Panna młoda odc. 261: Gulsum wreszcie pęka! Ujawnia, co zrobiła Beyza!

Beren i Engin stoją przed Gulsum, która trzyma w ręku siatkę z zakupami.
Google Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google?
DODAJ DO ŹRÓDEŁ ↗
Po kliknięciu zaznacz kwadracik obok Turkweb.pl.

„Panna młoda” Odc. 261 — streszczenie

Aysu wyszła z rezydencji i zatrzymała się z boku, przy gęstych krzewach rosnących pod białą ścianą budynku. Nerwowo rozejrzała się dookoła, po czym wyjęła telefon i wybrała numer Meliha. Mężczyzna odebrał niemal natychmiast.

— Wszystko w porządku? — zapytał z niepokojem. — Ty i mama macie się dobrze?

— Z mamą wszystko dobrze — odparła Aysu, ściszając głos. — Dzwonię, bo musimy porozmawiać o czymś ważnym.

Nie zdążyła powiedzieć nic więcej. Obok niej nagle pojawiła się Fadime. Chwyciła córkę za rękę, wyrwała jej telefon i przerwała połączenie.

— Czy nie mówiłam ci, żebyś nic nie mówiła swojemu bratu? — syknęła, nachylając się ku niej z gniewem. — Zaryzykowałam wszystko, żeby go chronić, a ty chcesz wrzucić go prosto w ogień?

Telefon znów zaczął dzwonić. Na ekranie ponownie wyświetliło się imię Meliha. Fadime bez wahania odrzuciła połączenie.

— Ale mamo… — próbowała zaprotestować Aysu.

— Milcz! — przerwała jej ostro kobieta. — Czy ty w ogóle rozumiesz, co się stanie, jeśli Sinem odejdzie z Melihem? Albo pan Cihan zabije twojego brata, albo Melih zabije jego, broniąc się. A wtedy będziesz mogła odwiedzać brata tylko w więzieniu albo na cmentarzu.

Aysu pobladła. W jej oczach pojawił się strach.

Melih zadzwonił po raz kolejny. Fadime wcisnęła córce telefon do ręki.

— Odbierz — rozkazała. — I powiedz mu coś, co go uspokoi.

Aysu przełknęła ślinę, odebrała połączenie i przyłożyła telefon do ucha.

— Halo, siostro? — odezwał się Melih. — Rozłączyło nas. Powiedziałaś, że to ważne. O co chodzi?

Dziewczyna zacisnęła palce na telefonie. Przez chwilę milczała, walcząc ze sobą.

— Chciałam ci powiedzieć, że… bardzo za tobą tęsknię — wykrztusiła w końcu. — Możemy się zobaczyć?

— Kochanie, ja też za tobą tęsknię. Powiedz tylko, kiedy będziesz wolna, a przyjadę po ciebie. Mogę nawet teraz.

— Nie, teraz mam pracę — odpowiedziała szybko. — Zadzwonię później.

— Dobrze. Do zobaczenia, kochana.

Aysu zakończyła rozmowę. Zrobiła dokładnie to, czego zażądała matka, ale wcale nie poczuła ulgi. Przeciwnie, miała wrażenie, że właśnie zdradziła brata.

***

Sinem siedziała samotnie w swojej sypialni. Skuliła się na wielkim łóżku, bokiem opierając się o wysokie, miękkie wezgłowie z kolorowych paneli. Kolana przyciągnęła do piersi, jakby w ten sposób chciała ochronić się przed światem. Po jej policzkach płynęły łzy, a przestronny, elegancki pokój tylko mocniej podkreślał jej bezradność.

Nagle drzwi otworzyły się gwałtownie. Do środka weszła Mukadder. Sinem natychmiast podniosła się z łóżka i stanęła przed nią, próbując otrzeć mokre policzki.

— Za kilka dni przyjdą prosić o twoją rękę — oznajmiła Mukadder chłodnym, bezlitosnym tonem. — Przestań płakać i zaakceptuj to małżeństwo.

Sinem spuściła wzrok. Jej twarz była blada, napięta i pełna rozpaczy.

— Spróbuj tylko nas zawstydzić, a gorzko tego pożałujesz — ciągnęła Mukadder. — Zostaniesz rozdzielona z córką. Będziesz spała pod drzwiami sądu, błagając o jej odzyskanie, ale niczego nie wskórasz. Rozumiesz mnie?

Sinem nie potrafiła odpowiedzieć. Stała nieruchomo, jakby każde słowo teściowej odbierało jej resztki sił.

Mukadder zmierzyła ją twardym spojrzeniem, po czym odwróciła się i wyszła, zostawiając ją samą z groźbą, od której nie było ucieczki.

Sinem opadła z powrotem na łóżko i wybuchła spazmatycznym płaczem. Znalazła się w pułapce. Jeśli spróbuje połączyć się z Melihem, Mukadder odbierze jej córkę. Na zawsze. 

Mukadder zmusza Sinem do ślubu! Kto pokrzyżuje jej plany?

Mukadder zamierza wydać Sinem za obcego mężczyznę i zatrzymać Mine w rezydencji. Zrozpaczona kobieta nie widzi drogi ucieczki. Niespodziewane wydarzenie może jednak pokrzyżować plany teściowej!

Sprawdź, co dalej z Sinem i Mine »

***

Hancer wróciła do starego domu. Zamknęła za sobą ciężkie, ciemne drzwi i oparła się o nie plecami, jakby dopiero teraz opuściły ją wszystkie siły. W dłoni wciąż ściskała klucze, a łańcuszek torebki zsunął się z jej ramienia. Przez chwilę stała nieruchomo w wąskim korytarzu przy schodach, próbując złapać oddech.

Do oczu napłynęły jej łzy. Położyła dłoń na brzuchu, a słowa Cihana o ślubie, który miał wziąć zaraz po rozwodzie, wracały do niej z coraz większym bólem.

— On po prostu chciał wziąć mnie pod swoją opiekę — wyszeptała drżącym głosem. — Nie możemy tu dłużej zostać, kochanie. Nie mogę patrzeć, jak Cihan zostaje mężem innej kobiety.

Głos uwiązł jej w gardle. Hancer pociągnęła nosem, po czym osunęła się na stopień przy drzwiach.

— Nie zniosę tego — dodała cicho.

Rozpłakała się, bezradnie pochylając głowę. Potem znów pogładziła brzuch, jakby szukała siły w dziecku, które nosiła pod sercem.

— Jest powód, dla którego nie powiedziałam twojemu ojcu prawdy — mówiła przez łzy. — Gdyby się dowiedział, wszystko skomplikowałoby się jeszcze bardziej. A on przecież planuje ślub z inną kobietą. Może poślubiłby mnie tylko z litości… a to byłoby najgorsze ze wszystkiego.

Nagle poczuła delikatne kopnięcie. Zamarła, a jej zapłakane oczy uniosły się z niedowierzaniem.

— Co chcesz mi powiedzieć, kochanie? — szepnęła. — Próbujesz mnie zatrzymać?

***

Cihan siedział za biurkiem w swoim przestronnym gabinecie. Wokół panował idealny porządek: jasne szafki, długi drewniany blat, czarne skórzane fotele i rozłożone w głębi pomieszczenia próbki tkanin. Wszystko wyglądało tak, jakby należało do człowieka, który zawsze panował nad sytuacją. Tylko on sam nie potrafił już zapanować nad myślami.

A wszystkie prowadziły do jednej osoby.

Do Hancer.

Otworzył szufladę i wyjął z niej małe, granatowe pudełeczko. W środku leżały dwie złote obrączki. Przez chwilę obracał je w palcach, wpatrując się w nie z cichym, niemal ukrytym uśmiechem.

— Więc to dlatego was nie wyrzuciłem — powiedział półgłosem. — Ja i wy czekaliśmy na ten dzień. Wrócicie na palce, do których należycie, a ja wrócę do kobiety, do której należę.

W tej samej chwili drzwi gabinetu otworzyły się i do środka wszedł Engin. Cihan natychmiast zamknął pudełeczko i schował obrączki, odzyskując powagę.

— Chciałeś się ze mną widzieć? — zapytał prawnik, zatrzymując się przed biurkiem.

— Tak. Natychmiast złóż pozew rozwodowy. Nie chcę dłużej zwlekać.

Engin zmarszczył brwi i podrapał się po brodzie.

— To nie takie proste. Najpierw trzeba sprawdzić, czy nieruchomości nie mają zaległości podatkowych ani żadnych obciążeń. Musimy przygotować pełną dokumentację.

— Nie mam żadnych długów — odparł Cihan spokojnie. — Bez trudu zdobędziesz wszystkie potwierdzenia.

— Wiem, ale adwokatka Beyzy analizuje każdy szczegół. Jeżeli cokolwiek pominiemy, wykorzysta to przeciwko nam.

Cihan sięgnął po czystą kartkę, złożył podpis u dołu i przesunął ją w stronę przyjaciela.

— Proszę. Podpisałem. Wpisz wszystko, czego chce Beyza. Mam tylko jeden warunek: musi oddać mi opiekę nad Cihanem Gürürem.

Engin spojrzał na niego z niepokojem.

— Rozumiem, że spieszysz się przez syna, ale mówiłem ci od początku, że to może być długi proces.

— Tak, spieszę się przez syna — przyznał Cihan po krótkiej pauzie. — Ale także przez Hancer.

Prawnik uniósł brwi.

— Co ma z tym wspólnego Hancer?

— Wczoraj się rozwiodła.

— Wiem. Ale co z tego?

Cihan przez chwilę milczał. Jego twarz stwardniała, lecz w oczach pojawiła się szczerość, której nie próbował już ukrywać.

— Nie chcę jej znowu stracić, Enginie.

Na ustach prawnika pojawił się ciepły uśmiech.

— Więc naprawdę chcecie spróbować jeszcze raz? Cihanie, bardzo się cieszę.

— Nie będziemy próbować — odparł stanowczo. — Mocno chwyciłem ją za rękę i tym razem jej nie puszczę. Kiedy się jej oświadczę, nie chcę mieć w życiu żadnych nierozwiązanych spraw. Zwłaszcza z Beyzą.

Engin skinął głową, wyraźnie poruszony.

— Teraz rozumiem. Zrobię wszystko, żebyś mógł być szczęśliwy z Hancer.

Poklepał przyjaciela po ramieniu i wyszedł z gabinetu.

Gdy drzwi się zamknęły, Cihan ponownie wyjął pudełeczko. Ujął dwie złote obrączki i zapatrzył się w nie z przejęciem. Nie mógł doczekać się chwili, w której jeden z tych krążków znów znajdzie się na dłoni Hancer.

Cihan odda fortunę Beyzie?! Jaką cenę zapłaci za opiekę nad synem?

Cihan jest gotów spełnić finansowe żądania Beyzy, by zatrzymać przy sobie Cihana Gurura. Nie spodziewa się jednak, że późniejsze wydarzenia mogą całkowicie zmienić warunki rozwodu.

Sprawdź, ile Cihan poświęci dla syna »

***

Beren otworzyła drzwi kancelarii i wpuściła Engina do środka. Prawnik wszedł ostrożnie, odruchowo rozglądając się po jasnym, eleganckim gabinecie. Za szerokim biurkiem połyskiwała ściana z jasnego kamienia, na której wisiały oprawione dyplomy. Na blacie leżały uporządkowane dokumenty, a obok telefonu i przyborów biurowych stała niewielka kołyska Newtona. W wazonie czerwieniły się kwiaty, kontrastując z chłodną bielą mebli i ciemną skórą foteli.

— Zrelaksuj się, Gulsum tu nie ma — powiedziała Beren, zauważając jego czujne spojrzenie. — Wysłałam ją po zakupy.

Usiedli naprzeciwko siebie przy biurku. Engin ciężko westchnął i odchylił się w fotelu.

— Cihan traci cierpliwość — powiedział. — Chce jak najszybciej podpisać protokół. Nie wiem, jak długo jeszcze zdołamy to odwlekać.

Beren splotła dłonie na blacie. Jej twarz była spokojna, ale spojrzenie pozostało ostre i skupione.

— Z Beyzą jest dokładnie tak samo. Od rana do wieczora mnie dręczy i wciąż pyta, kiedy umowa będzie gotowa.

— Byłoby nam łatwiej, gdyby ten rozwód nie odbywał się za porozumieniem stron — stwierdził Engin. — Skoro oboje chcą podpisać dokumenty, nie możemy w nieskończoność zasłaniać się formalnościami.

— Potrzebujemy dowodu na to, że Beyza zamordowała twoją siostrę — powiedziała Beren ciszej. — Tylko pytanie brzmi: jak go zdobyć?

Engin zmrużył oczy. Przez chwilę milczał, jakby ważył każde słowo.

— Nie widzę innego sposobu, jak tylko zmusić Gulsum do mówienia. — Ponownie westchnął, tym razem ciężej. — Ale obawiam się, że to może obrócić się przeciwko nam.

Beren wyprostowała się za biurkiem.

— Nazywam się Beren Kanca — odparła z chłodną pewnością. — Kiedy się czegoś podejmuję, nie przegrywam. Jeśli jest tak, jak mówisz, znajdziemy dowód, Enginie.

— Musimy go znaleźć. — W głosie prawnika pojawiła się twardość. — Jestem gotów walczyć z Beyzą przez całe życie, jeśli będzie trzeba. Ale ona musi zostać ukarana.

— Nie mamy całego życia — przypomniała Beren. — Musimy oddać ją w ręce policji, zanim protokół zostanie podpisany. Jeśli chcemy ją zatrzymać, musimy działać natychmiast. I musimy zrobić wszystko, co konieczne.

Engin skinął głową.

— Masz rację.

Wyciągnął rękę i lekko poruszył stojącą na biurku kołyskę Newtona. Metalowe kulki zaczęły uderzać o siebie miarowo, a ich cichy stuk wypełnił gabinet. Beren i Engin patrzyli na nie przez chwilę w milczeniu, świadomi, że jeden ruch mógł teraz pociągnąć za sobą całą lawinę zdarzeń.

***

Hancer siedziała na schodach w starym domu, tuż obok ciężkich, metalowych drzwi. Wciąż miała na sobie jasny płaszcz, a pasek czarnej torebki zsunął się jej z ramienia. Łzy nie zdążyły jeszcze wyschnąć na jej policzkach. Słowa Cihana o tym, że po rozwodzie zamierza ponownie się ożenić, wciąż wracały do niej z bolesną siłą.

Nagle w domu rozległ się dzwonek. Hancer drgnęła, szybko otarła twarz i z trudem podniosła się ze stopnia. Otworzyła drzwi. Na progu stał Cihan, ubrany na czarno, z delikatnym uśmiechem na twarzy. W ręku trzymał białą reklamówkę ozdobioną wzorem czerwonej kokardy.

Bez słowa podał jej prezent.

— Co to jest? — zapytała Hancer, patrząc na torbę zaskoczonym wzrokiem.

— Mały prezent ode mnie dla twojego syna.

— Dlaczego robisz to właśnie teraz?

— Bo tak chciałem. Nie otworzysz?

Hancer sięgnęła do reklamówki i wyjęła z niej pudełko z czerwonym sportowym samochodem. Przez chwilę wpatrywała się w zabawkę, a potem na jej twarzy pojawił się słaby, wzruszony uśmiech.

— Chłopiec obowiązkowo musi mieć samochód — powiedział Cihan z lekkim rozbawieniem. — Powinien jak najwcześniej zacząć marzyć o prowadzeniu.

Hancer podniosła na niego spojrzenie. Zauważyła, że był inny niż zwykle. Spokojny, ale wyraźnie podekscytowany, jakby ukrywał przed nią coś ważnego.

— Dziękuję — powiedziała cicho. — Wydajesz się dziś bardzo podekscytowany. Co się stało?

— Dzisiaj przedstawię Cihana Gurura jego przyszłej mamie. Przyjdzie do domu dziecka.

Hancer znieruchomiała.

— Naprawdę? To bardzo szybko.

— Tak, szybko — przyznał Cihan. — Bo jestem zdecydowany. Nie ma sensu dłużej czekać.

Hancer spuściła wzrok na pudełko z zabawką. Uśmiech zniknął z jej twarzy tak szybko, jak się pojawił.

— To dobrze. Cieszę się — powiedziała, choć w jej głosie nie było ani śladu radości. — Mam trochę pracy, więc muszę cię przeprosić.

Cihan przyjrzał się jej uważnie, lecz nie próbował jej zatrzymywać.

— Oczywiście.

Pożegnali się krótko. Hancer zamknęła drzwi i jeszcze przez chwilę stała nieruchomo w wąskim korytarzu. Potem spojrzała na pudełko z czerwonym samochodem, jakby dopiero teraz dotarł do niej sens tej wizyty. Jej twarz ponownie spochmurniała. Osunęła się na schody, przycisnęła prezent do kolan i położyła dłoń na brzuchu.

Nie miała pojęcia, że ten dzień miał przynieść jej jeszcze większe zaskoczenie.

***

Gulsum wróciła do kancelarii z zakupami. Weszła niepewnie do przestronnego gabinetu, w którym Beren siedziała za biurkiem, pochylona nad dokumentami. Na ścianie za nią wisiały oprawione dyplomy, a czerwone kwiaty w wazonie kontrastowały z chłodnym, oficjalnym wystrojem wnętrza.

— Kupiłam wszystko, o co pani prosiła — powiedziała Gulsum, podnosząc reklamówkę. — Także świeżo mieloną kawę. Zaraz ją pani przygotuję.

— Zostaw teraz kawę — odparła Beren, odkładając pióro. — Muszę się ciebie poradzić w pewnej sprawie.

Gulsum zatrzymała się w pół kroku.

— Mnie? — zapytała z wyraźnym zdziwieniem.

— Chcę kupić prezent dla Beyzy. Powierzyła mi sprawę, za którą sowicie mnie wynagrodzi. Ty dobrze znasz jej gust. Pracowałaś dla niej przecież przez lata.

Gulsum spuściła wzrok, jakby sama wzmianka o Beyzie odebrała jej swobodę.

— Myślę, że prezent nie jest potrzebny — powiedziała ostrożnie. — Beyza wygra sprawę, pani otrzyma wynagrodzenie i nikt nie będzie pokrzywdzony.

— To prawda, ale chodzi mi tylko o drobny gest — ciągnęła Beren spokojnie. — Doradź mi, inaczej nic nie wymyślę. Czy jest coś, co Beyza szczególnie lubi?

— Ubrania, torebki… — odparła Gulsum po chwili namysłu. — I biżuterię. Lubi luksusowe rzeczy.

— Masz rację. Biżuteria będzie dobrym pomysłem. Sama dostałam od niej kolczyki.

Na twarzy Gulsum pojawił się nagły cień zakłopotania. Szybko spróbowała go ukryć, ale Beren, uważnie obserwująca każdy jej ruch, natychmiast to zauważyła.

— Kolczyków, które mi dała, nie można znaleźć w pierwszym lepszym sklepie — dodała adwokatka, nie spuszczając z niej wzroku. — Prawdopodobnie znasz jubilera, u którego Beyza często kupuje biżuterię.

Gulsum gwałtownie pokręciła głową.

— Nie znam.

— Zastanów się dobrze. Może jednak coś sobie przypomnisz. Pokażę jubilerowi te kolczyki, a on pomoże mi wybrać odpowiedni prezent.

— Powiedziałam, że nie wiem, pani Beren — odparła Gulsum, tym razem z wyraźną irytacją. — Nie rozumiem, co próbuje mi pani insynuować.

— Dlaczego miałabym ci cokolwiek insynuować?

W tej samej chwili drzwi łazienki otworzyły się cicho. Gulsum odwróciła głowę i zamarła. Z pomieszczenia wyszedł Engin. Jego obecność odebrała jej resztki pewności siebie.

— Pozwól, że ja ci wyjaśnię, Gulsum — powiedział poważnie.

— Pan Engin? — wyszeptała zdezorientowana. Zbladła tak bardzo, jakby w jednej chwili zrozumiała, że znalazła się w potrzasku. — Co się dzieje? Zastawiliście na mnie pułapkę?

— To nie jest pułapka — odparł Engin. — Dajemy ci szansę, żebyś uratowała samą siebie.

— Przed czym miałabym się ratować? O co mnie oskarżacie? Przysięgam, że nic nie zrobiłam…

Jej cienki, drżący głos przeczył słowom, które wypowiadała. Stała nieruchomo między Beren a Enginem, ściskając dłonie, jakby bała się wykonać choćby najmniejszy ruch.

— Uspokój się — powiedział Engin. — Być może ty niczego nie zrobiłaś. Ale wiesz, kto to zrobił. I właśnie o tym chcemy z tobą porozmawiać. Posłuchaj mnie uważnie, Gulsum. Wiedzieć o przestępstwie i milczeć to bardzo poważna sprawa. Kara może być surowa. Skoro twierdzisz, że niczego nie zrobiłaś, czy naprawdę warto iść do więzienia za zbrodnię, której nie popełniłaś?

Gulsum przełknęła ślinę. Jej twarz zdradzała narastającą panikę.

— Wszystkie zbrodnie Beyzy niedługo wyjdą na jaw — ciągnął Engin. — Ona zostanie ukarana. Pytanie brzmi: czy chcesz ponieść karę razem z nią? Nie sądzę, żeby było to konieczne. Pomóż nam. Powiedz wszystko, co wiesz, a my zadbamy o to, żeby nie stała ci się krzywda.

Beren wstała zza biurka i podeszła bliżej, zamykając Gulsum drogę odwrotu.

— Pomóż nam, a my pomożemy tobie — powiedziała stanowczo. — My już znamy prawdę. Chcemy tylko usłyszeć ją od ciebie.

Gulsum spuściła głowę. Jej usta zadrżały, a palce nerwowo zacisnęły się na uchwytach reklamówki.

— Gulsum — odezwał się Engin po chwili ciężkiej ciszy. — Zapytam wprost. Czy Beyza zabiła moją siostrę?

Kobieta pobladła jeszcze bardziej. Wyglądała, jakby lada moment miała osunąć się na podłogę.

— Ja… — zaczęła, ale głos uwiązł jej w gardle. — Nie widziałam, jak pani Beyza ją zabija. Dopiero na pogrzebie pani Yasemin powiedziała… Powiedziała mi: „Jeśli nie chcesz skończyć jak Yasemin pod ziemią, będziesz milczeć”. Groziła mi.

Engin znieruchomiał.

— Powiedziała ci to na pogrzebie mojej siostry?

— Przysięgam, nie wiem nic więcej — wyszeptała Gulsum. — To wszystko, co wiem.

— Czy ktoś jeszcze słyszał, jak Beyza ci groziła? — zapytała Beren.

— Nie. Szepnęła mi to do ucha. Tylko ja to słyszałam. Milczałam, bo się bałam.

Engin przetarł twarz dłonią. Przez chwilę wyglądał na człowieka, który dostał potwierdzenie najgorszych podejrzeń, ale nadal nie miał w ręku niczego, co mogłoby doprowadzić Beyzę przed sąd.

— Tym niczego nie udowodnimy — powiedział w końcu ciężko. — Musimy znaleźć coś innego.

Gulsum zdradzi Beyzę? Szokujące wyznanie o śmierci Yasemin!

Gulsum ujawnia Enginowi i Beren groźby Beyzy, ale jej zeznania nie wystarczą do udowodnienia winy. Prawnicy przygotowują ryzykowną pułapkę. Czy uda im się zdobyć dowód?

Poznaj dalszy ciąg intrygi »

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 193.Bölüm i Gelin 194.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.

Podobne wpisy