„Dziedzictwo” Odc. 929 – streszczenie
Nana stoi przed domem z podróżną torbą u stóp. Jej twarz zdradza napięcie i zawahanie. Gdy tylko Poyraz podchodzi, marszczy brwi na widok bagażu.
– Co to za torba? – pyta, próbując zrozumieć sytuację.
– Nie mogłam odejść bez rozmowy – mówi cicho Nana. – Nie chciałam, żeby Yusuf to słyszał. Dlatego jesteśmy tutaj.
– Rozmowy? O czym ty mówisz?
Bez słowa sięga do kieszeni i kładzie na jego dłoni mały foliowy woreczek z białym proszkiem. Poyraz wstrzymuje oddech.
– Co to jest? – pyta zszokowany. – Skąd to masz?
– Wypadło z twojej kurtki. Nie udawaj, że nie wiesz, o co chodzi. Poyraz… handlujesz narkotykami?! Zgłoś się sam albo ja to zrobię!
– Co?! Nie! To jakaś pomyłka! Ktoś mnie wrobił, przysięgam!
– Przestań! Widziałam to na własne oczy! Znalazłam to sama! Ufałam ci! My wszyscy ci zaufaliśmy!
Nana sięga po torbę, ale Poyraz łapie ją za ramię.
– Daj mi jeden dzień. Tylko jeden. Jeśli nie zdołam wyjaśnić tej sprawy, sam się zgłoszę. Ale proszę cię, daj mi szansę udowodnić, że jestem niewinny.
Nana z wysiłkiem wyrywa się z jego uścisku.
– Oszukałeś nas! Po raz pierwszy od miesięcy dopuściliśmy kogoś do siebie… a ty? Ty ukryłeś swoją przeszłość, więzienie, teraz to. Narkotyki?!
– Nie handluję narkotykami! Ktoś mnie oczernił! Już raz to zrobili!
– Kto?! Powiedz! Pójdźmy do niego razem, wyrównajmy rachunki!
– W tym rzecz. Nie wiem, kto za tym stoi.
– Czyli masz jakichś tajemniczych wrogów i nie wiesz, kto i dlaczego chce cię zniszczyć?
– Właśnie tak. Najwyraźniej komuś mocno nadepnąłem na odcisk.
– Chciałabym ci wierzyć. Naprawdę. Ale wszystko, co widzę i słyszę, temu zaprzecza. Jestem odpowiedzialna za Yusufa. Nie mogę ryzykować. Zabieram go. Nie mów przy nim ani słowa. Nie chcę, żeby to zapamiętał.
Odwraca się, gotowa odejść. Ale Poyraz jeszcze raz przemawia – cicho, ale z mocą:
– Powiedziałaś kiedyś, że jesteś mi winna za wszystko, co zrobiłem. Że nie zapomnisz. Jeśli to prawda… to teraz jest ten moment. Proszę cię, daj mi jeden dzień. Nie dla mnie. Dla spokoju swojego sumienia.
Nana zaciska usta. Po chwili odwraca głowę i mówi chłodno:
– Zgoda. Ale tylko dlatego, żebym nie odeszła, mając dług wobec ciebie.
Wchodzi do środka. W przedpokoju chodzi nerwowo tam i z powrotem. Oddycha ciężko, jakby walczyła z własnymi myślami.
– Jak to możliwe…? – szepcze do siebie. – Czy to wszystko było tylko grą? Nie… nie mogę mu wierzyć. Okłamał nas…
Po chwili z góry schodzi Semih.
– Nano? Wszystko w porządku? Straciłem cię z oczu i się przestraszyłem. Co się dzieje?
– Coś bardzo złego. Znalazłam narkotyki w kurtce Poyraza.
– Co? – Semih otwiera szeroko oczy, udając szok. – Mówisz poważnie?
– Ciszej! Nikomu ani słowa, rozumiesz? Na razie nie chcę, żeby ktokolwiek o tym wiedział.
– Jasne, nie powiem. Ale… może się pomyliłaś? Może to nie jego?
– Chciałabym, żeby tak było. Ale jestem pewna. Znalazłam to. Sama.
– Ale to niemożliwe… Poyraz? On nawet coli nie pije!
– Też wolałabym wierzyć, że to błąd. Ale słyszałam, jak mówił przez telefon, że potrzebuje pieniędzy. Wspominał o przekazie. A potem – ten woreczek.
– Jak to możliwe? Spodziewałbym się tego po każdym, ale nigdy nie po nim. Ale po tym, co powiedziałaś… Mnie też ogarnęły wątpliwości.
***
W warsztacie unosi się zapach smaru i metalu. Poyraz opiera się o stół, przygnieciony ciężarem tego, co właśnie przeżywa. Mert patrzy na niego z niedowierzaniem.
– Co ty mówisz?! – rzuca zszokowany. – Jak to w ogóle możliwe? Znowu ktoś cię oczernił? Ile razy jeszcze?!
– Sam już nie wiem, Mercie… Ale jedno wiem na pewno – mam tylko jeden dzień, żeby odkryć prawdę. Jeden dzień, żeby oczyścić się w oczach Nany.
– Mówisz, że to wypadło z twojej kurtki? Czyli ktoś ci to podrzucił. Pytanie tylko – kiedy i gdzie. Z kim się dziś widziałeś? Gdzie byłeś?
Poyraz marszczy brwi, intensywnie myśląc. I nagle go olśniewa.
– Herbaciarnia! – mówi z przebłyskiem w oczach. – Byłem tam dzisiaj. Zdjąłem kurtkę i położyłem ją na oparciu krzesła. Wtedy to się mogło stać…
Zamyka oczy, przywołując obraz z pamięci. W jego głowie scena z herbaciarni odtwarza się jak film.
– W pewnym momencie wstałem od stolika. Staruszka upuściła torbę z owocami – pomogłem jej pozbierać wszystko z drogi. Kurtka została na miejscu. Nie miałem jej przy sobie ani przez chwilę. To wtedy… wtedy ktoś mógł coś do niej wsunąć.
Mert patrzy uważnie na przyjaciela, a jego spojrzenie staje się poważniejsze.
– Mistrzu… Przypomnij sobie. Kto cię zaprosił do tej herbaciarni? Czy to nie był… Semih?
Poyraz gwałtownie unosi wzrok.
– Nie gadaj bzdur! Semih to rodzina. Jasne, czasami działa impulsywnie, zachowuje się jak dzieciak… Ale żeby posunąć się do czegoś takiego? Nie… On by tego nie zrobił.
– Jesteś tego pewien?
– Wtedy już odszedł. A ja zostałem. Zostawiłem kurtkę, podszedłem do tej kobiety… Gdyby Nana nie znalazła tego woreczka, mogliby mnie zatrzymać. Znaleźliby to przy mnie i… znowu trafiłbym za kratki.
Poyraz zaciska pięści, a w jego oczach pojawia się ogień determinacji.
– Dobrze, czyli mamy dwie opcje – mówi Mert spokojniej, próbując logicznie rozłożyć sytuację. – Albo to ci sami, którzy wrobili cię wcześniej… albo Trucizna.
– Trucizna… – powtarza Poyraz półgłosem. – Ktokolwiek to zrobił, znajdę go. I zrobię to zanim minie ten dzień. Bo nie pozwolę, żeby zniszczyli wszystko, co udało mi się odbudować.
***
Trucizna leży na łóżku, blady, z otwartymi oczami. Jego wzrok utkwiony jest w suficie, a twarz pozbawiona emocji, jakby była maską. Ciszę przerywa mężczyzna stojący przy jego łóżku, jeden z jego ludzi.
– Wiedziałem, że do nas wrócisz – mówi z cieniem podziwu. – Zająłem się lekarzem, który cię tak urządził. Poyraz do niego dotarł, ale już nie stanowi problemu.
Trucizna nie odpowiada od razu. Jego oczy wciąż wpatrują się w punkt na suficie, jakby widział tam twarze tych, których obwinia. Gdy w końcu się odzywa, jego głos jest cichy, ale nasycony jadem.
– To nie przez lekarza jestem w tym stanie… To przez nich. Przez tę trójkę. Oni doprowadzili mnie na skraj śmierci. Ale wróciłem. I teraz… nadszedł czas zapłaty.
Powoli odwraca głowę w stronę lekarza, który właśnie wszedł do pokoju.
– Jak długo potrwa, zanim odzyskam pełną sprawność?
Lekarz waha się przez chwilę, jakby rozważał, czy powiedzieć prawdę. Ale nie ma odwagi zataić faktów.
– Z odpowiednią rehabilitacją… kilka miesięcy. Potrzeba czasu, żeby odbudować mięśnie, odzyskać kontrolę…
– Nie mam miesięcy! – przerywa mu Trucizna, głosem, który odbija się echem od ścian. – Masz kilka dni. Najwyżej. Zrób wszystko, co trzeba. Wstrzyknij, podłącz, zrób z moim ciałem, co chcesz – byle postawić mnie na nogi.
Wzrok Trucizny wraca do jego człowieka. Tym razem płonie ogniem zemsty.
– Od teraz chcę raportów co godzinę. Gdzie są. Z kim rozmawiają. Co planują. Żadne z ich ruchów nie może umknąć. Muszę wiedzieć o wszystkim.
Usta Trucizny wykrzywiają się w coś na kształt uśmiechu — zimnego, pozbawionego cienia radości.
– Będę ich cieniem. Ich lękiem, ich szeptem po zmroku. Ich koszmarem.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia był film Emanet 666. Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
