Panna młoda odc. 108: Cihan budzi się! Nie obwinia Hancer o strzał!

„Panna młoda” Odc. 108 – streszczenie

W dusznej, półmrocznej chacie panowała ciężka cisza, przerywana jedynie skrzypieniem starych desek i świstem powietrza przeciskającego się przez szczeliny w oknach. Smugi światła wpadały do środka, przecinając przestrzeń ostrymi pasmami i zatrzymując się na twarzy Hancer — bladej, napiętej, pełnej rozpaczy.

Dziewczyna stała naprzeciw Tayara. Wyprostowana, ale krucha. Jej dłonie drżały lekko przy bokach, jakby z trudem powstrzymywała się, by nie złożyć ich w błagalnym geście.

— Proszę… — jej głos był cichy, drżący. — Pozwól mi zadzwonić do szpitala. Chcę tylko zapytać o stan Cihana. Nic więcej. Błagam…

Zrobiła krótką pauzę, jakby szukała w sobie resztek siły.

— Możesz zawiązać mi usta, jeśli mi nie ufasz… możesz stać obok… tylko… pozwól mi usłyszeć, co z nim jest…

Tayar przez chwilę milczał. Stał nieruchomo, przyglądając się jej uważnie, jakby próbował wyczytać z jej twarzy każdy zamiar. W jego spojrzeniu nie było współczucia — tylko chłodna kalkulacja.

W końcu sięgnął do kieszeni.

— Dobrze — powiedział powoli, wyciągając telefon i podając go Hancer. — Zadzwoń.

Pochylił się lekko w jej stronę, a jego głos stwardniał.

— Ale jeśli powiesz jedno słowo za dużo… jedno niewłaściwe słowo… zabiję cię bez wahania.

Hancer skinęła głową. Nawet nie próbowała protestować. Drżącymi palcami wybrała numer.

Telefon zadzwonił.

Raz.
Drugi.

— Dzień dobry… — odezwała się w końcu, gdy ktoś odebrał. — Nazywam się Hancer Develioglu… jestem żoną Cihana. Dzwonię, żeby zapytać o jego stan…

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Nie udzielamy informacji telefonicznie — odpowiedział chłodny, obcy głos. — Proszę przyjść osobiście. Lekarz wszystko wyjaśni na miejscu.

Hancer zamknęła oczy, jakby próbowała powstrzymać narastającą panikę.

— Proszę… — wyszeptała. — Jestem w bardzo trudnej sytuacji… Gdybym mogła, byłabym już tam. Błagam… powiedz mi chociaż coś… cokolwiek… co uspokoi moje serce…

Tayar obserwował ją w milczeniu. Każde jej słowo było dla niego podejrzane.

Po drugiej stronie odezwał się ten sam głos, tym razem mniej stanowczy.

— Rozumiem… — powiedziała kobieta ciszej. — Nie powinnam tego mówić, ale… stan pani męża jest bardzo ciężki. Jego parametry są niestabilne… spadają.

Świat Hancer zatrzymał się w jednej chwili.

— Nie… — wyszeptała, kręcąc głową. — Nie… to niemożliwe…

Jej palce zacisnęły się na telefonie.

— Proszę przygotować się na najgorsze — padło po drugiej stronie. — W takich sytuacjach… rozważa się również możliwość oddania organów…

Słowa zawisły w powietrzu jak wyrok.

Telefon wysunął się z dłoni Hancer i z cichym stukiem opadł na podłogę.

Dziewczyna osunęła się na materac, jakby nagle zabrakło jej sił, by utrzymać własne ciało. Z jej ust wyrwał się zduszony szloch, który szybko przerodził się w rozpaczliwy płacz.

— Nie… Cihan… nie…

Zgięła się wpół, obejmując ramionami własne ciało, jakby próbowała powstrzymać ból, który rozlewał się w niej z każdą sekundą.

Tayar patrzył na nią z góry.

Bez słowa. Bez reakcji.

A w chacie znów zapadła cisza — tym razem cięższa niż wcześniej, wypełniona jej rozpaczą.

***

Na zewnątrz panował zupełnie inny świat.

Słońce stało wysoko, rozlewając złote światło po trawie i drewnianych ścianach chaty. Liście drzew szumiały leniwie, jakby nieświadome dramatu, który rozgrywał się w środku chaty. Spokój tego miejsca był niemal nienaturalny.

Nusret krążył przed wejściem, z rękami opartymi na biodrach. Co kilka kroków zatrzymywał się i spoglądał w stronę drzwi, nasłuchując.

Czekał.

Na jeden dźwięk.

Na strzał.

— No dalej… — mruknął pod nosem, zaciskając szczękę. — Zrób to wreszcie, siostro…

Odwrócił się nerwowo i kopnął niewielki kamień leżący na ścieżce.

— Strzel… i zakończ ten problem raz na zawsze — dodał ciszej. — Ta dziewczyna nie może wyjść stąd żywa.

Cisza przeciągała się niepokojąco.

Zniecierpliwiony ruszył w stronę drzwi, zdecydowany wejść do środka i dopilnować, by wszystko zostało doprowadzone do końca. Już sięgał ręką do klamki…

Gdy jego telefon nagle zawibrował.

Zatrzymał się.

Wyciągnął go powoli i spojrzał na ekran. Na jego twarzy pojawił się cień zainteresowania.

— Szpital… — mruknął.

Przez krótką chwilę zawahał się, po czym uśmiechnął się pod nosem, zimno, niemal z nadzieją.

— Mam nadzieję, że to już koniec, Cihanie…

Odebrał i przyłożył telefon do ucha.

— Słucham.

Jego twarz zmieniała się z sekundy na sekundę.

Najpierw skupienie.

Potem niedowierzanie.

W końcu — irytacja.

— Jak to…? — zmarszczył brwi. — Obudził się?

Zrobił krok w tył, jakby ta informacja fizycznie go uderzyła.

— Doszedł do siebie?

Zapadła krótka cisza.

Nusret wciągnął powietrze przez zęby, próbując opanować emocje.

— Rozumiem… — powiedział w końcu chłodno. — Dobrze. Zrozumiałem.

Rozłączył się gwałtownie.

Przez chwilę stał nieruchomo, patrząc w pustkę. Jego spojrzenie stwardniało, a szczęka zacisnęła się tak mocno, że aż zadrżały mięśnie twarzy.

— To wszystko komplikuje… — syknął pod nosem.

Jeśli Cihan wróci do zdrowia, cały plan może się rozsypać.

Nagle…

Z wnętrza chaty rozległ się huk wystrzału.

Dźwięk przeszył powietrze, rozbijając ciszę jak uderzenie pioruna.

Nusret drgnął, po czym… powoli się uśmiechnął.

— Przynajmniej jeden problem z głowy… — mruknął.

Odwrócił się lekko w stronę drzwi, a w jego oczach błysnęło zimne zadowolenie.

***

Szpitalne światło było ostre i bezlitosne. Białe ściany, zapach środków dezynfekujących i cichy, jednostajny rytm aparatury tworzyły chłodną, niemal odrealnioną przestrzeń.

Cihan leżał nieruchomo na łóżku, przykryty cienką, białą kołdrą. Jego skóra była blada, niemal pozbawiona koloru, a na twarzy malowało się zmęczenie, jakby wrócił z miejsca, do którego nie powinien był zaglądać.

Przy jego łóżku stali lekarz i lekarka, obserwując go uważnie.

Powieki Cihana drgnęły.

Otworzył oczy.

Jego spojrzenie było zamglone, nieobecne, jakby próbował złożyć rzeczywistość w całość z porozrywanych fragmentów pamięci. Przeniósł wzrok z jednej twarzy na drugą, oddychając ciężko przez cienką rurkę tlenową.

— Co… co się stało…? — zapytał słabo, ledwo poruszając wargami.

Lekarz nachylił się nad nim, mówiąc spokojnie, rzeczowo, ale bez chłodu.

— Zostałeś postrzelony — powiedział. — Kula uszkodziła twoją wątrobę. Operacja była skomplikowana i trwała wiele godzin, ale udało się zatrzymać krwawienie.

Słowa docierały do Cihana powoli, jak przez wodę.

W jego głowie nagle rozbrzmiał znajomy głos.

Rozpaczliwy. Drżący.

„Cihanie, proszę… nie umieraj… Cihanie…”

Jego oddech przyspieszył.

— Hancer… — wyszeptał niemal bezgłośnie.

Spróbował się podnieść.

Mięśnie napięły się, a ciało uniosło się o kilka centymetrów…

I wtedy ból uderzył.

Ostry, przeszywający, rozlewający się od miejsca poniżej mostka aż po całe ciało.

Cihan syknął i opadł z powrotem na poduszkę, zaciskając powieki.

Lekarz natychmiast położył dłoń na jego ramieniu.

— Spokojnie — powiedział stanowczo. — Nie możesz się ruszać.

Lekarka sprawdziła monitor, zerkając na puls i oddech.

— Twój organizm jest bardzo osłabiony — dodał lekarz już łagodniej. — Przeszedłeś poważną operację. Czeka cię długa rekonwalescencja.

Cihan oddychał ciężko, wpatrując się w sufit, jakby próbował zrozumieć coś znacznie większego niż tylko własny ból.

Ale w jego głowie wciąż rozbrzmiewał jeden głos.

I jedno imię.

***

Mukadder wyszła z chaty chwiejnym krokiem, jakby każdy ruch kosztował ją więcej, niż była w stanie unieść. Słońce uderzyło ją w oczy, ale nie zmrużyła powiek — była zbyt rozbita, zbyt pusta w środku.

W jej dłoni wciąż spoczywał pistolet.

Zatrzymała się kilka kroków od Nusreta. Jej palce zaciskały się na broni, ale nie było w tym już gniewu — tylko bezradność.

— Siostro… — odezwał się Nusret, przyglądając się jej uważnie. — To koniec, prawda? Zrobiłaś to?

Mukadder podniosła na niego twarz.

Była blada, niemal przezroczysta. W oczach miała łzy, które nie spływały — jakby zabrakło jej sił nawet na płacz.

— Nie mogłam… — wyszeptała.

Pokręciła głową, powoli, z niedowierzaniem wobec samej siebie.

— Nie mogłam, bracie… — jej głos się załamał. — Stanęłam naprzeciw niej… i… nie potrafiłam pociągnąć za spust.

Zacisnęła powieki.

— Nie mogłam ukarać zabójczyni mojego syna… — dodała ciszej. — Zawiodłam.

W jej dłoniach pojawiło się lekkie drżenie.

— Nazwij mnie tchórzem… powiedz, co chcesz… — spojrzała na niego błagalnie. — Ale ja… nie potrafiłam jej zabić.

Zrobiła krok bliżej i wyciągnęła do niego broń.

— Nusrecie… proszę… ty to zrób. Skończ z tą morderczynią.

Nusret przyjął pistolet bez wahania. Jego twarz pozostała nieporuszona.

— W porządku, siostro — odpowiedział chłodno.

Mukadder opuściła ręce, jakby nagle straciła w nich wszelką siłę.

— Dopóki ona żyje… nie będę mogła oddychać — wyszeptała. — Zakończ to, Nusrecie…

Mężczyzna przez chwilę milczał. Spojrzał na nią, a potem lekko się uśmiechnął — dziwnie, nie na miejscu.

— W porządku… ale nie musisz się już obwiniać.

Zrobił krótką pauzę.

— Cihan się obudził.

Mukadder zamarła.

— Co…? — jej głos był ledwie słyszalny. — Co powiedziałeś?

Patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami, jakby bała się oddychać.

— Mój Cihan… żyje?

Uśmiech Nusreta stał się wyraźniejszy.

— Tak. Właśnie dzwonili ze szpitala. Odzyskał przytomność.

Przez ułamek sekundy Mukadder stała nieruchomo.

A potem wszystko w niej pękło.

— Boże… — wyszeptała.

Jej twarz rozjaśniła się nagle, jakby ktoś zdjął z niej cały ciężar świata. Łzy napłynęły jej do oczu, tym razem już niepowstrzymane.

Uniósłszy ręce ku niebu, zamknęła powieki.

— Boże, dziękuję Ci… — powiedziała drżącym głosem. — Uratowałeś moje dziecko… chwała Tobie…

Jej ramiona opadły powoli, ale tym razem nie z bezsilności.

Z ulgi.

***

Cihan leżał nieruchomo na szpitalnym łóżku, wpatrując się w sufit, jakby próbował złożyć w całość rozproszone myśli. Jego oddech był płytki, przerywany, a każdy ruch klatki piersiowej zdawał się sprawiać mu ból.

Przez chwilę milczał, jakby zbierał w sobie resztki sił. W końcu poruszył lekko głową i spojrzał na stojących przy nim lekarzy.

— Hancer… — wyszeptał, a jego głos był tak słaby, że niemal zniknął w ciszy sali. — Czy ona… jest tutaj?

Lekarka wymieniła krótkie spojrzenie z kolegą, po czym odpowiedziała spokojnie:

— Powiadomiliśmy twoją rodzinę. Są już w drodze.

Cihan zmarszczył brwi. W jego oczach pojawił się cień niepokoju.

— Pytałem o moją żonę — powiedział z większym naciskiem, choć wciąż ledwo słyszalnie. — Czy ona tu jest?

— Nie widziałam jej — odparła lekarka łagodnie. — Na korytarzu nikogo nie ma.

Te słowa uderzyły go mocniej niż ból.

Cihan spróbował się podnieść. Jego ciało napięło się, mięśnie zadrżały, ale w tej samej chwili przeszył go ostry, palący ból pod żebrami. Z jego ust wyrwał się cichy jęk, a dłoń instynktownie powędrowała do miejsca po operacji.

— Proszę — odezwał się lekarz, natychmiast kładąc mu dłoń na ramieniu i delikatnie, lecz stanowczo przytrzymując go przy łóżku. — Dopiero co przeszedłeś bardzo poważną operację.

— Puśćcie mnie… — wyszeptał Cihan, z trudem łapiąc oddech. — Muszę iść…

— Nie ma mowy — odpowiedział lekarz już twardszym tonem. — W tym stanie nie możesz nawet usiąść, a co dopiero gdziekolwiek iść. Jeśli spróbujesz wstać, możesz rozerwać szwy i wszystko pogorszyć.

Cihan zacisnął powieki, jakby walczył nie tylko z bólem, ale i z własną bezsilnością.

— Chcę zobaczyć moją żonę… — powtórzył ciszej, niemal błagalnie.

Lekarka pochyliła się nad nim. Jej głos złagodniał.

— Na razie to niemożliwe. Najważniejsze jest, żebyś doszedł do siebie. Proszę… współpracuj z nami.

Cihan odwrócił głowę w bok. Jego spojrzenie było pełne napięcia, niezgody i cichej desperacji.

Nie chciał współpracować. Każda cząstka jego ciała buntowała się przeciw bezruchowi, przeciw temu łóżku, przeciw tej bezsilności.

Ale był zbyt słaby.

Gdyby miał choć odrobinę więcej siły… już dawno zerwałby się na nogi — i nie oglądając się na nic, ruszyłby jej szukać.

***

Przed chatą powietrze było ciężkie od napięcia, jakby las sam wstrzymywał oddech. Mukadder stała na środku polany, unosząc drżące dłonie ku niebu. Jej oczy błyszczały od łez, a głos łamał się pod naporem emocji.

— Boże… dziękuję Ci! — wyszeptała, a potem niemal krzyknęła, jakby chciała, by cały świat ją usłyszał. — Mój syn… mój syn nie opuścił swojej matki! Żyje… nadal żyje!

Przycisnęła dłonie do piersi, jakby chciała upewnić się, że to nie sen.

— Wciąż nie mogę w to uwierzyć… — dodała ciszej, z niedowierzaniem, które mieszało się z ulgą.

Kilka kroków dalej Nusret odwrócił głowę. Jego twarz na moment stężała. W cieniu jego spojrzenia czaiło się coś znacznie chłodniejszego niż radość.

— Wyrwałeś się z grobu, Cihanie Develioglu… — mruknął pod nosem, niemal bezgłośnie.

— Nusrecie! — głos Mukadder nagle znów stał się stanowczy, ostry. — Zabierz mnie natychmiast do szpitala!

Mężczyzna skinął głową, lecz jego wzrok powędrował w stronę chaty, jakby przypomniał sobie o czymś, czego nie można było tak po prostu zostawić.

— Pojedziemy… oczywiście — odpowiedział spokojnie. — Ale co zrobimy z tą dziewczyną?

Mukadder nawet się nie odwróciła.

— Zrób z nią, co chcesz — rzuciła chłodno. — Nie obchodzi mnie to. Nie chcę jej już więcej widzieć.

Nusret zmrużył oczy.

— Ty tak mówisz… ale Cihan?

Mukadder zatrzymała się na moment i odwróciła głowę. W jej spojrzeniu nie było już wahania — tylko twardość.

— Myślisz, że po tym wszystkim chciałby ją jeszcze zobaczyć? — zapytała lodowato. — Że wybaczy komuś, kto do niego strzelił?

Nie czekając na odpowiedź, ruszyła szybkim krokiem w stronę samochodu.

— Chodź. Jedziemy do szpitala.

Drzwi auta trzasnęły chwilę później.

Z boku, opierając się ciężko o ścianę chaty, stał Tayar. Oddychał nierówno, a każdy ruch zdradzał ból. Mimo to wyprostował się, gdy Nusret podszedł do niego.

— Słuchaj uważnie — powiedział cicho, ale z wyraźną groźbą w głosie. — Dopóki nie powiem inaczej, nie spuszczasz tej dziewczyny z oczu.

Tayar skinął głową, zaciskając szczękę.

— Rozumiem, panie Nusrecie.

— Jeśli zawiedziesz… — Nusret zawiesił głos i lekko uniósł brew — …to ty poniesiesz konsekwencje.

Zapadła krótka, ciężka cisza.

— Nie zawiodę — odpowiedział Tayar.

Nusret poklepał go po ramieniu, gestem pozornie swobodnym, lecz pełnym chłodnej dominacji. Po chwili odwrócił się i ruszył w stronę samochodu.

Silnik zawarczał.

A chata — wraz z tym, co kryła w środku — znów została sama.

***

Drzwi do sali otworzyły się cicho, niemal bezszelestnie. Mukadder weszła pierwsza, a tuż za nią Nusret. W sterylnym, chłodnym świetle szpitala ich obecność nie przyniosła jednak ulgi — wręcz przeciwnie.

Cihan, oparty półprzytomnie o poduszki, od razu skierował na nich spojrzenie. Nie było w nim ani ciepła, ani wdzięczności. Tylko napięcie… i chłód.

Przez krótką chwilę milczał, jakby ważył słowa. W końcu odezwał się, a jego głos — choć osłabiony — miał w sobie twardość:

— Gdzie jest Hancer?

Mukadder drgnęła, ale natychmiast przybrała łagodniejszy wyraz twarzy. Podeszła bliżej łóżka.

— Synu… zostaw to teraz — powiedziała miękko, niemal czule. — Wróciłeś do nas. To jedyne, co się liczy.

Cihan nie odwrócił wzroku. Jego oczy pociemniały jeszcze bardziej.

— Zapytałem cię… gdzie jest Hancer.

W jego głosie pojawiło się napięcie, które niemal drżało w powietrzu.

— Albo ona tu przyjdzie… — dodał wolno — …albo ja pójdę do niej.

Lekarka i Nusret wymienili szybkie spojrzenia. Atmosfera zgęstniała.

— Proszę… zostawcie nas — powiedziała nagle Mukadder, nie odrywając wzroku od syna.

Po chwili drzwi znów się zamknęły. W sali zostali tylko oni — matka i syn, naprzeciw siebie, jak dwie strony tej samej burzy.

Cihan odetchnął ciężko, zbierając siły.

— Gdzie jest Hancer, mamo? — zapytał ciszej, ale jeszcze bardziej stanowczo. — Znajdź ją dla mnie.

Mukadder przez moment milczała. W jej oczach pojawił się cień czegoś trudnego do nazwania — może wahania, może gniewu.

— Nie martw się o nią — odpowiedziała w końcu chłodno. — Dostała swoją karę.

Te słowa zawisły w powietrzu jak wyrok.

— Myślisz, że pozwoliłabym się do ciebie zbliżyć komuś, kto próbował cię zabić? — kontynuowała. — Nie dopuściłam jej nawet do tych drzwi.

Cihan znieruchomiał. Przez ułamek sekundy wyglądał, jakby nie zrozumiał. A potem jego spojrzenie zmieniło się — błysk gniewu przeciął zmęczenie.

— Co… ty zrobiłaś, mamo?

Jego głos był cichy, ale w tej ciszy brzmiał groźniej niż krzyk.

— Jak mogłaś wypędzić moją żonę? — zapytał, a w jego głosie pobrzmiewał gniew, który ledwie mieścił się w osłabionym ciele.

Mukadder cofnęła się o krok, jakby uderzyły ją same te słowa. W jej oczach pojawiło się niedowierzanie.

— Synu… — zaczęła, kręcąc głową. — Jak możesz nadal nazywać tę dziewczynę swoją żoną?

Jej ton zaostrzył się.

— Nie pamiętasz, co zrobiła? Strzeliła do ciebie! Przez wiele dni walczyłeś o życie!

Cihan nie odwrócił wzroku. Jego twarz była napięta, blada, ale spojrzenie — nieugięte.

— To był wypadek — powiedział stanowczo.

Słowa padły ciężko, jak kamień.

— To była moja wina. Nie jej.

Mukadder uniosła ręce w geście bezsilnej irytacji.

— Jaki wypadek, synu? — zapytała ostro. — Strzeliła do ciebie celowo!

— Powiedziałem ci… — jego głos stał się jeszcze chłodniejszy — …że to był wypadek.

Zapadła cisza, napięta jak struna.

Mukadder zbliżyła się o krok, jakby chciała przebić się przez mur, który nagle wyrósł między nimi.

— Synu, błagam cię… — jej głos zadrżał, ale nie zniknęła z niego stanowczość. — Bóg cię dla nas ocalił. Otwórz oczy. Ucieknij od tej dziewczyny. Ona przynosi tylko nieszczęście.

Westchnęła ciężko.

— Rozdajmy jałmużnę, pomóżmy potrzebującym… dziękujmy za cud, który się wydarzył. Ale proszę cię… nie wspominaj już więcej o niej.

Cihan patrzył na nią przez dłuższą chwilę.

Chłodno. Twardo. Bez cienia wahania.

— Dość, mamo.

Te dwa słowa przecięły powietrze.

— Już dawno przestałem słuchać twoich rad.

Jego oddech przyspieszył, ale nie cofnął się ani o krok.

— Znajdź Hancer — powiedział, wyraźnie, każde słowo oddzielając krótką pauzą. — I przyprowadź ją do mnie.

W jego głosie nie było prośby.

Był rozkaz.

Mukadder zamarła. Przez moment wyglądała, jakby chciała jeszcze coś powiedzieć — zaprzeczyć, sprzeciwić się.

Ale nie zrobiła tego.

Odwróciła się powoli. Jej ramiona opadły, jakby nagle straciła całą siłę.

Bez słowa ruszyła w stronę drzwi.

I wyszła.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 78.Bölüm i Gelin 79.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.