Panna młoda odc. 262: „Tylko ty, Hancer!” Cihan klęka przed ukochaną!

Hancer opiera głowę na ramieniu Cihana. Oboje z uśmiechem patrzą na Cihana Gurura, który ściska w rączce błękitny kocyk.
Google Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google?
DODAJ DO ŹRÓDEŁ ↗
Po kliknięciu zaznacz kwadracik obok Turkweb.pl.

„Panna młoda” Odc. 262 — streszczenie

Hancer przyszła do domu dziecka. W jasnym korytarzu, udekorowanym dziecięcymi plakatami, spotkała jedną z opiekunek.

— Przyszłam zobaczyć się z Cihanem Gururem — powiedziała cicho.

Kobieta uśmiechnęła się życzliwie.

— Pan Cihan uprzedził nas, że pani przyjdzie.

Hancer poczuła, jak serce ściska jej się z niepokoju.

Pomyliła mnie z kobietą, z którą Cihan zamierza się ożenić — pomyślała. — Boże, co ja tu robię?

— Proszę wejść do poczekalni — dodała opiekunka. — Zaraz przyniosę małego dżentelmena.

Hancer otworzyła boczne drzwi i weszła do środka. Zdjęła płaszcz, odłożyła torebkę i rozejrzała się po pokoju. Na niskim stoliku stały kolorowe samochodziki, przy ścianie leżały lalki i pluszaki, a całe pomieszczenie miało w sobie ciepło miejsca stworzonego dla dzieci. Mimo to dziewczyna nie potrafiła się uspokoić. Przyszła tu, by zobaczyć przyszłą żonę Cihana, a każdy kolejny krok tylko pogłębiał jej ból.

Po chwili opiekunka wróciła z Cihanem Gururem owiniętym w błękitny kocyk. Ostrożnie podała chłopca Hancer i wyszła, zostawiając ich samych.

— Dzień dobry, maluszku — szepnęła Hancer, tuląc dziecko do siebie. — Jak się masz?

Chłopiec poruszył rączką, jakby odpowiadał na jej powitanie. Na twarzy Hancer pojawił się delikatny, pełen wzruszenia uśmiech.

— Och, chyba jest ci za gorąco — powiedziała czule. — Zdejmiemy ten kocyk, dobrze?

Zaczęła ostrożnie odwijać miękki materiał. Wtedy z fałd błękitnego kocyka wysunęła się koperta i spadła na podłogę. Hancer znieruchomiała. Położyła chłopca na kanapie, schyliła się po kopertę i dostrzegła w lewym dolnym rogu jedno słowo.

Swoje imię.

Usiadła obok dziecka, drżącymi palcami wyjęła kartkę i zaczęła czytać.

Wiem, że przyszłaś tu, żeby zobaczyć tę kobietę. Wiem, że umierasz z ciekawości, kim ona jest. Jesteś zazdrosna i czujesz się tak, jakby zostawiono cię samą na lodzie. Pozwól więc, że ci wyjaśnię. Tak jak mój syn potrzebuje matki, tak ja potrzebuję ciebie. Potrzebuję twojego poświęcenia, twojego ciepłego serca i tego, że zawsze najpierw myślisz o tych, których kochasz. Potrzebuję twojego uśmiechu, który ogrzewa mi duszę, i spojrzenia, od którego moje serce zaczyna bić szybciej. Krótko mówiąc, Hancer — potrzebuję ciebie, żebym mógł oddychać i żyć.

Hancer przeczytała ostatnie słowa i uśmiechnęła się przez łzy. Przez chwilę nie mogła uwierzyć, że to wszystko naprawdę było skierowane do niej.

— To ja — wyszeptała. — Tą kobietą jestem ja. Boże, dziękuję Ci.

Nachyliła się nad Cihanem Gururem, wciąż ściskając list w dłoni. Nie usłyszała, jak drzwi za jej plecami otworzyły się cicho.

— Czy masz odwagę przejść ze mną tę drogę jeszcze raz, Hancer? — zapytał Cihan.

Zamarła, po czym powoli odwróciła głowę. Stał w progu, spokojny i pewny tego, co właśnie zrobił. Patrzył na nią tak, jakby od dawna czekał na tę chwilę.

Hancer wstała, nie mogąc oderwać od niego wzroku.

— Cihanie, ja…

— Tym razem nie będziemy sami — przerwał jej łagodnie. — Ty, ja i nasze dzieci.

Spojrzeli na siebie w milczeniu. Między nimi nie było już dawnych oskarżeń ani niedopowiedzeń. Była tylko nadzieja — krucha, ale prawdziwa — i wiara, że tym razem mogą ocalić to, co kiedyś stracili.

***

Cihan delikatnie dotknął policzka Hancer i odgarnął z jej twarzy ciemne włosy. Potem ujął jej dłonie i poprowadził ją na kanapę. Usiedli blisko siebie, a między nimi leżał Cihan Gurur, otulony błękitnym kocykiem.

— Naprawdę myślisz, że mógłbym pokochać kogoś innego? — zapytał cicho, nie wypuszczając jej rąk. — Nie pozwól, żeby w twoim sercu pojawił się choć cień takiej wątpliwości.

Hancer spuściła wzrok.

— Kiedy wcześniej to powiedziałeś…

— Zamiast oskarżyć mnie o miłość do innej kobiety, pewnie od razu zaczęłaś obwiniać siebie — przerwał jej łagodnie. — Znam cię, Hancer.

Spojrzała na niego zaskoczona.

— Skąd to wiedziałeś?

— Bo nie szukam w twoich oczach osądu. Nie chcę tego spojrzenia, które przebija mi serce jak sztylet. Chcę, żebyś kochała mnie bezwarunkowo. Bez lęku, bez ucieczki i bez karania samej siebie. Właśnie tego pragnę.

— Byłam zazdrosna — przyznała ze wstydem. — Zwątpiłam w twoją miłość.

— Człowiek może być naprawdę pewien tylko tego, co nosi we własnym sercu. A ja nigdy nie zwątpiłem w to, co czuję do ciebie. Przyznaję, byłem zły. Krzyczałem. Raniłem cię słowami. Ale nigdy z ciebie nie zrezygnowałem. Kocham cię całą, Hancer. Ze wszystkim, co w tobie dobre, i ze wszystkim, czego sama się boisz.

— Jesteś pewien, że możesz mnie kochać także z moimi wadami?

Cihan spojrzał na nią z czułością. Po chwili zsunął się z kanapy i uklęknął przed nią na jednym kolanie. Hancer zamarła, a jej palce zadrżały w jego dłoniach.

— Gdybym nie był pewien, nie czekałbym teraz na twoją odpowiedź — powiedział. — Przed tobą nie stoi biznesmen Cihan Develioglu, człowiek, któremu wszyscy mówią „tak”. Niedługo mogę nie mieć nic. Ale właśnie dlatego tylko ty możesz odpowiedzieć temu mężczyźnie. Tylko twoje „tak” ma dla mnie znaczenie.

Wyjął małe pudełeczko z dwiema złotymi obrączkami. Otworzył je powoli, jakby trzymał w dłoniach nie biżuterię, lecz całe ich wspólne życie. Potem wsunął jedną obrączkę na palec Hancer, a drugą założył sobie.

Spojrzał jej prosto w oczy.

— Tylko ty, Hancer. Do końca życia. Tylko ty.

Hancer uśmiechnęła się przez łzy.

— I nasze dzieci — powiedziała cicho.

Na twarzy Cihana pojawił się miękki, spokojny uśmiech.

— Tak. I nasze dzieci.

Usiadł obok niej i wziął Cihana Gurura na ręce. Chłopiec poruszył się w błękitnym kocyku i coś cicho zagaworzył, jakby po swojemu odpowiadał na ich słowa. Hancer oparła głowę na ramieniu Cihana, a on objął ją ostrożnie, trzymając syna przy sobie.

Przez krótką chwilę wszystko, co złe, zostało za drzwiami. Byli tylko oni: mężczyzna, kobieta i dziecko, które stało się początkiem nowej nadziei. Razem tworzyli obraz rodziny, o którą oboje tak długo bali się zawalczyć.

Cihan odda fortunę Beyzie?! Jaką cenę zapłaci za opiekę nad synem?

Cihan chce rozpocząć nowe życie z Hancer, ale wcześniej musi zakończyć rozwód z Beyzą. Jest gotów poświęcić ogromny majątek, aby zatrzymać przy sobie Cihana Gurura. Czy Beyza rzeczywiście zdobędzie upragnioną fortunę?

Sprawdź, co Cihan odda za opiekę nad synem »

***

Sinem zamówiła taksówkę pod rezydencję, ale poprosiła kierowcę, by nie wjeżdżał na dziedziniec. Miał czekać za bramą. W pośpiechu spakowała walizkę, wyniosła ją przed dom, a potem wróciła po córkę.

Gdy weszła do pokoju Mine, zamarła. Dziewczynki nigdzie nie było.

— Córeczko? — zawołała z narastającym niepokojem. — Gdzie jesteś?

W tej samej chwili drzwi za jej plecami otworzyły się gwałtownie. Rozległ się głuchy huk. Sinem odwróciła się i zobaczyła Mukadder stojącą w progu z laską w dłoni i lodowatą furią w oczach.

Starsza kobieta zrobiła krok naprzód i ponownie uderzyła laską o podłogę. Sinem mimowolnie się wzdrygnęła.

— Dokąd się wybierasz, synowo? — zapytała Mukadder głosem, od którego krew zastygała w żyłach.

Sinem poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła. Mukadder ruszyła w jej stronę, a każde jej uderzenie laską odbijało się echem w dziecięcym pokoju. Sinem cofała się krok po kroku, aż potknęła się i opadła na łóżko córki.

— Tylko spróbuj wstać! — syknęła Mukadder. — Tylko spróbuj! Powiem Mine, że chciałaś uciec z obcym mężczyzną!

— Nie możesz tego zrobić — wyszeptała Sinem, cała drżąc. — Ona jest twoją wnuczką. Naprawdę złamiesz jej serce? Proszę, nie mów jej nic. Błagam cię.

— A kto mnie powstrzyma? Ty? — Mukadder pochyliła się nad nią z pogardą. — Krzycz, ile chcesz. Sprowadź tu całą rezydencję. Wszystkim powiem, że porzuciłaś Mine i próbowałaś uciec ze swoim kochankiem!

— To kłamstwo! — zaprotestowała Sinem przez łzy. — Nigdy nie odeszłabym bez mojej córki. Ze mną możesz zrobić, co chcesz, ale od niej trzymaj się z daleka.

Mukadder uniosła laskę wysoko nad głowę. Sinem skuliła się na łóżku, zasłoniła twarz rękami i zamknęła oczy, czekając na cios.

Ten jednak nie nadszedł.

Mukadder opuściła laskę i z całej siły uderzyła nią o podłogę.

— Przez lata byłaś dla mnie ciężarem, który zostawił mi mój syn — powiedziała z jadem. — Dźwigałam cię na plecach, choć miałam dość własnych problemów. Oddałabym cię w ręce Cihana, ale nie chcę wciągać go w kłopoty. Zrobi wszystko, żeby odnaleźć tego nędznika, który odważył się ciebie dotknąć. Znajdzie go i zabije!

Nagle zamachnęła się i uderzyła laską o ścianę tak mocno, że drewno pękło z trzaskiem. Potem odłamanym kawałkiem dźgnęła Sinem w nogę. Kobieta jęknęła cicho, wciąż skulona na łóżku Mine.

— Uważaj na każdy swój krok — wysyczała Mukadder. — W przeciwnym razie następną laskę połamię na twoich plecach. Kijów mi nie zabraknie, ale cierpliwości już tak. Bój się mnie.

Przez uchylone drzwi weszły Fadime i Aysu. Obie zamarły na widok Sinem, która leżała zwinięta na łóżku, zapłakana, roztrzęsiona, z cienką strużką krwi sączącą się z nosa. Obok niej leżała złamana laska.

— Zabierzcie ją do jej pokoju — rozkazała Mukadder. — Dopóki nie pójdzie po rozum do głowy, nie pozwólcie jej zobaczyć Mine.

Odepchnęła pokojówki, torując sobie drogę do wyjścia, i opuściła pokój.

Sinem uniosła mokrą od łez twarz. Cała drżała, jakby dopiero teraz docierało do niej, co naprawdę się wydarzyło. Aysu spojrzała na nią ze współczuciem, ale Fadime odwróciła wzrok.

Wiedziała, że to przez nią Sinem znalazła się w takim położeniu. To ona powiedziała Mukadder, że synowa chce uciec z obcym mężczyzną. Czuła wyrzuty sumienia, lecz mimo to w głębi duszy wiedziała, że postąpiłaby tak samo jeszcze raz. Nie mogła pozwolić, by Melih i Sinem byli razem.

— Aysu, pomóż jej — powiedziała sucho. — Ja tu posprzątam.

Aysu ostrożnie ujęła Sinem pod rękę i wyprowadziła ją z pokoju. Gdy drzwi się zamknęły, Fadime usiadła ciężko na szafce nocnej. Spojrzała na rozrzucone rzeczy, puste łóżko Mine i połamaną laskę.

Po chwili ukryła twarz w dłoniach i rozpłakała się bezgłośnie.

Mukadder zmusza Sinem do ślubu! Kto pokrzyżuje jej plany?

Mukadder przyłapuje Sinem na próbie ucieczki, brutalnie ją zastrasza i zabrania kontaktów z córką. Na tym jednak nie koniec! Teściowa zamierza wydać ją za innego mężczyznę. Czy Sinem uda się uniknąć przymusowego małżeństwa?

Poznaj dalsze losy Sinem i Mine »

***

Aysu ostrożnie poprowadziła Sinem do jej pokoju. Podtrzymywała ją pod ramię, jakby bała się, że kobieta w każdej chwili straci siły i osunie się na podłogę. W sypialni panował półmrok, rozproszony jedynie ciepłym światłem lampek stojących przy łóżku. Wszystko wyglądało spokojnie, niemal przytulnie, ale w tym momencie pokój stał się dla Sinem miejscem uwięzienia.

Aysu pomogła jej usiąść na brzegu łóżka i z niepokojem spojrzała na jej twarz.

— Twój nos nadal krwawi — powiedziała cicho. — Pozwolisz, że zobaczę? Może przyniosę ci wodę?

Sinem powoli pokręciła głową. Nie miała siły ani mówić, ani prosić o pomoc. Jej twarz była blada, oczy zaczerwienione od płaczu, a ciało wciąż drżało po tym, co zrobiła jej Mukadder.

Aysu usiadła obok niej, niepewna, czy powinna się odezwać.

— Jak mogę ci pomóc? — zapytała w końcu. — Siostro Sinem, przepraszam za wszystko, co się wydarzyło. Ja też nie potrafię się z tym pogodzić. Zadzwoniłam do brata, ale…

Sinem nagle podniosła na nią przerażony wzrok.

— Powiedziałaś mu coś? — zapytała z lękiem.

— Chciałam — przyznała Aysu. — Ale przyszła moja mama i zabrała mi telefon.

— Nie waż się, Aysu — powiedziała Sinem stanowczo, choć głos jej drżał. — Melih nie może się o tym dowiedzieć.

— Ale dlaczego? Przecież on powinien…

— Nie ma mowy — przerwała jej Sinem. — Cena, którą już płacimy, wystarczy nam na całe życie. Jeśli naprawdę chcesz mi pomóc, zajmij się Mine. Nie pozwól, żeby zobaczyła mnie w takim stanie.

Aysu zamilkła. Dopiero po chwili skinęła głową.

— Zaopiekuję się nią. Nie martw się. Zadzwoń do mnie, gdybyś czegokolwiek potrzebowała, dobrze?

Sinem nie odpowiedziała. Patrzyła przed siebie pustym wzrokiem, jakby każde słowo kosztowało ją resztki sił.

Aysu wyszła, a wtedy kobieta powoli położyła się na łóżku. Przytuliła twarz do poduszki, zacisnęła dłonie na pościeli i rozpłakała się bezgłośnie, jak ktoś, kto nie widzi już przed sobą żadnej drogi ucieczki.

***

Sila przyniosła Metinowi tacę z jedzeniem i ostrożnie zamknęła za sobą drzwi. W niewielkim, jasnoniebieskim pokoju panowała cisza, ale dziewczyna wciąż miała wrażenie, że każdy szmer może ich zdradzić. Chwilę wcześniej naprawdę niewiele brakowało, by Engin odkrył obecność jej brata.

Metin siedział na brzegu łóżka z tacą na kolanach. Patrzył na nią niepewnie, jakby nie do końca rozumiał, dlaczego wszyscy wokół niego poruszają się szeptem.

— O mało nas nie nakrył — powiedziała Sila cicho, siadając obok niego. Położyła mu dłoń na ramieniu. — Musisz być ostrożniejszy, dobrze? Wiem, że się starasz, ale dopóki tu jesteś, nie możesz wydawać żadnych dźwięków. Musimy zachowywać się tak cicho, jakby nas w ogóle nie było.

Przez chwilę przyglądała mu się uważnie. W jej spojrzeniu pojawił się niepokój, którego nie potrafiła ukryć. Metin milczał, trzymając w dłoni kawałek chleba, a jego twarz pozostawała niemal nieruchoma.

Sila westchnęła bezradnie i delikatnie podrapała się po policzku.

— Bracie… — odezwała się jeszcze ciszej. — Czy ty mnie w ogóle rozumiesz? Wiesz, co się dzieje?

Metin nie odpowiedział. Nawet nie drgnął.

Dziewczyna przełknęła ślinę. Bała się odpowiedzi, ale jeszcze bardziej bała się ciszy.

— Dobrze — powiedziała łagodnie. — Zapytam inaczej. Prościej. Czy znasz moje imię? Potrafisz je powiedzieć?

Na twarzy Metina pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech. Spojrzał na nią przytomniej niż przed chwilą i po krótkim milczeniu wyszeptał:

— Sila.

Dziewczyna zamarła. W jej oczach błysnęło wzruszenie. To jedno słowo wystarczyło, by po raz pierwszy od dawna poczuła, że jej brat naprawdę wciąż tam był.

Metin zaczyna odzyskiwać pamięć! Przed kim uciekał w dniu wypadku?

Metin zaczyna mówić i przypominać sobie wydarzenia sprzed ośmiu lat. Podczas rozmowy z Silą niespodziewanie wymienia osobę, przed którą uciekał w dniu wypadku. Jego kolejne wspomnienia ujawniają mroczną tajemnicę rodziny Develioglu!

Sprawdź, co przypomni sobie Metin »

***

Cihan i Hancer wrócili razem późnym wieczorem. Samochód powoli wtoczył się na podjazd starego domu, rozświetlając ciemność mocnymi reflektorami. Gdy Cihan zatrzymał auto, jego uwagę natychmiast przykuła biała walizka stojąca tuż za bramą, częściowo ukryta w trawie przy pniu palmy.

— Co to jest? — zapytał i od razu wysiadł.

Hancer również opuściła samochód. Na widok walizki serce zabiło jej mocniej.

Boże, oby to nie była walizka Sinem — pomyślała z niepokojem.

Cihan podszedł bliżej i zmarszczył brwi.

— Co ta walizka robi tutaj o tej porze?

— Nie wiem — odparła Hancer, próbując ukryć zdenerwowanie. — Ktoś musiał ją tu zostawić. Myślę, że nie powinniśmy jej dotykać.

— Jest na naszym podwórku. To może być coś niebezpiecznego.

W tej samej chwili przez dziedziniec przeszedł ogrodnik.

— Panie Oktayu! — zawołał Cihan.

Hancer odruchowo spojrzała w stronę rezydencji, która jaśniała w oddali na tle nocnego nieba.

Oby cię nie złapali, siostro Sinem — pomyślała. — Boże, miej ją w opiece.

Oktay podszedł do nich pospiesznie.

— Tak, panie Cihanie?

— Co robi tutaj ta walizka?

— Sam właśnie ją zobaczyłem.

— Kto mógł ją zostawić o tej porze?

— To ja ją zostawiłam — odezwała się nagle Mukadder, wychodząc z głębi ogrodu.

Podeszła spokojnym, pewnym krokiem, jakby cała sytuacja była dla niej zupełnie niewinna.

— Panie Oktayu, proszę zabrać tę walizkę — poleciła, po czym zwróciła się do syna: — Zebraliśmy starą odzież, żeby rozdać ją bezdomnym. Mieli ją dziś odebrać, ale najwyraźniej zapomnieli. To nic. Zajmę się tym jutro.

Cihan spojrzał na Hancer. W jego twarzy pojawiła się troska.

— Jest już późno. Idź spać — powiedział łagodnie. — Dobrej nocy.

— Dobrej nocy — odpowiedziała Hancer.

Minęła go i ruszyła w stronę starego domu. Mukadder odprowadziła ją niechętnym spojrzeniem, a gdy tylko zostali z Cihanem sami, prychnęła z pogardą.

— Tego już naprawdę za wiele. Ledwie rozwiodła się z mężem, a już zaczęła kręcić się przy tobie. Mogłaby przynajmniej poczekać, aż urodzi. Bezwstydnica. Wszyscy wiemy, że ona nie ma za grosz wstydu, ale co z tobą, synu? Jesteś ślepy? Przy tylu problemach naprawdę chcesz jeszcze martwić się dzieckiem Meliha?

— Mamo, wystarczy — przerwał jej Cihan stanowczo. — Uważaj na słowa.

Mukadder zamilkła, zaskoczona tonem syna.

Cihan wyjął dłoń z kieszeni płaszcza i uniósł ją tak, by mogła zobaczyć złotą obrączkę na jego palcu.

— Dzisiaj oświadczyłem się Hancer — powiedział spokojnie. — Ponownie założyliśmy obrączki. Będziemy bardzo szczęśliwi.

Mukadder zamarła.

— Ale synu…

— Nie ma żadnego „ale” — uciął Cihan. — Nie chcę słyszeć ani słowa więcej.

Minął matkę i wsiadł do samochodu, jasno dając jej do zrozumienia, że rozmowa została zakończona.

Mukadder patrzyła za odjeżdżającym autem. Nocne światła odbijały się w jej ponurej twarzy, a gniew mieszał się z bezsilnością.

— Właśnie wtedy, gdy myślałam, że rozwiązałam jeden problem, pojawił się jeszcze większy — powiedziała pod nosem.

Pokręciła głową, rzuciła pełne niechęci spojrzenie w stronę starego domu i ruszyła alejką do rezydencji.

Nawet aktorka grająca Mukadder jest zaskoczona jej okrucieństwem!

Betigül Ceylan przyznaje, że niektóre zachowania jej bohaterki wprawiają ją w osłupienie. Prywatnie zupełnie nie przypomina bezwzględnej teściowej z „Panny młodej”. Dowiedz się więcej o aktorce i jej niezwykłej karierze.

Cihan stoi przed matką i pokazuje jej swoją dłoń.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 194.Bölüm i Gelin 195.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.

Podobne wpisy