Dziedzictwo odc. 994: Deklaracja miłosna Poyraza!

„Dziedzictwo” Odc. 994 – streszczenie

***

Sinan zajrzał do pokoju matki. Işıl siedziała oparta o wysokie poduszki, przykryta granatową kołdrą w białą kratę. Gdy tylko dostrzegła syna w drzwiach, uniosła na niego uważne spojrzenie.

– Dobry wieczór – odezwał się. – Chciałem sprawdzić, czy czegoś nie potrzebujesz.

– Potrzebuję rozmowy – odpowiedziała bez wahania.

Sinan wszedł do środka i zatrzymał się przy łóżku, gotów jej wysłuchać.

– Ucieszyłam się, kiedy zobaczyłam cię dziś z Ezgi – zaczęła Işıl. – Przypomniałam sobie, jak dobrze razem wyglądaliście. Mieliście po dwadzieścia kilka lat, gdy byliście parą… Pamiętam też, że wtedy nie byłam przychylna waszemu związkowi. Dziś jednak patrzę na to inaczej. Oboje dojrzeliście. Może warto dać sobie jeszcze jedną szansę?

Sinan westchnął ciężko i pokręcił głową.

– Mamo, gdyby Ezgi była właściwą kobietą dla mnie, nie rozstalibyśmy się. Cieszę się, że dobrze się dogadujecie, ale między mną a nią niczego już nie ma.

– Nie przekreślaj jej tak szybko – poprosiła Işıl łagodnie. – Ezgi jest wartościową dziewczyną. Zna cię, rozumie nasze środowisko i naprawdę jej na tobie zależy. Daj jej choć jedną szansę.

Na ustach Sinana pojawił się delikatny, lecz pozbawiony nadziei uśmiech. Nie zamierzał wdawać się w dalszą dyskusję. Pochylił się, pocałował matkę w czoło i wyprostował.

– Dobranoc, mamo.

Işıl odprowadziła go wzrokiem aż do drzwi. Gdy zostały za nim zamknięte, jej twarz spoważniała.

– Spodziewałam się, że nie zgodzisz się od razu – mruknęła pod nosem. – Ale w końcu zmienisz zdanie.

W tej samej chwili ciszę przerwał dzwonek telefonu. Işıl sięgnęła po aparat, a na ekranie zobaczyła imię Ezgi.

– Przepraszam, ciociu Işıl – odezwała się dziewczyna zaraz po przywitaniu. – Nie mogłam wcześniej zadzwonić.

– Jak wygląda sytuacja z Sinanem? – zapytała Işıl bez zbędnych wstępów. – Kiedy dziś na was patrzyłam, miałam wrażenie, że wciąż coś między wami iskrzy.

– Ja tego nie czuję – przyznała Ezgi z rezygnacją. – Mam wrażenie, że ciągle mnie od siebie odpycha. Może nie jest jeszcze gotowy na nowy związek…

– Obawiam się, że problem jest zupełnie inny – przerwała jej Işıl. – Sinan sam powiedział mi, że jest zakochany.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

– W kim? – zapytała w końcu Ezgi.

– W sprzątaczce – oznajmiła Işıl z wyraźną niechęcią. – I nie wygląda to na chwilowe zauroczenie. On naprawdę ją kocha. Stracił dla niej głowę i jeśli teraz niczego nie zrobimy, będzie przy niej trwał wbrew całemu światu.

– Czyli… nie mam już żadnych szans? – wyszeptała Ezgi.

– Tego nie powiedziałam – odparła Işıl stanowczo. – Przeciwnie. Właśnie dlatego musimy działać, zanim będzie za późno. Sinan może dziś wierzyć, że ta kobieta jest miłością jego życia, ale uczucia bywają zwodnicze. Trzeba mu tylko przypomnieć, do kogo naprawdę pasuje.

Işıl oparła się wygodniej o poduszki. W jej oczach pojawił się chłodny błysk determinacji.

– Nie zamierzam pozwolić, żeby mój syn zmarnował sobie życie przez taki absurd – dodała. – Zrobimy wszystko, by znów spojrzał na ciebie tak jak dawniej.

***

Cennet zatrzymała Nanę na szpitalnym korytarzu. Stanęła naprzeciwko niej, wyprostowana i nieprzejednana. W jej napiętej twarzy mieszały się gniew, strach i ból, którego nie potrafiła już dłużej ukrywać.

– Wiem, dlaczego płaczesz – odezwała się lodowatym tonem. – Nie dlatego, że Poyraz leży w szpitalu, lecz dlatego, że to ty pociągnęłaś za spust. Twoje łzy są niczym w porównaniu z moimi. Ja płaczę krwawymi łzami.

Nana milczała. Stała ze spuszczoną głową, przyjmując każde słowo niczym kolejny cios.

– Masz choć cień pojęcia, czym jest strach matki przed utratą dziecka? – ciągnęła Cennet, a jej głos zaczął drżeć. – Odkąd pojawiłaś się w naszym życiu, przeżywam go bez końca. Bałam się o Poyraza, bałam się o Nazli… Omal nie straciłam ich obojga. Ale teraz mówię: dosyć. Trzymaj się z daleka od mojej rodziny. Rozwiedź się z Poyrazem i zniknij z jego życia. Kula, którą wystrzeliłaś, omal nie trafiła go w serce!

Nana zacisnęła dłonie. W jej zaczerwienionych oczach wezbrały łzy, lecz powstrzymała je siłą woli.

– Jeśli zostało w tobie choć trochę sumienia, jeśli wiesz jeszcze, czym są wstyd i przyzwoitość, odejdziesz – dodała Cennet. – Przynosisz mu wyłącznie cierpienie. Odkąd cię poznał, jedno nieszczęście goni drugie.

Jej słowa długo odbijały się echem w głowie Nany. Przed oczami ponownie stanął jej magazyn, broń trzymana w drżących dłoniach i Poyraz osuwający się na ziemię po wystrzale. Na moment zacisnęła powieki, jakby mogła w ten sposób odepchnąć koszmarne wspomnienie.

Kiedy znów spojrzała na Cennet, po jej policzkach płynęły już łzy. Mimo to odezwała się cicho, lecz stanowczo:

– Przykro mi… ale nie mogę odejść. Kocham go. Bardziej niż kogokolwiek i cokolwiek na świecie.

W tej samej chwili na korytarzu pojawił się Poyraz. Słyszał ostatnie słowa ich rozmowy. Podszedł bez wahania, stanął przy Nanie i ujął jej dłoń, dając jej tym prostym gestem poczucie bezpieczeństwa. Następnie spojrzał matce prosto w oczy.

– Mamo, wystarczy – powiedział spokojnie. – Proszę cię, pogódź się z tym. Nana jest moją żoną i nią pozostanie. Zawsze.

Cennet spojrzała na niego tak, jakby właśnie zadał jej kolejną ranę. Przycisnęła dłoń do piersi.

– Kula omal nie przebiła ci serca, a ty wciąż jej bronisz?! – zawołała łamiącym się głosem. – Ta kula trafiła również we mnie, Poyrazie. Przeszyła moją duszę! Za każdym razem, gdy przez nią cierpiałeś, moje serce pękało razem z twoim. Ale teraz już rozumiem. Nie ma znaczenia, co czuję ani ile bólu znoszę. Dla ciebie liczy się tylko ona. Twoja żona.

Zamilkła na chwilę, próbując opanować napływające do oczu łzy.

– Skoro tak, to po co ci jeszcze matka?

Odwróciła się gwałtownie i ruszyła korytarzem. Szła z uniesioną głową, usiłując zachować dumę, choć jej ramiona drżały od tłumionego płaczu.

Nana odprowadziła ją pełnym niepokoju spojrzeniem.

– Nie pójdziesz za nią? – zapytała cicho. – Idź, Poyrazie. Spróbuj odzyskać jej serce, zanim będzie za późno.

Poyraz pokręcił głową.

– Teraz i tak by mnie nie wysłuchała – odpowiedział spokojnie. – Potrzebuje czasu, żeby ochłonąć. Porozmawiam z nią później. Wrócę do niej i wszystko jej wyjaśnię. Tym razem zrozumie.

Ścisnął dłoń Nany nieco mocniej i spojrzał jej w oczy.

– Zaufaj mi.

***

Ezgi weszła do domu Sinana i niemal natychmiast zastygła w progu salonu. Jej wzrok padł na mężczyznę klęczącego na podłodze obok Aynur. Wokół nich leżały torby z zakupami oraz rozsypana zawartość przewróconego pojemnika, lecz kobieta niemal nie zwracała na to uwagi. Sinan trzymał Aynur za dłonie i patrzył na nią z troską oraz czułością, której nie sposób było pomylić ze zwykłą uprzejmością.

Ezgi przez kilka sekund obserwowała ich w milczeniu. Poczuła, jak w jej piersi narasta bolesny ucisk. Nie musiała słyszeć ani jednego słowa, by zrozumieć, co ich łączyło. Wyraz twarzy Sinana mówił wystarczająco wiele.

Nie chcąc zostać zauważona, wycofała się bezszelestnie i skierowała prosto do sypialni Isil.

Kobieta siedziała na łóżku, oparta o poduszki. Gdy Ezgi weszła do pokoju i zamknęła za sobą drzwi, natychmiast dostrzegła malujący się na jej twarzy smutek.

– Co się stało? – zapytała uważnie.

Ezgi usiadła na krześle obok łóżka. Przez chwilę nie potrafiła wydobyć z siebie głosu. Jej dłonie spoczęły nieruchomo na kolanach, lecz w oczach pojawił się żal.

– Widziałam ich – odezwała się w końcu. – Sinana i Aynur. Byli razem w salonie.

Isil zmrużyła oczy.

– I co takiego zobaczyłaś?

– Sposób, w jaki na nią patrzył… – Ezgi urwała, próbując zapanować nad drżeniem głosu. – To nie było zwykłe spojrzenie. Trzymał ją za ręce, jakby chciał ją uspokoić i ochronić przed całym światem. On naprawdę ją kocha, ciociu Isil.

Na twarzy Isil pojawiło się niezadowolenie, szybko jednak ukryła je pod maską współczucia.

– Nie wyciągaj pochopnych wniosków – powiedziała stanowczo. – Aynur doskonale wie, jak wykorzystać jego słabości. Sinan jest samotny, zagubiony i spragniony bliskości. Ona wyczuła to i znalazła sposób, by się do niego zbliżyć.

– Ale widziałam jego oczy – odparła Ezgi. – Nie da się udawać czegoś takiego.

– Sinan nie kocha jej naprawdę – zapewniła Isil. – Po prostu zatracił się w emocjach, których sam jeszcze nie rozumie. Ta dziewczyna pojawiła się przy nim w odpowiednim momencie i wmówiła mu, że właśnie jej potrzebuje. To nie miłość. To chwilowe zagubienie.

Ezgi spuściła wzrok.

– Może pojawiłam się za późno…

Isil wyciągnęła dłoń i przykryła nią palce dziewczyny.

– Nie mów tak. Gdybyś przed laty nie wycofała się tak łatwo, prawdopodobnie już dawno bylibyście małżeństwem. Sinan należałby do ciebie, a żadna Aynur nie miałaby szansy wejść między was.

Ezgi spojrzała na nią niepewnie.

– Wtedy myślałam, że odejście będzie najlepszym rozwiązaniem. Nie chciałam zmuszać go do związku, którego być może już nie pragnął.

– I właśnie dlatego przegrałaś – odparła Isil bez ogródek. – Zbyt łatwo się poddałaś. W miłości czasem trzeba walczyć, zwłaszcza gdy wie się, że druga osoba podejmuje błędne decyzje.

Ścisnęła dłoń Ezgi mocniej, nadając swoim słowom niemal matczyne ciepło.

– Mówiłam ci, żebyś nie rezygnowała. Może właśnie teraz nadszedł czas, by naprawić dawny błąd. Jeżeli naprawdę go kochasz, nie możesz bezczynnie patrzeć, jak ktoś taki jak Aynur odbiera ci wspólną przyszłość.

W oczach Ezgi stopniowo gasł smutek, ustępując miejsca determinacji. Wyprostowała plecy i uniosła głowę.

– Masz rację – powiedziała. – Kiedyś uciekłam, zanim zdążyłam naprawdę zawalczyć. Pozwoliłam, żeby strach zdecydował za mnie. Ale tym razem tego nie zrobię.

– Właśnie tak – zachęciła ją Isil.

– Nie oddam go bez walki – oznajmiła Ezgi z przekonaniem. – Teraz już wiem, czego chcę. Zrobię wszystko, żeby Sinan znów spojrzał na mnie tak jak dawniej. Nie spocznę, dopóki nie odzyskam jego miłości.

Na ustach Isil pojawił się zadowolony uśmiech. Dziewczyna dostrzegła w nim dumę i wsparcie, nie zdając sobie sprawy, że dla siedzącej przed nią kobiety była przede wszystkim kolejnym narzędziem w starannie układanym planie.

***

Po powrocie ze szpitala Poyraz od razu skierował się do pokoju matki. Cennet siedziała w fotelu przy oknie, z dłońmi złożonymi do modlitwy. Na stoliku obok leżały okulary i różaniec. Jej twarz była zmęczona, a w oczach wciąż czaiły się żal i uraza.

– Modliłam się… – zaczęła cicho. – Prosiłam Boga, żeby chronił nasz dom. Ciebie, Nazli… nawet ją. Ale moje modlitwy najwyraźniej straciły znaczenie. Tak samo jak ja przestałam się liczyć dla własnego syna.

Poyraz usiadł naprzeciwko niej. Przez chwilę w milczeniu spoglądał w oczy kobiety, która przez całe życie otaczała go opieką, a teraz nie potrafiła ukryć zranienia.

– Wiesz, kiedy wszystko znów będzie dobrze, sułtanko Cennet? – zapytał łagodnie. – Kiedy zobaczę na twojej twarzy uśmiech. Ty i każde twoje słowo zawsze zajmowaliście w moim sercu najważniejsze miejsce. Miejsce matki jest święte. Nikt nie może go zająć.

Cennet spojrzała na niego z mieszaniną bólu i niedowierzania.

– A co z tym, co powiedziałeś tamtego dnia? – zapytała. – Twierdziłeś, że jesteś gotów oddać za nią wszystko. Czy naprawdę warto było zranić własną matkę z powodu tej dziewczyny?

– Obie jesteście dla mnie wyjątkowe – odparł Poyraz spokojnie. – Tak, oddałbym życie za Nanę. Ale dla ciebie również spaliłbym cały świat, gdyby tylko ktoś próbował cię skrzywdzić.

Cennet pokręciła głową, nie pozwalając, by jego czułe słowa złagodziły jej gniew.

– Nie próbuj mnie omamić, synu. Ta dziewczyna do ciebie strzeliła. Omal cię nie zabiła. Jak możesz mimo wszystko nadal trzymać ją przy sobie?

Na korytarzu, tuż za uchylonymi drzwiami, zatrzymała się Nana. Usłyszawszy swoje imię, znieruchomiała. Nie chciała podsłuchiwać, lecz nie potrafiła odejść. Wstrzymała oddech i czekała na odpowiedź męża.

– Ponieważ kocham ją ponad życie – powiedział Poyraz bez chwili wahania. – Jej serce jest równie piękne jak jej twarz. To uczucie, którego nie potrafię ani nie chcę z siebie wymazać. Nawet śmierć nie zdoła mi go odebrać.

Cennet opuściła wzrok, lecz jej twarz pozostała napięta.

– A ja? – zapytała z żalem. – Czy w twoim sercu zostało jeszcze miejsce dla matki?

Poyraz pochylił się ku niej.

– Ciebie także kocham ponad życie. Jesteś moją matką, moją sułtanką. Zawsze nią będziesz. Miłość do Nany nie odbiera ci miejsca w moim sercu. Ono należy do was obu, choć każda zajmuje w nim inne, niezastąpione miejsce.

Za drzwiami Nana zamknęła oczy. Gardło ścisnęło jej wzruszenie, a pod powiekami zapiekły łzy. Bolało ją, że stała się przyczyną konfliktu między Poyrazem a jego matką, lecz jego słowa przyniosły jej również ukojenie. Po raz pierwszy usłyszała tak wyraźnie, że uczucie, którym ją darzył, było silniejsze niż lęk, gniew i wszystko, co próbowało ich rozdzielić.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia był film Emanet 717. Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.