Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google?
„Panna młoda” Odc. 256 — streszczenie
Mukadder uśmiechnęła się do Sinem ciepło, lecz w tym uśmiechu kryło się coś niepokojącego. Siedziała w fotelu przy białej toaletce, wyprostowana i spokojna, jakby od dawna czekała właśnie na tę chwilę.
— Znowu wracasz z zewnątrz, synowo? — zapytała łagodnie. — W domu panuje chaos, a ciebie nigdzie nie ma. Bardzo się od nas oddaliłaś.
Sinem stała przed nią spięta. W pomarańczowym stroju i ciemnym płaszczu wyglądała, jakby dopiero co przekroczyła próg pokoju, ale już zrozumiała, że nie będzie to zwykła rozmowa.
— Byłaś w złym humorze, nie chciałam ci przeszkadzać — odpowiedziała cicho.
— Zawsze jesteś ostrożna i rozważna — ciągnęła Mukadder. — A ja, mimo tylu problemów, wciąż myślę o tobie. Mówię sobie: wszyscy są zajęci własnymi sprawami, a ta dziewczyna została zupełnie sama.
Jej wzrok powędrował ku szafce nocnej, na której stała już tylko złota ramka ze zdjęciem Mine.
— Zabrałaś zdjęcie mojego syna — zauważyła.
Sinem również spojrzała w tamtą stronę. W jednej chwili wróciły do niej bolesne słowa Fadime: „Kiedy to zdjęcie tu stoi, ty myślisz o ucieczce z moim synem”.
— Im dłużej na nie patrzyłam, tym bardziej mnie bolało — wyjaśniła. — Miałam wrażenie, że wciąż przeżywam ten sam dzień od nowa.
— Chcesz mi powiedzieć, że postanowiłaś zapomnieć?
— Metin był ojcem mojej córki. Nie mogę o nim zapomnieć. Zawsze pozostanie w mojej pamięci.
— Ale życie toczy się dalej — odparła Mukadder. — Nie można przecież trwać w żałobie bez końca. Jestem staroświecka, ale muszę dostosować się do nowych pokoleń, prawda?
Sinem spojrzała na nią niepewnie.
— Co chcesz przez to powiedzieć, mamo?
Mukadder podniosła się z fotela. Podeszła do synowej i ujęła jej dłonie. Gest wyglądał łagodnie, niemal matczynie, lecz jej słowa brzmiały coraz ciężej.
— Nie ma już nieszczęścia, które by mnie nie spotkało. Synowa, którą najbardziej ceniłam, zapragnęła naszego majątku. Dziedzic rodziny Develioglu przebywa w domu dziecka. Życie odebrało mi wszystkich, którym ufałam. Jeśli tak dalej pójdzie, nie wiem, czy długo jeszcze pożyję.
— Nie mów tak, mamo — powiedziała Sinem z przejęciem. — Bóg da ci długie życie.
— Myślisz, że doczekam dnia, w którym Mine wyjdzie za mąż?
— Mam taką nadzieję. Bóg obdarzy cię długim i zdrowym życiem.
— Amen. Ale zawsze trzeba być przygotowanym na najgorsze. Jesteś młodą kobietą. Nie możesz pozostać wdową na zawsze. Kiedy Mine skończy osiemnaście lat, zostaniesz bogatą wdową. A jest wielu takich, którzy tylko czekają na podobną okazję.
Sinem powoli wysunęła dłonie z uścisku teściowej i cofnęła się o krok.
— Chcę, żeby moja jedyna synowa i moja wnuczka żyły spokojnie i bezpiecznie — dodała Mukadder, patrząc jej prosto w oczy. — Dlatego podjęłam decyzję. Znajdę ci męża.
Sinem zamarła. Przez chwilę nie była w stanie wydobyć z siebie ani słowa.
***
Nazajutrz Sinem weszła do jasnej, przestronnej kuchni. Fadime stała przy wyspie i układała na tacy talerzyki oraz sztućce do śniadania. Na widok kobiety odwróciła głowę, lecz w jej spojrzeniu nie było ani cienia ciepła.
Sinem zatrzymała się w progu i zmierzyła ją chłodnym wzrokiem.
— Rozmawiałaś z Mukadder, prawda? — zapytała, choć brzmiało to raczej jak oskarżenie niż pytanie.
Fadime nie okazała skruchy. Spojrzała na nią z głęboką niechęcią i odpowiedziała spokojnie:
— Nie powiedziałam jej niczego konkretnego. Tylko ją ostrzegłam. Poprosiłam, żeby była ostrożna. Zrobiłam to, bo ta sytuacja nie jest dobra dla nikogo.
— Więc już zdecydowałaś — powiedziała Sinem z goryczą. — Moje uczucia i uczucia Meliha nic dla ciebie nie znaczą.
Twarz Fadime stężała.
— Jeśli nadal będziesz uparta, powiem jej coś więcej. Na przykład to, jak spiskowałaś, żeby dręczyć mojego syna. A jeśli masz choć odrobinę rozsądku, nie wspomnisz o tym Melihowi. W przeciwnym razie sama podpiszesz na niego wyrok. Pani Mukadder nigdy nie pozwoli na wasz związek.
Sinem zacisnęła usta, próbując opanować emocje.
— Jako kobieta…
— Jestem matką! — przerwała jej Fadime ostro. — Matką mężczyzny zaślepionego miłością. Skoro nie mogę powstrzymać jego, muszę powstrzymać ciebie.
Nie czekając na odpowiedź, chwyciła tacę z naczyniami. Minęła Sinem z kamienną twarzą i wyszła z kuchni, zostawiając ją samą z ciężarem tych słów.
***
Beren siedziała naprzeciwko Engina w jego gabinecie w firmie Develioglu. Trzymała telefon przy uchu i spokojnym głosem rozmawiała z Beyzą.
— Przyszłam do firmy. Engin mnie zaprosił — wyjaśniła. — Chce zapytać o coś związanego z protokołem.
— Nie pozwól mu się targować — poleciła stanowczo Beyza. — Cihan powiedział mi, że zgadza się na wszystko. Nie daj się zwieść Enginowi.
Beren uśmiechnęła się lekko.
— Nikt nie jest w stanie mnie oszukać, nie martw się. Jeśli spróbuje, pożałuje.
— Musimy wycisnąć Cihana do ostatniej kropli, jak cytrynę. Chcę, żeby został bez ani jednego kurusza.
— Nie martw się. Każdy w końcu dostanie to, na co zasłużył.
Rozłączyła się i odłożyła telefon. Przez chwilę patrzyła na Engina w milczeniu. Oboje wymienili porozumiewawcze spojrzenia.
— Wszystko idzie zgodnie z naszym planem — oznajmiła. — Beyza w ogóle mnie nie podejrzewa.
***
Dzień wcześniej Beren ciężkim krokiem wyszła z biura komisarza. W korytarzu komisariatu zatrzymał ją Engin, który podążył za nią z teczką w dłoni.
— Pani Beren — odezwał się spokojnie. — Rozumiem, że broni pani swojej klientki, ale czy naprawdę warto niszczyć siebie dla Beyzy? Prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw.
Beren odwróciła się do niego gwałtownie.
— Ma pan dowody, które pozwalają podejrzewać Beyzę o morderstwo? Nie. Nie można oskarżyć człowieka o taką zbrodnię wyłącznie z powodu biżuterii. To za mało.
— Zgadza się — przyznał Engin. — Niestety nie znalazłem jeszcze nic więcej. Ale tak samo było z lekarką, z którą współpracowała Beyza. Podążaliśmy jej śladem, dopóki nie straciła prawa do wykonywania zawodu. I tym razem też się nie poddam. Nie spocznę, dopóki śmierć mojej siostry nie zostanie wyjaśniona.
Beren nerwowo podrapała się po szyi. Ten sam gest zdradzał ją wcześniej, gdy komisarz skonfrontował ją z dowodami.
— W końcu zmuszę Beyzę do przyznania się — kontynuował Engin. — Jako pani kolega po fachu radzę, żeby stanęła pani po stronie sprawiedliwości. Proszę ze mną współpracować. Razem możemy doprowadzić do tego, że Beyza popełni błąd. Z panią czy bez pani, i tak poznam prawdę. Ta rozmowa ma tylko sprawić, żeby Cihan nie poniósł kolejnych strat. A jeśli wybierze pani właściwą stronę, pani również nie stanie się krzywda.
Beren spojrzała na niego uważnie.
— Nie zamierzam ryzykować kariery dla kobiety podejrzanej o morderstwo — powiedziała stanowczo. — Nie jestem kimś, kto bezmyślnie wykonuje polecenia Beyzy. Ale co, jeśli się pan myli? Co wtedy?
— Jestem pewien swoich podejrzeń i biorę na siebie całe ryzyko. Jeśli mam rację, Beyza zostanie ukarana. Jeśli nie, nikt nie dowie się o pani udziale, a pani i pani klientka dostaniecie od Cihana wszystko, czego zażądałyście. W obu przypadkach znajdzie się pani po zwycięskiej stronie.
Beren nie potrzebowała długiego namysłu. Wyciągnęła do niego rękę.
— Skoro tak, zgadzam się.
Engin uścisnął jej dłoń. Od tej chwili grali już po tej samej stronie.
***
Teraz siedzieli naprzeciwko siebie w gabinecie Engina, udając przed Beyzą przeciwników, a w rzeczywistości układając plan przeciwko niej.
— Proszę dalej robić dokładnie to samo, pani Beren — powiedział Engin. — Musi pani trzymać się jak najbliżej Beyzy. Jestem pewien, że w końcu powie za dużo. Na pewno istnieje ktoś jeszcze, kto zna prawdę. Na to również proszę zwrócić uwagę.
Beren wzruszyła ramionami.
— Jeśli ktoś jeszcze wie, to najpewniej Nusret.
— Nusret to szczwany lis — odparł Engin. — Jeśli nabierze choćby najmniejszych podejrzeń, cały plan runie. Musimy być bardzo ostrożni.
— Możemy też czegoś dowiedzieć się od Gulsüm — zauważyła Beren. — Ona jest blisko Beyzy.
— Zgadzam się. Proszę mieć ją na oku. Zbierzmy jak najwięcej informacji, a potem ocenimy, co naprawdę mamy. Sprawę majątku musimy przeciągać tak długo, jak się da. Beyza zacznie się niecierpliwić. W końcu straci kontrolę i może sama się zdradzi.
Beren spojrzała na niego z namysłem.
— W tym czasie trudno będzie kontrolować Cihana.
Engin oparł dłonie na biurku i odpowiedział z pełnym przekonaniem:
— Cihana proszę zostawić mnie. Kiedy wszystko wyjdzie na jaw, jeszcze mi za to podziękuje.
***
Hancer i Melih wyszli z gmachu sądu. Zatrzymali się u podnóża schodów, tuż pod wielkim szyldem z napisem „Adliye”. Oboje wyglądali na spokojnych, jakby zamknęli za sobą trudny rozdział, który od dawna ciążył im obojgu.
— Dotarliśmy do końca drogi — powiedział Melih z lekkim uśmiechem. — Nawet na papierze nie jestem już twoim mężem. Cihan będzie zachwycony. A ja zawsze będę dla ciebie jak brat. Zawsze tak było i zawsze tak będzie. Gdyby coś cię martwiło, wiesz, że możesz mi o tym powiedzieć.
— To samo dotyczy ciebie — odparła Hancer ciepło. — Zawsze będę dla ciebie jak siostra. Chcę, żebyśmy dzielili się ze sobą i szczęściem, i smutkiem.
Melih skinął głową.
— Obiecuję.
Uścisnęli sobie dłonie, spokojnie i bez żalu, jak dwoje ludzi, którzy mimo wszystkiego zachowali do siebie szacunek.
Nie wiedzieli, że zza pobliskich iglaków obserwował ich Cihan. Stał w ukryciu, z zaciśniętą szczęką i coraz większym zdumieniem na twarzy.
— Co to za rozwód? — mruknął pod nosem. — Nawet w dniu ślubu nie wyglądali na tak szczęśliwych.
W tej samej chwili przed sądem zatrzymała się żółta taksówka. Wysiadła z niej Sinem. Cihan zmarszczył brwi, jeszcze bardziej zaskoczony.
— Bratowa? Co ona tutaj robi? Co tu się dzieje?
Sinem podeszła prosto do Hancer i objęła ją serdecznie. Potem przywitała się z Melihem, jakby wszystko było między nimi od dawna ustalone. Chwilę później cała trójka wsiadła do taksówki i odjechała spod sądu.
Cihan został za krzakami sam. Patrzył za znikającym samochodem, coraz bardziej zdezorientowany i wyraźnie poruszony tym, co właśnie zobaczył.
Zanim został Cihanem, Cenay Türksever występował w produkcji dobrze znanej polskim widzom. Czy pamiętasz, w jakiej? Przeczytaj biografię aktora i sprawdź!
***
Melih, Sinem i Hancer usiedli przy stoliku w niewielkiej kawiarni. Wnętrze wyłożone drewnem sprawiało wrażenie ciepłego i przytulnego, ale między całą trójką nadal unosił się ciężar spraw, które dopiero co zostawili za sobą. Hancer siedziała pośrodku, zamyślona, podczas gdy Melih próbował nadać rozmowie pogodniejszy ton.
— W końcu cię uwolniłam — powiedziała Hancer, patrząc na siedzącego naprzeciwko Meliha. — Bardzo źle się czułam, kiedy dowiedziałam się o waszej miłości. Teraz nic już nie stoi wam na przeszkodzie. Możecie być razem.
Melih uśmiechnął się i spojrzał na Sinem.
— Nasz dom będzie wkrótce gotowy. Gdy tylko załatwimy wszystkie formalności, nie zostanie już żadna przeszkoda. Kiedy się pobierzemy, nikt nie będzie mógł nam nic powiedzieć.
Sinem próbowała odpowiedzieć uśmiechem, ale w jej spojrzeniu wciąż czaił się niepokój. W głowie nadal słyszała słowa Mukadder, która zapowiedziała, że sama znajdzie jej odpowiedniego męża.
— Uśmiechnij się, Sinem — odezwała się Hancer łagodnie. — Już niedługo będziesz przy człowieku, którego kochasz. Trzymajcie się mocno i nie pozwólcie nikomu ingerować w wasz związek. Zasługujecie na szczęście do końca życia.
— Ty też, Hancer — odpowiedziała Sinem, z trudem unosząc kąciki ust.
Hancer ponownie spojrzała na Meliha. W jej oczach pojawiła się wdzięczność.
— Dziękuję ci, Melihu. Byłeś przy mnie przez cały ten czas. Chroniłeś mnie przed wszystkimi. Kiedy inni wywierali na mnie presję, ty byłeś moim największym wsparciem. Opiekowałeś się mną tak, jak brat opiekuje się siostrą. Nie wiem, jak mam ci się za to odwdzięczyć. Proszę, wybacz mi.
— Co ty mówisz, Hancer? — odparł miękko. — Wybaczam ci z całego serca. Ale nie robiłem tego tylko dla ciebie. Robiłem to też dla mojego siostrzeńca.
Hancer uśmiechnęła się blado.
— Dobrze. Pójdę już. Zostawię was samych.
Sięgnęła po torebkę, ale Melih natychmiast ją zatrzymał.
— Chwileczkę. Dokąd się wybierasz? Musimy jeszcze porozmawiać o przyszłości dziecka. Kiedy powiesz Cihanowi prawdę? Kiedy mój siostrzeniec pozna swojego ojca?
Hancer zawahała się.
— Nie wiem.
— Jak to nie wiesz?
— Cihan ma teraz na głowie tysiąc problemów. Jest oddzielony od Cihana Gurura, walczy z Beyzą, próbuje odzyskać swoje życie. Jeśli teraz powiem mu o dziecku, jeszcze bardziej go zranię.
— Hancer, problemy nigdy się nie skończą — zauważył Melih. — Może właśnie ta prawda doda mu sił do walki. Może stanie się dla niego promykiem nadziei. Prawda, Sinem?
— Zgadzam się — potwierdziła Sinem bez wahania.
— Tylko tracisz czas — ciągnął Melih. — Powiedz mu jak najszybciej.
— Ja też nie mogę się doczekać, żeby mu powiedzieć — przyznała Hancer. — Ale co, jeśli stanie się odwrotnie? Co, jeśli zapyta, dlaczego przez cały ten czas ukrywałam przed nim prawdę? Co, jeśli nie będzie chciał ze mną rozmawiać ani spojrzeć mi w twarz? Nie zniosłabym tego.
— On jest w tobie zakochany po uszy. Naprawdę tego nie widzisz? Nie odstępuje cię na krok.
— Był na ciebie wściekły — przypomniała Sinem. — Nie mógł znieść tego, co zrobiłaś, a jednak z ciebie nie zrezygnował.
Melih skinął głową.
— Właśnie. Myślę, że kiedy pozna prawdę, wszystko między wami zacznie wracać na właściwe tory. W dobrym znaczeniu. To najlepszy moment, bo rozwodzi się z Beyzą. Powiedz mu i uwolnij się od tej tortury.
Hancer pokręciła głową.
— Nie mam teraz odwagi. Poczekam, aż skończy się sprawa z Beyzą. Nie patrz tak na mnie, Melihu. Okłamałam go. Nawet jeśli miałam dobre intencje, to nadal było kłamstwo. Muszę mu wszystko dokładnie wyjaśnić. Potrzebuję jeszcze trochę czasu.
Melih przygryzł wargę. Nie był przekonany, ale nie chciał naciskać mocniej.
— Uważam, że nie postępujesz właściwie, ale zrobisz, jak uważasz. Nasze drogi się rozeszły, jednak nadal jestem dla ciebie jak brat. Dlatego obiecaj mi jedno. Cokolwiek planujesz, zrób to jak najszybciej. Proszę, nie każ mi się o ciebie martwić.
— Dobrze — odpowiedziała cicho Hancer. — Obiecuję.
— To nie jest nasze ostatnie spotkanie — dodał Melih łagodniej. — Będziemy stale odwiedzać mojego siostrzeńca.
— Oczywiście. Załóżcie rodzinę, a potem będziemy widywać się tak często, jak tylko się da.
Sinem znów uśmiechnęła się blado, choć w jej oczach nie było pewności.
Nie wiem, czy nam się uda — pomyślała. — Przed nami wciąż jest tyle przeszkód…
Hancer podniosła torebkę, wzięła płaszcz i opuściła kawiarnię, zostawiając Meliha i Sinem samych przy stoliku.
***
Klientki w salonie nie przestawały pytać o Cemila. Żadna z nich nie chciała oddać się w ręce kogoś innego. Yonca, choć sama go zwolniła, szybko zrozumiała, że bez niego interes zaczyna się sypać. Nie pozostało jej nic innego, jak przełknąć dumę, pójść do jego domu i spróbować namówić go do powrotu.
Stanęła przed turkusowym domem, wzięła głęboki oddech i spojrzała na drzwi.
— Mam nadzieję, że tu jest — mruknęła pod nosem. — Pewnie jest przygnębiony, skoro Derya go zostawiła.
Zapukała. Po chwili drzwi się otworzyły, ale zamiast Cemila stanęła w nich jego żona. Derya wyglądała na wyjątkowo zadowoloną z siebie.
— Derya? — zapytała Yonca, nie kryjąc zaskoczenia.
— Witaj, pani Yonco. Co się stało? Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
— Cóż, ja…
— Nie szukaj wymówek — przerwała jej Derya, krzyżując ręce na piersi. — Przyszłaś do Cemila, prawda? Bez niego praca w salonie nie idzie już tak dobrze?
Roześmiała się z wyraźną satysfakcją.
— Wszystkie klientki pytają tylko o niego — przyznała Yonca niechętnie. — Co ci szkodzi, jeśli pozwolisz mu wrócić do pracy i zarabiać pieniądze?
— Nic mi nie szkodzi. Pozwolę mu chodzić do salonu. Nie będę robiła żadnych problemów.
Yonca aż uniosła brwi.
— Naprawdę? Nie żartujesz?
— Nie, kochana. Ja też chcę, żeby Cemil pracował. Ale pod jednym warunkiem.
— Jakim?
Derya uśmiechnęła się szerzej.
— Będziesz dzielić się ze mną zyskiem.
Yonca prychnęła z niedowierzaniem.
— Jakim zyskiem? Na jakiej podstawie miałabym ci cokolwiek oddawać?
— Wielcy artyści mają swoich menadżerów, kochana. A od dzisiaj to ja jestem menadżerką Cemila.
— Rozumiem. Znalazłaś okazję i od razu chcesz na niej zarobić.
— Do niczego cię nie zmuszam — odparła Derya niewinnie. — Jeśli moje warunki ci nie odpowiadają, wracaj do salonu. Klientki mogą dalej czekać na Cemila.
W tej samej chwili zadzwonił telefon Yoncy. Kobieta odebrała, ale już po kilku sekundach jej mina zrzedła. Kolejna klientka chciała umówić wizytę i oczywiście zapytała, czy obsłuży ją Cemil.
Yonca rozłączyła się i zacisnęła zęby. Nie miała wyjścia.
— Ile chcesz?
— Piętnaście procent — oznajmiła Derya bez wahania.
— Pięć.
— Dziesięć.
Yonca westchnęła ciężko.
— Dobrze. Zgoda.
Derya wyciągnęła rękę. Kobiety uścisnęły sobie dłonie na znak zawartej umowy. Na twarzy Deryi pojawił się triumfalny uśmiech. Z tej wizyty to ona wyszła zwycięsko.
***
Cihan zadzwonił do Meliha i poprosił, by przyjechał do firmy. Powiedział tylko, że muszą porozmawiać. Melih nie zadawał pytań. Po prostu pojechał pod wskazany adres.
Wkrótce siedział już naprzeciwko Cihana w jego przestronnym, nowoczesnym gabinecie. Między mężczyznami panowało wyczuwalne napięcie.
— Wiem, że dziś rozwiodłeś się z Hancer — powiedział Cihan, uważnie mu się przyglądając.
— Mam nadzieję, że nie wezwałeś mnie tutaj po to, żeby mnie ostrzegać — odparł Melih spokojnie. — Rozstałem się z Hancer w zgodzie. Nie ma między nami żadnych nieporozumień.
— Widziałem to — przyznał Cihan. — Naprawdę rozstaliście się jak przyjaciele. Nawet uścisnęliście sobie dłonie. Tak samo Hancer i moja bratowa. Właśnie tego nie rozumiem. Jak to możliwe, że pozostaliście w tak dobrych relacjach?
Melih spojrzał na niego uważniej.
— Byłeś w sądzie? Widziałeś nas?
— Byłem. Z ostrożności. Rozwody zwykle są trudne i bolesne. Ostatnio widzę to na każdym kroku. Nawet kiedy człowiek nie chce już z kimś dzielić życia, rozstanie każe mu zadawać sobie setki pytań. Ja też je sobie zadaję. Tymczasem u was nic takiego nie zauważyłem. Co więcej, była tam moja bratowa. Wczoraj wieczorem wysłałem ją do starego domu, żeby upewniła się, że nie ma żadnych problemów. Dlaczego więc przyszła dziś do sądu?
— Z tego samego powodu co ty — odpowiedział Melih. — Martwiła się. Na koniec Hancer i ja życzyliśmy sobie wszystkiego dobrego, a pani Sinem była tego świadkiem. To wszystko. Nie ma między nami konfliktu. Rozstaliśmy się spokojnie i tak samo będziemy żyć dalej.
Cihan zmrużył oczy.
— Właśnie to mnie zastanawia. Jak można rozstać się w taki sposób? Zwłaszcza że będziecie mieli dziecko. Mężczyzna czasem dopiero po rozstaniu uświadamia sobie pewne rzeczy. Czy po narodzinach dziecka twoje zdanie się zmieni?
— Nie — odparł Melih bez wahania. — Nic się nie zmieni. Jestem tą samą osobą, którą byłem wcześniej. Tak czy inaczej, nie będę już ingerował w życie Hancer. I jestem spokojny, bo wiem, że zostanie blisko ciebie. Będzie przy niej mężczyzna, który ją ochroni. Hancer jest teraz w twoich rękach.
Po tych słowach Melih wstał i bez dalszych wyjaśnień opuścił gabinet.
Cihan został sam za biurkiem. Przez chwilę siedział nieruchomo, po czym odruchowo potarł kark, próbując zrozumieć to osobliwe, zbyt spokojne rozstanie.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 190.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
