Dziedzictwo odc. 985: Kara jest w ciąży! Isil ma wypadek!

„Dziedzictwo” Odc. 985 – streszczenie

W kawiarni panował spokojny, przytulny gwar. Nana i Poyraz zajęli stolik stojący w rogu sali, tuż przy dużych oknach. Gdy usiedli naprzeciwko siebie, Poyraz wyjął z kieszeni złożoną kartkę i położył ją na blacie.

– Znalazłem szkołę dla Yusufa – oznajmił.

Twarz Nany natychmiast się rozjaśniła.

– Naprawdę? Gdzie?

– Tutaj, w naszej dzielnicy. Rozmawiałem już z jednym z nauczycieli, Nazimem. Powiedział, że nie widzi żadnych przeszkód, by przyjąć Yusufa. To świetny pedagog i z pewnością pomoże mu nadrobić zaległości.

Nana słuchała go z coraz większym zainteresowaniem, podczas gdy Poyraz kontynuował:

– Wiem, że chłopak ma trochę braków, ale pomyślałem również o tym. Ja zajmę się matematyką, a ty pomożesz mu z pozostałymi przedmiotami. Rozmawiałem już także z Yusufem. Wspólnie przygotowaliśmy listę wszystkich potrzebnych rzeczy. Zajmiemy się wszystkim po kolei.

Nana spojrzała na niego z uznaniem. Nie spodziewała się, że tak dokładnie wszystko zaplanuje.

– Naprawdę o wszystkim pomyślałeś – powiedziała ciepło. – Dziękuję ci, Poyraz.

– Musimy zadbać o jego przyszłość. Najpierw dobra szkoła, później porządna uczelnia… – odparł z przekonaniem. – A jeśli chodzi o pieniądze, zbierzemy je wspólnie. Krok po kroku damy sobie radę.

Poruszona Nana odruchowo wyciągnęła rękę i ujęła jego dłoń. Na jej twarzy pojawił się czuły uśmiech, jakby bez słów chciała mu powiedzieć, jak wiele znaczył dla niej ten gest. Po chwili jednak spoważniała i cofnęła rękę.

– To wszystko brzmi pięknie, ale… – zawahała się, szukając odpowiednich słów. – Nie jesteś jego ojcem.

– A ty nie jesteś jego matką – zauważył spokojnie Poyraz.

– Nie jestem – przyznała. – Ale to właśnie mnie go powierzono.

Poyraz spojrzał jej prosto w oczy.

– A ty zostałaś powierzona mnie – powiedział cicho.

Ciepło, które jeszcze przed chwilą malowało się na twarzy Nany, natychmiast zniknęło.

– To się zmieni – odparła chłodno. – Nasze małżeństwo jest tylko formalnością. Wkrótce się skończy, a potem każde z nas pójdzie własną drogą. Nikt nie wie, co wydarzy się później.

– Ty możesz odejść, dokąd tylko zechcesz – odpowiedział stanowczo. – Ja i tak zostanę przy tobie. I przy Yusufie. Będę was wspierał, niezależnie od wszystkiego. Tego jestem pewien.

Nana pokręciła głową.

– Życie potrafi zaskakiwać. Nasze drogi są zupełnie różne.

– Co masz na myśli?

– To, że ty niczego nie planujesz. Działasz pod wpływem impulsu. Jesteś jak burza – pojawiasz się znienacka i nigdy nie wiadomo, w którą stronę za chwilę ruszysz.

Na ustach Poyraza pojawił się ironiczny uśmiech.

– I kto to mówi? Przecież ty jesteś jeszcze większą wariatką niż ja.

Nana uniosła brwi.

– To prawda. Jestem szalona – przyznała bez wahania. – Ale tylko dlatego, że ty doprowadzasz mnie do obłędu!

Nagle zerknęła na zegarek i gwałtownie poderwała się z krzesła.

– Moja przerwa już się skończyła!

W pośpiechu zahaczyła dłonią o stojącą na stole szklankę. Naczynie przewróciło się, a gorąca herbata rozlała się po blacie i spłynęła prosto na jej ubranie.

Nana spojrzała najpierw na mokry materiał, a potem oskarżycielsko na Poyraza.

– Widzisz?! To wszystko przez ciebie! Zniszczyłam sobie płaszcz!

***

Sinan siedział w swoim gabinecie, gdy zadzwonił telefon. Na ekranie pojawił się nieznany numer. Przez chwilę sądził, że kontaktował się z nim ktoś z firmy, która miała zająć się organizacją zaręczyn — uroczystości, do której przecież już nie miało dojść. Mimo to odebrał.

– Czy rozmawiam z panem Sinanem Aysanem? – zapytał męski głos.

– Tak, przy telefonie. Kto mówi?

– Dzwonię ze szpitala Şafaklar. Pańska matka miała wczoraj wypadek. W tej chwili jest operowana. Proszę jak najszybciej przyjechać.

Twarz Sinana natychmiast pobladła. Przez kilka sekund siedział nieruchomo, próbując zrozumieć usłyszane słowa.

***

Od kilku dni Kara nie czuła się najlepiej. Dokuczały jej mdłości, osłabienie i nawracające zawroty głowy. Początkowo próbowała je ignorować, lecz za namową Ibrahima w końcu udała się do szpitala i zrobiła badania.

Po krótkim oczekiwaniu podeszła do niej pielęgniarka Nazli. W dłoni trzymała wydruk wyników, a na jej twarzy malował się szeroki, serdeczny uśmiech.

– Gratuluję – powiedziała ciepło, wręczając Karze kartkę.

Kobieta zmarszczyła brwi i spojrzała na nią z wyraźnym zaskoczeniem.

– Pierwszy raz słyszę, żeby ktoś gratulował mi choroby. Co mi jest?

Nazli zaśmiała się cicho. W jej spojrzeniu pojawiło się jeszcze więcej ciepła.

– Nie jesteś chora. Jesteś w ciąży.

Kara znieruchomiała. Słowa pielęgniarki zawisły między nimi, a ona przez dłuższą chwilę nie była w stanie wydobyć z siebie głosu. Opuściła wzrok na wyniki, lecz nie rozumiała zapisanych tam liczb ani medycznych określeń. Widziała tylko jedno — potwierdzenie ciąży.

Serce zaczęło bić jej jak oszalałe. Z twarzy zniknęła wcześniejsza pewność siebie, ustępując miejsca niedowierzaniu i niepokojowi. W jednej chwili cały świat jakby zatrzymał się w miejscu.

***

Tymczasem przed blokiem operacyjnym panowała ciężka, przytłaczająca cisza. Sinan nerwowo przemierzał korytarz, raz po raz spoglądając na zamknięte drzwi sali. W jego oczach malowały się panika, poczucie winy i całkowita bezradność.

– Jak mogła być tak nieostrożna? – zapytał drżącym głosem. – Jak mogła nie zauważyć nadjeżdżającego samochodu?

– Panie Sinanie, proszę spróbować się uspokoić – odezwała się łagodnie Aynur. – Operacja na pewno się powiedzie. Pańska mama wróci do nas cała i zdrowa.

Sinan pokręcił głową, jakby nie potrafił przyjąć jej słów.

– Była rozkojarzona, bo się pokłóciliśmy. Była na mnie wściekła… To przeze mnie – powiedział z wyrzutem i ciężko opadł na stojącą pod ścianą ławkę. – Gdybym tylko odprowadził ją na lotnisko… Gdybym nie uniósł się dumą…

Pochylił się i nerwowo pocierał dłońmi kolana, próbując w ten sposób rozładować narastające napięcie.

Aynur usiadła obok niego i położyła mu rękę na ramieniu.

– Lekarze robią wszystko, co w ich mocy – szepnęła. – Jeśli Bóg pozwoli, wszystko dobrze się skończy.

W tej samej chwili drzwi bloku operacyjnego rozsunęły się i na korytarzu pojawił się chirurg. Sinan natychmiast zerwał się na nogi i podbiegł do niego.

– Doktorze! Co z moją mamą? Czy wszystko jest w porządku?

Lekarz spojrzał na niego poważnie.

– Operacja przebiegła pomyślnie. Pańska matka żyje, a jej stan jest obecnie stabilny. Zagrożenie życia minęło.

Sinan wypuścił z płuc długo wstrzymywane powietrze. Ulga trwała jednak zaledwie chwilę. Lekarz zawahał się, po czym kontynuował znacznie ciszej:

– Niestety, w wyniku wypadku doszło do poważnych uszkodzeń nerwów rdzeniowych. Zrobiliśmy wszystko, co było możliwe, ale szanse na to, że pańska matka odzyska sprawność i będzie mogła ponownie chodzić, są bardzo niewielkie.

Sinan wpatrywał się w niego szeroko otwartymi oczami.

– Jak niewielkie? – zapytał ledwo słyszalnie.

– Około pięciu procent.

Na korytarzu zapadła martwa cisza. Sinan zastygł, jakby nagle stracił grunt pod nogami. Aynur zakryła dłonią usta, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie usłyszała. Oboje stali przed lekarzem w milczeniu — wstrząśnięci, porażeni i całkowicie bezradni.

***

Nana wróciła do domu z głową pełną sprzecznych myśli. Gdy tylko weszła do pokoju, niedbale zsunęła buty, po czym niemal odruchowo sięgnęła po telefon. Czuła, że dłużej nie zdoła tłumić tego, co kotłowało się w jej sercu. Musiała z kimś porozmawiać, nazwać własne emocje i usłyszeć głos osoby, której ufała bezgranicznie.

Wybrała numer Aynur, swojej najbliższej przyjaciółki i powierniczki. Telefon dzwonił jednak bez odpowiedzi.

Nana westchnęła z rozczarowaniem. Przez chwilę wpatrywała się w ekran, jakby liczyła, że Aynur zaraz oddzwoni. W końcu podeszła do łóżka, na którym leżały przygotowane ubrania, i włączyła nagrywanie wiadomości głosowej.

– Aynur, nie mogę się do ciebie dodzwonić – zaczęła cicho. – Pomyślałam, że nagram wiadomość, zanim naprawdę oszaleję od mówienia do samej siebie. Może mi coś doradzisz… A może po prostu mnie wysłuchasz.

W tej samej chwili przed drzwiami pokoju zatrzymał się Poyraz. Usłyszał głos Nany i już miał wejść do środka, lecz jej słowa sprawiły, że znieruchomiał. Zamiast nacisnąć klamkę, pozostał na korytarzu i w napięciu wsłuchiwał się w jej wyznanie.

– Zapytałaś mnie ostatnio, dlaczego wyglądam na taką szczęśliwą – mówiła dalej Nana. – Odpowiedziałam, że na coś czekam. Ale prawda jest taka, że sama już nie wiem, co się ze mną dzieje. Mam kompletny chaos w głowie. Śnił mi się Poyraz. I w tym śnie ja…

Urwała nagle. Pod drzwiami dostrzegła przesuwający się cień. Wstrzymała oddech, a jej serce zabiło mocniej. Od razu domyśliła się, że Poyraz stał po drugiej stronie i słuchał każdego słowa.

Po krótkiej chwili opanowała emocje. Kiedy znów się odezwała, jej ton był już chłodniejszy i znacznie bardziej powściągliwy.

– W tym śnie powiedziałam mu tylko: „Dość. Pozwól mi wreszcie oddychać” – ciągnęła. – Wiesz, ile wysiłku kosztowało mnie chronienie tego małżeństwa? Ecem, wszystkie problemy i nieporozumienia… Przez cały ten czas udawałam, że to wszystko ma jakiś sens. Ale jestem już zmęczona. Nie mam siły dłużej grać tej roli. Aynur… chyba po prostu się wypaliłam. Do usłyszenia, kochana.

Zakończyła nagranie i nasłuchiwała w napięciu. Po chwili usłyszała oddalające się kroki Poyraza. Dopiero wtedy wypuściła powietrze, które nieświadomie wstrzymywała.

Przez kilka sekund stała nieruchomo, wciąż ściskając telefon. Potem zaśmiała się nerwowo i chwyciła za głowę.

– Prawie to powiedziałam… – wyszeptała z niedowierzaniem. – Co się ze mną dzieje?

Spojrzała na ekran telefonu, a jej twarz ponownie spoważniała.

– Muszę to wszystko spokojnie przemyśleć. I natychmiast usunąć tę wiadomość. Jeśli Aynur jej posłucha, pomyśli, że naprawdę postradałam zmysły…

***

Kara weszła do swojego gabinetu na komisariacie, ściskając w dłoni wydruk wyników, który otrzymała od Nazli. Zamknęła za sobą drzwi i jeszcze raz spojrzała na kartkę. Na jej twarzy mieszały się niedowierzanie, lęk i zupełna bezradność.

– Ja… matką? – wyszeptała do siebie. – Jak to w ogóle możliwe? Przecież niczego nie planowaliśmy…

Przesunęła wzrokiem po zapisanych na papierze liczbach i medycznych określeniach, jakby wciąż miała nadzieję, że źle zrozumiała wynik.

– A co, jeśli ja w ogóle nie potrafię być matką?

Odruchowo odciągnęła materiał swetra od brzucha i przyjrzała się swojej sylwetce, próbując wyobrazić sobie, jak będzie wyglądała za kilka miesięcy. Na samą myśl skrzywiła się z niepewnością.

– To do mnie nie pasuje – przyznała półgłosem.

Usiadła za biurkiem, lecz nie potrafiła oderwać wzroku od kartki.

– Potrafię ścigać przestępców, przesłuchiwać podejrzanych i rozwiązywać najtrudniejsze sprawy… Ale dziecko? Płacz, karmienie, nieprzespane noce… Przecież ja nawet nie wiem, jak się je trzyma. Ani jak je uspokoić.

Oparła łokcie o blat i ukryła twarz w dłoniach. Przez chwilę trwała tak nieruchomo, przytłoczona ciężarem wiadomości, która w jednej chwili miała odmienić całe jej życie.

Wtedy drzwi gabinetu otworzyły się i do środka wszedł Ibrahim.

– I co powiedział lekarz? – zapytał z troską. – Martwiłem się o ciebie. Dzwoniłem kilka razy, ale nie odbierałaś.

Kara natychmiast uniosła głowę. Szybkim ruchem odłożyła wynik na biurko i spróbowała przybrać obojętny wyraz twarzy.

– Nic poważnego – odpowiedziała. – Po prostu trochę się przeziębiłam. A telefon miałam wyciszony.

Ibrahim odetchnął z ulgą. Na jego twarzy pojawił się znajomy, figlarny uśmiech.

– W takim razie zajmę się tobą osobiście. W końcu jestem twoim najlepszym lekarzem… i najlepszym lekarstwem.

Kara nie odpowiedziała. Odwróciła wzrok, obawiając się, że jedno dłuższe spojrzenie wystarczy, by odczytał z jej twarzy prawdę.

Ibrahim przyjrzał jej się uważniej.

– Karo, wszystko w porządku? Wyglądasz jakoś inaczej. Coś cię martwi?

– Nie – zaprzeczyła zbyt szybko. – To tylko przeziębienie. Naprawdę.

Mężczyzna przez moment wyglądał, jakby nie do końca jej wierzył, ale nie naciskał.

– Dobrze. Powiem Kirpiemu, żeby przyniósł ci herbatę z miętą i cytryną. Powinnaś się rozgrzać.

Posłał jej jeszcze jeden ciepły uśmiech, po czym wyszedł z gabinetu.

Gdy drzwi zamknęły się za nim, Kara ponownie sięgnęła po wynik. Wpatrywała się w kartkę, czując, jak ściska ją w gardle.

– Nawet sama przed sobą nie potrafisz się do tego przyznać… – szepnęła. – Więc jak zamierzasz powiedzieć o tym Ibowi?

***

Sinan wszedł do szpitalnej sali niemal bezszelestnie. Jego matka leżała na podniesionym łóżku, przykryta jasnym kocem. Była blada i wyczerpana, a do jej dłoni podłączono kroplówkę. Gdy tylko go dostrzegła, skierowała ku niemu chłodne, pełne gniewu spojrzenie.

– Jakim prawem tutaj wchodzisz?! – rzuciła ostro, unosząc się nieznacznie na poduszkach. – To przez ciebie miałam ten wypadek! Byłam wściekła, zdenerwowana i zupełnie roztrzęsiona. Nie zwróciłam uwagi na drogę i wpadłam prosto pod samochód!

Sinan zatrzymał się obok łóżka. Na jego twarzy pojawił się ból, lecz nie próbował się bronić. Wiedział, że żadne słowa nie zdołałyby teraz uspokoić matki.

Işıl tymczasem mówiła dalej, coraz bardziej rozdrażniona:

– Mam jakieś złamania? Pewnie tak. Będę musiała odwołać wszystkie spotkania, wykłady i seminaria. Zamiast pracować, utknę tutaj bezczynnie! – prychnęła z niezadowoleniem. – Skoro nie mam wyboru, skupię się na rehabilitacji. Ale doskonale wiesz, jak bardzo nienawidzę bezczynności. Nie potrafię siedzieć w miejscu i czekać, aż inni będą decydowali za mnie.

Spojrzała na syna uważnie.

– Rozmawiałeś już z lekarzem? Kiedy będę mogła stąd wyjść? Nie zamierzam spędzić w tym szpitalu ani chwili dłużej, niż będzie to absolutnie konieczne.

Sinan przełknął ślinę. Przed oczami stanął mu lekarz, który z poważną miną oznajmił, że szanse na odzyskanie przez Işıl sprawności wynosiły zaledwie pięć procent. Wiedział, że powinien powiedzieć jej prawdę, lecz słowa utknęły mu w gardle.

– Jeszcze z nim nie rozmawiałem – skłamał cicho. – Lekarz nadal jest na bloku operacyjnym. Podobno trwa kolejny zabieg.

Işıl zmarszczyła brwi, wyraźnie niezadowolona z tej odpowiedzi.

– W porządku – rzuciła oschle. – Ale nie zamierzam tutaj zostawać. Jak tylko mój stan na to pozwoli, polecę na rehabilitację do Stanów. Tam przynajmniej zajmą się mną jak należy.

Przesunęła głowę na poduszce i skrzywiła się z bólu.

– Powiedz pielęgniarkom, żeby podały mi coś przeciwbólowego. Muszę się przespać.

Odwróciła twarz w stronę okna, dając mu do zrozumienia, że rozmowa dobiegła końca. Po chwili jednak odezwała się ponownie:

– I zadzwoń do ojca. Nadal myśli, że jestem w samolocie. Wyjaśnij mu, co się wydarzyło.

Zawiesiła głos, po czym dodała lodowato:

– I koniecznie powiedz, że to wszystko stało się przez ciebie.

Sinan spuścił wzrok. Oskarżenie matki przeszyło go bardziej, niż chciał to po sobie pokazać. Zacisnął dłonie, powstrzymując narastające emocje, a następnie podniósł się z krzesła.

Nie odpowiedział. Wyszedł z sali w milczeniu, pozostawiając matkę samą z bólem i przekonaniem, że jej życie wkrótce wróci do dawnego rytmu. Nie wiedziała jeszcze, że prawda, którą przed nią ukrywał, mogła na zawsze przekreślić wszystkie jej plany.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 709. Bölüm i Emanet 710. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.