami, co zechcesz. Ale pamiętaj — jeśli się wahasz, to tylko kwestia czasu, aż policja cię dopadnie. Nie masz wyjścia. Jeśli chcesz uciec, potrzebujesz pieniędzy.

Hakan znów marszczy czoło, analizując jego słowa. Sinan mruga do Aynur, dając jej znać, że ma plan. Nie wie jednak, że Leyla, którą zna od lat, już nie żyje. A kobieta, do której chce zadzwonić, to jej siostra bliźniaczka, która uciekła ze szpitala psychiatrycznego i przejęła jej tożsamość.

Po chwili milczenia Hakan wzdycha ciężko.

— W porządku. Zróbmy to.

Rzuca rozkazujące spojrzenie swojemu wspólnikowi.

— Idź i załatw dwie karty SIM. Bądź ostrożny. Jeśli policja cię zauważy, będziesz pierwszy na mojej liście do odstrzału.

Mężczyzna pospiesznie wychodzi. Gdy drzwi się zamykają, Aynur spogląda na Sinana z niepokojem.

— Panie Sinanie, co próbujesz zrobić? Nic z tego nie rozumiem…

Prokurator uśmiecha się lekko.

— Dopóki Hakan nie dostanie pieniędzy, nie zrobi nam krzywdy. A ja w rozmowie z Leylą przekażę jej zaszyfrowaną wiadomość. Policja przechwyci kuriera i nas znajdzie. Musisz mi zaufać.

Aynur wpatruje się w niego z nadzieją.

— Wierzę ci — mówi cicho.

Sinan rzuca jej porozumiewawcze spojrzenie. Teraz wszystko zależy od tego, czy jego wiadomość dotrze w odpowiednie ręce.

***

Derya podejmuje niebezpieczną grę, by zyskać zaufanie Ayse. Wynajmuje napastnika, który podczas policyjnej operacji niespodziewanie atakuje komisarz. W kluczowym momencie „prokuratorka” staje w jej obronie, odgrywając rolę bohaterki.

Atak zostaje udaremniony, ale Ayse trafia do szpitala z niegroźnymi obrażeniami. Gdy lekarze kończą opatrywać jej rany, do sali wchodzą Ferit i Derya.

— Jak się czujesz, pani komisarz? — pyta siostra bliźniaczka Leyli, przybierając wyraz troski.

— Nic mi nie jest, dziękuję — odpowiada Ayse, po czym kieruje przepraszające spojrzenie na Deryę. — Pani prokurator, miałam o tobie błędne zdanie. Po tym, co się stało, widzę, że się myliłam. Widziałam, jak stanęłaś do walki z tym mężczyzną, ratując mnie. Przepraszam za moje wcześniejsze podejrzenia.

Derya unosi lekko podbródek, z pozorną skromnością przyjmując te słowa.

— W porządku, nie ma problemu — mówi łagodnie. — Najważniejsze, żebyś szybko wróciła do zdrowia.

Ferit spogląda na nią z podziwem.

— Pani prokurator udowodniła swój policyjny talent. Dziękuję ci.

Derya uśmiecha się pod nosem, ale w myślach triumfuje.

„Właśnie tak. Uratowałam ci życie, Ayse, i teraz nie masz wyboru – będziesz mi tylko wdzięczna.”

Wtedy jej telefon zaczyna dzwonić.

— Sinan? — szepcze zaskoczona.

— Włącz głośnik — sugeruje Ferit. Derya posłusznie wykonuje jego polecenie.

Z głośnika dobywa się napięty, surowy głos Sinana:

— Dobrze mnie posłuchaj. Hakan trzyma mnie i Aynur. Musisz przynieść nieoznaczone pieniądze, które Ferit przygotował do wymiany. To nasza ostatnia szansa. Nie możesz powiadomić policji, inaczej nas zabiją. Nasze życie jest w twoich rękach.

Derya wymienia szybkie spojrzenie z Feritem, po czym odpowiada spokojnym tonem:

— Dobrze. Nie powiadomię policji. W tajemnicy wezmę pieniądze z komisariatu. Gdzie i komu mam je dostarczyć?

— O miejscu i terminie poinformuję cię wkrótce w wiadomości.

Połączenie się kończy.

— To była zakodowana wiadomość — stwierdza Ferit, mrużąc oczy.

— Nie przygotowaliśmy pieniędzy na wymianę — zauważa Ayse.

— Zgadza się. Sinan chce, żebyśmy przechwycili człowieka Hakana i zmusili go do wyjawienia ich kryjówki.

***

Operacja policyjna przebiega zgodnie z planem – przynajmniej początkowo. Funkcjonariuszom udaje się schwytać człowieka Hakana, który, zastraszony, prowadzi ich do magazynu. Nie wiedzą jednak, że porywacz jest o krok przed nimi.

Hakan wpatruje się w monitor podglądowy, na którym widzi zbliżających się do budynku policjantów. Żyły pulsują mu na skroniach, a twarz wykrzywia gniew.

— To policja! Sprzedałeś mnie, łajdaku! — wrzeszczy, rzucając się na Sinana z pistoletem w dłoni. — Zastawiłeś na mnie pułapkę! Nie poddam się, dopóki cię nie zabiję!

Jego dłoń drży, ale zamiast strzelić, nagle przenosi celownik na Aynur.

— A może najpierw… pozbędę się twojej ukochanej?

Aynur wstrzymuje oddech, a jej twarz blednie.

Sinan nie myśli. Działa instynktownie. Wbrew ograniczeniom, jakie nakładają na niego związane ręce, rzuca się do przodu i uderza Hakana barkiem. Padają niemal równocześnie — a potem rozlega się huk.

Strzał.

Ciało Sinana osuwa się na podłogę.

— Panie Sinanie! — krzyczy Aynur, patrząc na niego z przerażeniem. Jego oddech jest płytki, a ciemna plama krwi szybko rozlewa się na ubraniu.

Hakan, wściekły, podnosi się i znowu unosi broń.

— Patrz na mnie, prokuratorze! — syczy. — Najpierw zabiję twoją ukochaną, a potem skończę z tobą!

Ale zanim zdąży pociągnąć za spust, do magazynu wpada Ferit.

Jego pistolet unosi się błyskawicznie.

Strzał.

Hakan krzyczy z bólu, gdy kula trafia go w ramię, zmuszając do wypuszczenia broni. Pada na kolana, zanosząc się przekleństwami.

Aynur, drżąc, rzuca się na kolana obok Sinana.

— Wezwijcie karetkę! Natychmiast! — krzyczy, przyciskając dłonie do rany.

Ferit chwyta krótkofalówkę i wydaje rozkaz, ale wzrok ma utkwiony w Sinanie.

— Wytrzymaj — mówi cicho. — Pomoc jest w drodze.

Sinan z trudem unosi powieki. Kąciki jego ust unoszą się lekko w ironicznym uśmiechu.

***

Nana i Poyraz udają się na cmentarz, by odwiedzić grób żony Tekina. Poyraz jest poruszony listem, który zmarły przyjaciel im zostawił. Słowa pełne miłości i poświęcenia wywołują w nim refleksję. Po raz pierwszy zaczyna inaczej patrzeć na Nanę. Czy to możliwe, że uczucia, które dotąd ignorował, nagle zaczynają dochodzić do głosu?

W drodze powrotnej samochód Poyraza nagle zatrzymuje się na środku pustej drogi.

— Wiedziałam, że to się stanie. Twój samochód jest stary. Było jasne, że nie dojedziemy — stwierdza Nana z przekąsem.

— Nie mów, że jest stary, bo się obrazi i naprawdę nie wrócimy — odpowiada Poyraz, próbując zachować spokój.

— Niech się obrazi. I tak jest kiepski.

— Jesteś naprawdę niegrzeczna.

— Mało powiedziałam!

Poyraz próbuje ponownie odpalić silnik, ale samochód milczy. Gdy sięga po telefon, okazuje się, że bateria padła.

— Daj mi swój telefon — mówi do Nany.

Dziewczyna nagle się waha.

— Nie mogę… — odpowiada cicho.

Poyraz unosi brew, patrząc na nią podejrzliwie.

***

Cennet i Cansel coraz bardziej niepokoją się przedłużającą się nieobecnością Poyraza i Nany. Nie chodzi jednak o ich bezpieczeństwo – bardziej o to, co może wydarzyć się między nimi podczas tej podróży.

— Minęło już tyle godzin, a ich nadal nie ma — zauważa Cansel, spoglądając na teściową. — Widzę, że jesteś zdenerwowana. Chcesz, żebym zadzwoniła do Poyraza? Powiem mu, że źle się czujesz i niech wracają.

Cennet kiwa głową, a Cansel natychmiast wybiera numer. Jednak po kilku sygnałach w słuchawce rozbrzmiewa automatyczna wiadomość:

„Wybrany abonent jest niedostępny.”

Niechętnie sięga po telefon Nany, który leży na stole. Gdy wybiera jej numer, urządzenie zaczyna dzwonić… tuż obok.

— Zostawiła telefon! — mówi z niedowierzaniem, a po chwili jej twarz wykrzywia się w złości. — Ta żmija zrobiła to celowo!

***

Poyraz nie jest w stanie naprawić samochodu, więc postanawiają pieszo dotrzeć do głównej drogi. Jednak nieznany teren sprawia, że błądzą, a noc zapada szybciej, niż się spodziewali.

Poyraz, widząc bezcelowość dalszej wędrówki po ciemku, siada na poboczu.

— Co robisz? — pyta zirytowana Nana.

— Jest noc. Nawet jeśli dotrzemy do głównej drogi, kto nas tam znajdzie o tej porze? Lepiej poczekać do rana. Tu jest bezpiecznie.

— To sobie czekaj! Ja idę!

Nana stanowczo rusza przed siebie, ale zatrzymuje się gwałtownie, gdy z oddali dobiega przeciągłe wycie i szczekanie psów.

Milknie, a jej twarz traci pewność siebie.

— Chodź, usiądź — mówi Poyraz spokojnym tonem. — Rozpalę ognisko. Zwierzęta trzymają się z daleka od ognia.

Kilka minut później płomienie tańczą w ciemności, rzucając ciepłe światło na ich twarze.

— Yusuf pewnie się martwi — mówi Nana, wpatrując się w ogień. — A ciocia Cennet? Kto wie, co sobie myśli.

— Znowu narzekasz. Nie mają powodów do zmartwień. Wiedzieli, gdzie jedziemy.

— Czemu jesteś taki poddenerwowany? Jakby coś ci się stało na cmentarzu.

Poyraz zamiera na sekundę, ale natychmiast się prostuje.

— Nic się nie stało — odpowiada twardo.

— Stało się — Nana nie daje za wygraną. — Może cię to dotknęło, ale ukrywasz to za złością. Wiesz co? Nie smuć się. Tekin i jego żona przeżyli razem życie, trzymając się za ręce. Mieli dużo szczęścia. Niektórzy nigdy tego nie znajdą. Inni znajdują, ale szybko tracą.

Poyraz patrzy na nią przez dłuższą chwilę, ale nie odpowiada. Jego serce bije szybciej.

Po chwili Nana ziewa, jej powieki stają się ciężkie. Nie walczy z sennością. Przymykając oczy, nieświadomie opiera głowę na ramieniu Poyraza.

Poyraz nawet nie drgnie.

Wpatruje się w ogień, ale w jego myślach płonie coś innego.

Miała rację. Coś się z nim stało na cmentarzu.

Zrozumiał, że kocha Nanę.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 659. Bölüm i Emanet 660. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.