Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google?
„Panna młoda” Odc. 252 — streszczenie
Fadime nie przestawała patrzeć na syna z niedowierzaniem. Siedziała obok niego na parkowej ławce, z beżową torebką na kolanach, a jej twarz zastygła w wyrazie głębokiego szoku. Przez chwilę zdawała się całkowicie odrętwiała. Cicha zieleń parku, rozmyte pnie drzew i drobne żółte kwiaty rozsiane w trawie tylko podkreślały napięcie, które narosło między matką a synem.
Melih pochylił się ku niej i mówił spokojnie, choć w jego głosie pobrzmiewało zmęczenie.
— Chroniłem Hancer. Robiłem wszystko, żeby ludzie nie zniszczyli jej swoim gadaniem i żeby niewinne dziecko nie stało się ofiarą. Obrażali mnie, osądzali, ale znosiłem to. Wytrwale.
Fadime nagle przyłożyła dłoń do piersi, jakby zabrakło jej tchu.
— Synu, czy ty próbujesz doprowadzić mnie do szaleństwa? — wyrzuciła z siebie z rozpaczą. — Skoro to nie twoje dziecko, dlaczego wziąłeś na siebie taki ciężar?
Jej twarz ściągnęła się gniewem. W oczach, obok łez, pojawiło się podejrzenie.
— Hancer, prawda? To ona zatruła ci umysł. Wykorzystała twoje dobre serce. To ona namówiła cię, żebyś się z nią ożenił, tak?
— Nie — odparł Melih stanowczo. — To był mój pomysł. Ja ją do tego przekonałem. Chciałem, żeby ona i dziecko nie znaleźli się w trudnej sytuacji. I nie żałuję. Gdybym musiał, zrobiłbym to jeszcze raz.
— Poświęciłeś swoje życie, żeby ich ratować. A co zrobi pan Cihan, kiedy się o tym dowie? Synu, ty igrasz z własnym życiem!
— Zrobiłem to dla jego dziecka. Zrozumie, kiedy pozna prawdę.
Fadime pokręciła głową, coraz bardziej przerażona.
— Dobrze, zrobiłeś dobry uczynek. Ale nadal jesteś częścią kłamstwa. Myślisz, że pan Cihan da ci za to medal? Oszaleje, kiedy się dowie. Nie czekajmy. Powiedzmy prawdę i przeprośmy, zanim będzie za późno. Może wtedy okaże ci litość.
— Nie, mamo. Nie mogę. Obiecałem Hancer. To ona powie mu prawdę.
— Znowu Hancer! — Fadime nie wytrzymała. — Czy to nie ona wciągnęła cię w ten ogień? A ty nadal ją chronisz!
Melih spojrzał na matkę z naciskiem.
— Hancer jest dla mnie jak siostra. Tak jak nie zostawiłbym Aysu w potrzebie, tak nie mogłem zostawić jej. Powiedziałem ci prawdę tylko po to, żebyś dała jej spokój. Ten temat jest zamknięty. Nie mów już nic o Hancer. Nie dotykaj jej. Nasze drogi się rozeszły.
Fadime spuściła na moment wzrok, ale nie znalazła w sobie spokoju. Bała się nie tylko o Hancer, Cihana i dziecko. Bała się także o własnego syna.
— Co będzie dalej, synu? Będziesz żył całe życie jak zbieg?
Melih nagle się uśmiechnął. W tym uśmiechu było coś z ulgi, jakby po raz pierwszy od dawna powiedział na głos rzecz, której naprawdę pragnął.
— Mam jasno określone plany. Gdy tylko rozwiodę się z Hancer, ożenię się z Sinem.
Fadime zamarła jeszcze bardziej. Jeśli poprzednie wyznanie ją zachwiało, to to niemal ją złamało.
— Synu, co ty mówisz? — zapytała z rosnącą rozpaczą. — Chcesz mnie zabić? Powiedz, że to kłamstwo. Błagam cię. Powiedz, że powiedziałeś to tylko po to, żeby mnie rozzłościć.
— Jestem zdecydowany, mamo. Ożenię się z Sinem.
— Boże, za jakie grzechy mnie to wszystko spotyka? — jęknęła Fadime. — Mój syn sam prowadzi się do zguby. Błagam cię, porzuć tę miłość. Zniszczysz nie tylko siebie, ale i nas. Pani Mukadder wyrzuci nas z rezydencji. Aysu i ja trafimy na ulicę. Błagam, jeśli nie myślisz o sobie, pomyśl przynajmniej o nas.
Z desperacją chwyciła go za rękę, jakby samym dotykiem mogła zatrzymać go przed decyzją, której tak bardzo się bała.
— Mamo, jeśli tylko o to chodzi, nie martw się. Będę pracował i zaopiekuję się wami.
— Posłuchaj mnie! — nalegała Fadime. — Kobieta, którą chcesz poślubić, jest wdową po jednym z Develioglu. Myślisz, że może tak po prostu odejść z rezydencji? Może pan Cihan zrozumie, że pomogłeś Hancer, i ci wybaczy. Ale jeśli dowie się o pani Sinem, zabije cię.
— Mamo, wystarczy. Powiedziałem ci, że podjąłem decyzję. Zrobię to nawet za cenę śmierci.
— Nie rób tego, synu. Porzuć tę miłość. To nie skończy się dobrze.
— Mam dość życia w kłamstwie. Nie wycofam się.
Melih spojrzał jej prosto w oczy. Jego twarz spoważniała, a głos stał się twardy.
— Posłuchaj mnie uważnie. To musi zostać między nami. Nie powiesz nic Hancer ani Sinem. Rozumiesz? Jeśli cokolwiek im powiesz, zobaczysz mnie po raz ostatni.
Odwrócił głowę, jasno dając matce do zrozumienia, że nie zamierza już dalej dyskutować. Fadime została obok niego z dłonią zaciśniętą na własnej torebce, rozdarta między strachem o syna a ciężarem tajemnicy, której nie potrafiła udźwignąć.
***
Gulsum stanęła przed drzwiami mieszkania Nusreta z dwiema walizkami. Wąski, jasny korytarz wydawał się niemal pusty i nieprzyjemnie cichy. Białe ściany, beżowa podłoga i ciężkie drzwi wejściowe tylko potęgowały jej niepokój. Kobieta zaciskała dłonie na rączkach bagażu, jakby przygotowywała się na najgorsze.
— Powiedziała, że Yonca nie może się dowiedzieć, ale wszystko potoczyło się inaczej… — mruknęła pod nosem. — Teraz pewnie mnie o to oskarży. Trudno. Niech będzie, co ma być. Czy to nie przez nią zostałam ukarana? Przez tyle dni harowałam jak wół, żeby mieć co włożyć do ust. Jeśli zechce mnie wyrzucić, znajdę inną pracę. A jeśli mnie zwolni, będzie musiała wypłacić mi odprawę.
Ta ostatnia myśl dodała jej odwagi. W oczach Gulsum pojawił się błysk determinacji. Wyprostowała się, uniosła dłoń i nacisnęła dzwonek.
Po chwili drzwi uchyliły się. W progu stanęła Beyza. Jej prawa noga, tuż nad kostką, była przewiązana bandażem, a ona sama wspierała się na kuli. Blada twarz i napięte spojrzenie zdradzały, że wciąż nie doszła do siebie po wydarzeniach ostatnich godzin.
Gulsum zamarła.
— Pani Beyzo? Co się pani stało? — zapytała zaskoczona.
Beyza zmrużyła oczy.
— Jeszcze pytasz, bezwstydnico? Zdradziłaś mnie! — warknęła i uderzyła kulą o walizkę. — Spuszczę ci tym łomot! Czy nie powiedziałam ci, że Yonca nie może się o niczym dowiedzieć? Nastawiłaś ją przeciwko mnie!
— Nic jej nie powiedziałam, przysięgam — zaprotestowała Gulsum, cofając się odruchowo.
— Tak, oczywiście. Jestem pewna, że nie — syknęła Beyza. — Skąd więc wiedziała, co się stało?
— Usłyszała wszystko w telewizji. Kiedy dowiedziała się, że dziecko trafiło pod opiekę państwa, wpadła w szał. Nie mogłam jej uspokoić.
— W takim razie powinnaś była mnie uprzedzić, że tu idzie! — rzuciła Beyza z furią. — Spójrz, w jakim jestem stanie!
— Pani Beyzo, porozmawiajmy o tym w środku. Pomogę pani…
— Nie potrzebuję twojej pomocy!
Beyza odwróciła się gwałtownie i, kuśtykając, ruszyła w głąb mieszkania. Nie zatrzasnęła jednak drzwi. Zostawiła je otwarte, jakby mimo gniewu pozwalała Gulsum wejść za sobą.
Gulsum przez moment stała jeszcze w korytarzu przy swoich walizkach. Potem westchnęła cicho, chwyciła bagaże i ostrożnie przekroczyła próg.
***
Beyza siedziała na jasnej, pikowanej kanapie w salonie. Blada i rozdrażniona, trzymała ręce splecione na kolanach. Gulsum stała nad nią niepewnie, wciąż poruszona widokiem rany.
— Co się stało z twoją nogą? — zapytała ostrożnie.
Beyza podniosła na nią ciężkie, pełne pretensji spojrzenie.
— To robota Yoncy. Strzeliła do mnie przez twój długi język. Zadowolona?
Gulsum aż otworzyła usta ze zdumienia.
— Naprawdę do ciebie strzeliła?
— A po co miałabym kłamać? — syknęła Beyza. — Wszystko jej powiedziałaś i nastawiłaś ją przeciwko mnie. Dlatego do mnie strzeliła.
— Przysięgam, że nic jej nie powiedziałam. Yonca jest szaloną kobietą.
Na twarzy Beyzy pojawił się grymas bólu. Spojrzała na swoją nogę i odruchowo zacisnęła palce na materiale spodni.
— Strasznie mnie boli. Gdyby trafiła odrobinę wyżej, roztrzaskałaby mi kolano. Mogłam zostać kaleką, Gulsum!
— Na szczęście Bóg cię ochronił i nic gorszego się nie stało — odparła pokojówka. — Mówią, że diabeł kule nosi…
— Nie bredź, Gulsum — przerwała jej Beyza z irytacją. — Weź poduszkę i podłóż mi ją pod nogę. Co tak stoisz? Nie słyszałaś?
Gulsum natychmiast spełniła polecenie. Delikatnie poprawiła poduszkę pod zranioną nogą Beyzy, po czym usiadła obok niej na kanapie. Przez chwilę milczała, zbierając się na odwagę.
— Pani Beyzo… Wiem, że to nie jest najlepszy moment, ale pozwól, że o coś zapytam.
Beyza spojrzała na nią podejrzliwie.
— Nie owijaj w bawełnę. Mów, czego chcesz.
Gulsum spuściła wzrok.
— Chodzi o moją wypłatę…
Beyza aż zesztywniała z oburzenia.
— Dałam ci tyle pieniędzy, a ty nadal mówisz o wypłacie?
— Dałaś mi pensję za zeszły miesiąc — przypomniała nieśmiało Gulsum. — A co z tym miesiącem?
Beyza zmrużyła oczy. Jej głos stał się lodowaty.
— Gulsum, prawie przez ciebie umarłam, a ty bez cienia wstydu upominasz się o pieniądze? Zamknij się, bo zaraz cię zwolnię!
***
Hancer i Cihan jechali samochodem w milczeniu. Wnętrze auta było jasne i niemal sterylne, ale atmosfera między nimi coraz bardziej gęstniała. Cihan prowadził, lecz myślami był zupełnie gdzie indziej. Co chwilę odrywał jedną rękę od kierownicy, poprawiał kołnierzyk koszuli i dotykał szyi, jakby naprawdę brakowało mu powietrza.
Nie potrafił przestać myśleć o Cihanie Gururze.
W końcu zwolnił, zjechał na pobocze i zatrzymał samochód przy spokojnej ulicy, wzdłuż której ciągnął się wysoki, zielony żywopłot. Przez chwilę siedział nieruchomo, z zaciśniętą szczęką. Potem wysiadł. Hancer, zaniepokojona jego stanem, również opuściła auto i ruszyła za nim.
Cihan stanął kilka kroków od samochodu. Zamknął oczy i wciągnął głęboko powietrze, próbując odzyskać panowanie nad sobą. Dopiero po chwili odwrócił się do Hancer.
— Hancer, nie mogę przestać myśleć o Cihanie Gururze — powiedział ciężko. — Cały czas mam go przed oczami. Muszę go stamtąd wydostać. Tymczasowe rozwiązania nic dla mnie nie znaczą. Ta sprawa z Yoncą tylko jeszcze bardziej mnie zdezorientowała. Dobrze, teraz się zgodziła, przyszła i nakarmiła dziecko, ale co będzie, jeśli w połowie drogi nas zostawi? Nie możemy jej ufać.
Przetarł twarz dłonią. Widać było, że zmęczenie i bezsilność coraz mocniej go przygniatały.
— Jak skończą się te tortury? Jak mamy się z tego wydostać?
Hancer patrzyła na niego uważnie. Widziała przed sobą nie dumnego, nieugiętego Cihana, lecz ojca, który rozpaczliwie bał się o syna.
— Musisz spróbować spojrzeć na to z jaśniejszej strony — powiedziała spokojnie. — Przetrwaliśmy wszystko, co wydarzyło się do tej pory. Musimy patrzeć w przyszłość z nadzieją. Jestem pewna, że pokonamy wszystkie przeszkody. Może upór Beyzy wkrótce minie. Przecież jest matką. Teraz jest na ciebie zła i poza własnym gniewem nie widzi niczego innego. Ale kiedyś się uspokoi. Pogodzi się z sytuacją i przestanie wciągać dziecko w tę wojnę. W końcu odpuści.
Cihan spojrzał na nią z mieszaniną podziwu i smutku. Na jego twarzy pojawił się słaby, gorzki uśmiech.
— Jak pięknie mówisz, Hancer. W każdym człowieku próbujesz zobaczyć siebie. Ale ja nie potrafię w to uwierzyć. Nie w przypadku Beyzy. W jej sercu nie ma nic poza nienawiścią i pragnieniem zemsty. To kobieta, która nigdy się nie podda.
***
Engin i Sila siedzieli naprzeciw siebie w jasnym salonie. Przez białe firany wpadało miękkie światło, a chłodny błękit ścian kontrastował z beżową, skórzaną kanapą i ciężkimi, pudrowymi zasłonami. Na czarnym stoliku o złotej podstawie stały drobne ozdoby i filiżanki, lecz spokojne wnętrze nie łagodziło napięcia między nimi.
Engin, ubrany w ciemny garnitur i krawat, siedział pochylony do przodu, ze splecionymi dłońmi. Nie potrafił przestać myśleć o słowach Mukadder.
„Beyza jest moją bratanicą. Znałam ją od zawsze, a mimo to nawet co do niej się pomyliłam. Dam ci dobrą radę: nie angażuj się w żaden poważny związek, dopóki naprawdę nie dowiesz się, z kim masz do czynienia”.
Mężczyzna przesunął palcami po zaroście i w końcu podjął temat:
— Wychowali cię dziadkowie, prawda?
Sila zmarszczyła brwi.
— Tak, ale nie rozumiem, dlaczego nagle o to pytasz.
— Tak po prostu. Twoja mama umarła, kiedy byłaś mała?
— Oboje rodzice umarli, kiedy byłam mała.
— To musiało być bardzo trudne. Wiem, bo sam miałem podobne dzieciństwo. Twoja mama chorowała, prawda? Opowiadałaś mi o tym, ale dawno temu. Nie pamiętam dokładnie.
Na twarzy Sili pojawiła się irytacja.
— Co to ma być? Przesłuchanie?
— Żadne przesłuchanie — odparł spokojnie Engin. — Po prostu próbuję lepiej poznać twoją rodzinę.
— Masz mnie za idiotkę? — oburzyła się. — Naprawdę tak wyglądam w twoich oczach? Widać, że Mukadder skutecznie zatruła ci umysł.
Engin westchnął cicho.
— Dobrze, rozmawiałem z ciocią Mukadder. Ale ona tylko mnie ostrzegła. Po przyjacielsku.
— Ostrzegła? — Sila wyprostowała się gwałtownie. — Przed czym miała cię ostrzegać?
— Dowiedziała się, że mamy wobec siebie poważne zamiary. Zapytała, jak długo się znamy. W porządku, między nami wydarzyły się złe rzeczy, ale dorastałem obok jej rodziny. Potraktowała mnie jak syna. Dała mi radę jak matka: żebym się nie spieszył i dobrze cię poznał. Jesteś moją dziewczyną. Co złego jest w tym, że zadaję pytania? Chcę po prostu wiedzieć o tobie więcej.
Sila patrzyła na niego coraz chłodniej. Jej oczy błyszczały gniewem.
— Wiesz, co najlepiej zrób? Sprawdź moją kartotekę kryminalną. Jesteś adwokatem, na pewno wiesz, jak się do tego zabrać. A najlepiej śledź mnie tak, jak śledzisz przestępców. Dowiedz się, gdzie chodzę, co robię i z kim się spotykam. A kiedy już spełnię wszystkie kryteria pani Mukadder, usiądziemy ponownie i porozmawiamy. Oczywiście pod warunkiem, że ja w ogóle będę miała jeszcze na to ochotę.
Oburzona podniosła się z kanapy i odeszła, nie czekając na odpowiedź.
Engin został sam w salonie. Pokręcił głową z bezsilnością. Ta rozmowa kompletnie nie poszła po jego myśli.
***
W domu Engina zapadła ciężka cisza. Jasny salon, jeszcze przed chwilą wypełniony ich napiętą rozmową, teraz wydawał się niemal pusty. Na beżowej kanapie, przy czarnym stoliku ze złotą podstawą, Engin siedział sam, już bez marynarki, w rozpiętej pod szyją koszuli. Miejsce po Sili pozostało puste, a jej milczenie ciążyło mu coraz bardziej.
Mijały kolejne minuty, lecz Sila nie wracała. Engin w końcu sięgnął po telefon leżący na stoliku i wybrał jej numer. Raz, potem drugi. Za każdym razem odpowiadała mu tylko cisza.
— Oczywiście, że nie odbierze — mruknął z goryczą, odkładając telefon. — Popełniłeś błąd życia, kolego. Człowiek najbardziej szkodzi sam sobie.
***
Sila była już w swoim rodzinnym domu. Weszła do pokoju, w którym siedział Metin. W ręku trzymała telefon, na którego ekranie wciąż pojawiały się połączenia od Engina. Spojrzała na niego chłodno.
— Będziesz jeszcze długo dzwonił, prawniku — powiedziała pod nosem.
Potem podeszła do przyrodniego brata i okryła go ciepłym, rozpinanym swetrem. Metin siedział nieruchomo na krześle, z dłońmi opartymi na kolanach. Jego twarz pozostawała niemal bez wyrazu, ale w oczach czaiło się coś niepokojącego — jak iskra ukryta pod warstwą popiołu.
— Twoja matka pluje jadem, przysięgam — ciągnęła Sila, nie kryjąc gniewu. — Nie uwierzysz, ale teraz wzięła sobie na cel mnie. Tylko że ja jej na to nie pozwolę. Tym razem to ona przegra.
Spojrzała na Metina z twardą, niezłomną determinacją.
— Wkrótce wszyscy, którzy zniszczyli nam życie, zostaną ukarani, bracie. Przeżyją dokładnie to samo, co my.
Metin milczał. Patrzył przed siebie pozornie spokojnie, jakby nie docierało do niego ani jedno słowo. A jednak gdzieś w głębi jego ciemnych oczu płonął gniew, który nie zgasł mimo upływu lat.
***
Hancer i Engin siedzieli naprzeciwko Cihana w jego przestronnym, nowoczesnym gabinecie. Wnętrze było jasne i chłodne: białe zabudowy kontrastowały z czarną wnęką pełną ozdobnych figurek, a ciężkie, drewniane biurko porządkowało całą przestrzeń. Atmosfera i tak była napięta, choć nikt jeszcze nie zdążył powiedzieć niczego ważnego.
W końcu rozległo się pukanie. Do środka zajrzała Hilal.
— Przyszła pani Beren — oznajmiła. — Chce z tobą porozmawiać, panie Cihanie.
— Dobrze. Niech wejdzie.
Hancer od razu podniosła się z fotela.
— W takim razie ja już pójdę.
Nie zdążyła jednak zrobić kroku, bo w progu stanęła Beren.
— Zaczekaj. Nie wychodź — powiedziała stanowczo. — Dobrze się składa, że tu jesteś. Ta sprawa dotyczy także ciebie.
Adwokatka weszła do gabinetu pewnym krokiem, z uśmiechem człowieka, który wie, że trzyma w ręku silną kartę. Podeszła do biurka i rzuciła przed Cihanem kilka fotografii. Hancer pochyliła się nieznacznie i natychmiast zamarła. Na zdjęciach była ona i Cihan, siedzący obok siebie na ławce podczas potajemnej rozmowy.
Cihan spiął szczękę. W jego spojrzeniu pojawiła się wściekłość.
— Dość — powiedział ostro. — Zakończ natychmiast tę obrzydliwą grę. Czego chce Beyza?
— Panie Cihanie, proszę się tak nie denerwować — odparła Beren z udawaną troską. — Ciśnienie panu skoczy. Szkoda zdrowia.
— Moje ciśnienie nie jest twoim problemem. Przejdź do rzeczy. Czego chce Beyza?
Adwokatka spojrzała na niego spokojnie.
— Wszystkiego, co posiadasz. Całego twojego majątku.
W gabinecie zapadła długa, ciężka cisza. Nawet Engin, dotąd próbujący zachować prawniczy spokój, zesztywniał na krześle.
— Czy ja dobrze usłyszałem? — zapytał w końcu Cihan lodowatym tonem. — Beyza chce wszystkiego, co do mnie należy?
— Dokładnie tak.
— A co oferuje w zamian?
— Przede wszystkim wycofa skargę. Dziecko opuści dom dziecka, a jeśli nadal jesteś tym zainteresowany, Beyza przekaże ci pełną opiekę nad Cihanem Gururem.
Cihan patrzył na nią przez chwilę bez słowa.
— Czyli odda mi wyłączne prawo do opieki nad moim synem, ale w zamian chce cały mój majątek?
— Dobrze zrozumiałeś.
Cihan powoli skinął głową, po czym sięgnął po fotografie i podarł je na drobne kawałki.
Engin natychmiast pochylił się do przodu, widząc, że rozmowa wymyka się spod kontroli.
— Pani Beren, porozmawiamy między sobą i damy znać, jaka jest nasza decyzja.
— Dobrze, ale radzę się pospieszyć. Ta oferta jest ważna bardzo krótko. Oczekuję odpowiedzi najpóźniej dziś wieczorem. W przeciwnym razie zdjęcia zostaną dołączone do pozwu rozwodowego.
Odwróciła się już do wyjścia, lecz po chwili zatrzymała się, jakby przypomniała sobie o czymś jeszcze.
— I jeszcze jedno. Nie pokładajcie zbyt wielkich nadziei w sprawie aborcji. Ten fakt jedynie potwierdzi, pod jak ogromną presją moja klientka znajdowała się w rezydencji Develioglu.
Na koniec obdarzyła każdego z osobna zwycięskim uśmiechem.
— Miłego dnia.
Beren wyszła, zostawiając za sobą ciszę jeszcze cięższą niż przedtem. Cihan stał za biurkiem z napiętą twarzą, Hancer siedziała nieruchomo, przybita widokiem zdjęć, a Engin załamał ręce. Po raz pierwszy od dawna wyglądał jak człowiek, który nie widział żadnego wyjścia z sytuacji.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 187.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
