„Panna młoda” Odc. 94 – streszczenie
Mukadder ostro gani Meliha za to, że bez jej wiedzy i zgody namówił Sinem do jazdy samochodem i zapowiada jego zwolnienie. Mężczyzna jednak zachowuje spokój i oznajmia, że i tak odchodzi — jego miejsce jest na morzu, na statku, który uważa za swój prawdziwy dom.
***
Hancer i Cihan siedzieli blisko siebie na jasnej kanapie. Miękkie światło wnętrza otulało ich ciepłem, a cisza między nimi była spokojna — niemal kojąca. Cihan objął ją ramieniem i nachylił się, składając delikatny pocałunek na jej skroni. Jakby chciał zatrzymać tę chwilę na zawsze.
— Nie idźmy nigdzie — powiedział cicho, niemal szeptem. — Zostańmy tutaj. Na zawsze.
Hancer uniosła lekko głowę, patrząc na niego z miękkim uśmiechem.
— Zbudujmy nasz świat — kontynuował, a w jego głosie pojawiła się niespodziewana lekkość. — Doczekajmy się dzieci…
Dotknął jej policzka, przesuwając kciukiem po jej skórze, i spojrzał jej głęboko w oczy.
— Całej gromadki dzieci — dodał z uśmiechem. — Wyobrażasz to sobie? Będą biegać po ogrodzie. Zrobię im plac zabaw. Ty będziesz je huśtać, a ja… — urwał na moment, jakby naprawdę widział tę scenę — będę was obserwował. Przyniesiesz mi sweter, kiedy zrobi się chłodno…
Hancer zamknęła oczy na krótką chwilę. Ta wizja była piękna. Zbyt piękna.
Ale nierealna.
Odsunęła się delikatnie.
— Nie możemy — powiedziała cicho. — Nie możemy tak po prostu wszystkiego zostawić.
Cihan zmarszczył lekko brwi.
— Twoja mama… — kontynuowała. — Sinem, Mine… będzie ich nam brakować. I Beyza… nie możemy jej zostawić w takim stanie.
W jego spojrzeniu pojawiło się napięcie.
— Hancer, ja chcę tylko ciebie — odpowiedział stanowczo. Przyciągnął ją do siebie i mocno przytulił, jakby chciał zagłuszyć wszystko, co było poza nimi.
Po chwili jednak odsunął się i wstał. Wyciągnął do niej rękę.
— Chodź.
Hancer zawahała się przez ułamek sekundy, po czym ujęła jego dłoń. Poprowadził ją do sypialni — jasnej, z różowymi ścianami i miękkim światłem lampy, które nadawało wnętrzu intymności.
Zatrzymał się przy niej, stając twarzą w twarz. Ujął obie jej dłonie.
I wtedy coś się zmieniło.
Na jego twarzy pojawił się cień. Ledwie zauważalny, ale wystarczający, by zburzyć tę chwilę.
W jego myślach powrócił obraz: małe, dziergane buciki. Słowa Beyzy. Ultimatum.
Miłość albo dziecko.
Trzy dni.
Jutro.
Jego palce rozluźniły się powoli. Puścił jej dłonie.
— Przykro mi… — powiedział cicho. — Bardzo mi przykro…
Jego głos był inny. Cięższy.
Nie patrząc na nią, odwrócił się i wyszedł z pokoju.
— Cihanie…? — Hancer ruszyła za nim, zdezorientowana.
Wrócili do salonu. Usiadł na kanapie, pochylony, jakby coś go przygniatało. Hancer usiadła obok niego i delikatnie położyła dłoń na jego plecach.
— Coś cię dręczy — powiedziała łagodnie. — Chciałabym wiedzieć co, żeby móc ci pomóc.
Nie odpowiedział.
Zacisnął tylko pięści.
Wtedy jego telefon zaczął dzwonić.
Hancer spojrzała na ekran.
— To bratowa? — zapytała z niepokojem.
Cihan nie odpowiedział. Wstał nagle i odszedł do drugiego pokoju. Zamknął drzwi.
Dopiero wtedy odebrał.
— Czego chcesz, Beyzo? — jego głos był chłodny.
Po drugiej stronie rozległo się ciche westchnienie.
— Wygląda na to, że ci przeszkadzam. Przepraszam, jeśli zepsułam romantyczną chwilę.
— Powiedz, co masz do powiedzenia.
— Wiesz dobrze, do czego zmierzam. Umówiłam się na wizytę u lekarza. Jeśli chcesz, żebym z niej zrezygnowała… wiesz, co masz zrobić.
Cihan zacisnął szczękę.
— Dość! — syknął. — Przestań powtarzać to w kółko. Doskonale wiem.
— Nie wydaje mi się — odparła spokojnie. — Twoja żona działa za twoimi plecami, a ty nie masz o niczym pojęcia.
Jego spojrzenie natychmiast się zaostrzyło.
— Uważaj na słowa. Nie mów tak o Hancer.
Beyza westchnęła ciężko.
— Co ci dzisiaj powiedziała? Jak wytłumaczyła swoje wyjście na wybrzeże? Uwierzyłeś jej?
Cihan zmarszczył brwi.
— O czym ty mówisz?
— Poszła na spotkanie — odpowiedziała powoli. — Z tą kobietą.
— Z jaką kobietą?
Krótka pauza.
— Z tą, z którą mój mąż mnie zdradził… — jej głos stał się chłodny. — Czyli… z samą sobą.
Cihan wyprostował się gwałtownie.
— Beyza, to jakiś żart?
— Nie unoś się. Lepiej zajmij się swoją żoną. Naciskała dziś na twoją matkę. Chciała, żeby ją z nią skontaktowała. — Zawiesiła głos. — Muszę przyznać… jest bardziej współczująca niż ty.
Cihan milczał.
— Ciocia nie mogła jej odmówić — dodała spokojnie. — Więc wysłała ją na wybrzeże. Nie mów, że wiesz to ode mnie…
Krótka pauza.
— …ale przygotowała dla niej małą niespodziankę.
Słowa zawisły w powietrzu.
Ciężkie.
Niepokojące.
Nieodwracalne.
***
Hancer podeszła powoli do papierowej torby, która leżała na stole jak niemy świadek czegoś niepokojącego. Przez chwilę tylko na nią patrzyła, jakby przeczuwała, że jej zawartość może zmienić wszystko. W końcu wyciągnęła dłoń i ostrożnie uchyliła brzeg torby.
W środku spoczywało eleganckie, białe pudełko, przewiązane czarną kokardą.
Jej palce już sięgnęły wstążki.
I wtedy usłyszała kroki.
Zadrżała lekko. Szybko cofnęła rękę i odsunęła się od stołu, jakby została przyłapana na czymś niedozwolonym.
— Cihanie… co się dzieje? — zapytała, odwracając się w jego stronę.
Mężczyzna przeszedł obok niej bez słowa. Nawet na nią nie spojrzał. To zabolało bardziej, niż się spodziewała.
— Ukrywasz coś przede mną? — dodała ciszej, ale z wyraźnym napięciem w głosie.
Cihan zatrzymał się dopiero po chwili. Odwrócił głowę i spojrzał na nią chłodno — spojrzeniem, które natychmiast zgasiło resztki ciepła w pomieszczeniu.
— Nie przestaniesz, prawda? — rzucił ostro. — Na kogo czekałaś dziś na wybrzeżu?
Hancer zesztywniała. Przez ułamek sekundy nie potrafiła znaleźć odpowiedzi.
— Ktoś… coś ci powiedział? — zapytała ostrożnie. — Twoja mama?
— Nieważne kto — przerwał jej. — Odpowiedz na pytanie. Miałaś spotkać się z tą kobietą? Tą, która rzekomo rozbiła małżeństwo Beyzy?
Zrobił krok w jej stronę. Jego spojrzenie stawało się coraz twardsze.
— Co ci powiedziałem, Hancer? — dodał z wyraźną irytacją. — Czy nie kazałem ci trzymać się od tego z daleka?
Hancer przełknęła ślinę. Jej dłonie mimowolnie się zacisnęły.
— Nie chciałam cię okłamywać… — zaczęła cicho. — Ale to był ostatni dzień. Beyza jest zdesperowana. Jeśli nie dostanie choćby cienia nadziei… może skrzywdzić to dziecko.
Uniosła na niego wzrok, w którym było więcej bólu niż buntu.
— Musiałam coś zrobić.
Zawahała się.
— Ale ta kobieta… i tak nie przyszła. Wysłała tylko paczkę.
Cihan milczał przez chwilę, przyglądając się jej uważnie.
— I co? — zapytał chłodno. — Znalazłaś odpowiedzi, których tak bardzo szukałaś?
Hancer pokręciła głową.
— Nie — odparła. — Nie zdążyłam. Miałam ją otworzyć, ale właśnie wtedy przyszedłeś. Nie wiem, co jest w środku.
Jej spojrzenie na moment powędrowało w stronę torby.
Cihan podążył za nim. Jego twarz stężała.
— Nie musisz niczego otwierać — powiedział w końcu, spokojnie, ale z wyraźnym naciskiem.
Zrobił krok bliżej.
— Wszystkie odpowiedzi są u mnie.
***
Usiedli obok siebie na kanapie, ale tym razem nie było między nimi ciepła. Przestrzeń, która jeszcze chwilę temu wydawała się bezpieczna, teraz wypełniała się napięciem. Hancer splotła dłonie na kolanach, ściskając je tak mocno, że aż pobielały jej knykcie. Nie patrzyła na niego. Czuła, że to, co za chwilę usłyszy, zmieni wszystko.
Cihan siedział pochylony, z łokciami opartymi na udach. Przez moment milczał, jakby zbierał w sobie odwagę.
— Beyza wyszła za mąż siedem lat temu — zaczął w końcu spokojnie, ale jego głos był ciężki. — Dorastali razem. Ona była w nim zakochana od dzieciństwa…
Uniósł wzrok.
— Ale to nie była zwykła miłość. To była obsesja. On nigdy jej nie kochał.
Hancer drgnęła.
— Ożenił się z nią, bo tego chciała jego matka — kontynuował. — To ona wybrała Beyzę. A on… po prostu się zgodził. Nigdy nie byli szczęśliwi. Nie mieli dzieci. Nie mogli.
Słowa spadały jedno po drugim, jak ciężkie kamienie.
Oczy Hancer zaszkliły się natychmiast. Odwróciła głowę, jakby chciała uciec od tej historii, od jego głosu, od prawdy, która zaczynała ją przytłaczać.
Podniosła się gwałtownie.
— Nie… nie chcę tego słuchać…
Nie zdążyła zrobić nawet kroku. Cihan chwycił ją za ramię i przyciągnął z powrotem.
— Zostaniesz — powiedział stanowczo. — I wysłuchasz mnie do końca.
Hancer opadła ciężko na kanapę. Jej oddech był nierówny, urywany. Przez chwilę walczyła ze łzami, aż w końcu opadła z sił.
Cihan mówił dalej.
— Bardzo zainteresowała cię ta historia — dodał ciszej, ale z wyraźnym napięciem. — Ale mnie okłamałaś. Prosiłem cię, żebyś się nie wtrącała.
Zbliżył się do niej i ujął jej ramiona, zmuszając, by spojrzała mu w oczy.
— Ten mężczyzna nigdy jej nie kochał — powtórzył. — Tylko ja znam całą prawdę.
Jego spojrzenie stało się intensywniejsze.
— Był jak człowiek pogrzebany za życia. Jak ktoś, kto tylko czeka, aż coś go wyrwie z tego stanu. I wtedy… ona pojawiła się w jego życiu.
Głos Cihana zadrżał niemal niedostrzegalnie.
— Zakochał się. Naprawdę. Tak bardzo, że nie potrafi już bez niej żyć. I boi się tylko jednego… że ją straci.
Hancer wyrwała się z jego uścisku, jakby jego słowa ją parzyły. Cofnęła się i chwyciła za głowę.
— Dość! — krzyknęła. — Nie chcę tego słuchać!
Jej głos się załamał.
— Nie chcę…
Cihan natychmiast znów ją chwycił.
— Poszłaś na to spotkanie — powiedział twardo. — Wzięłaś tę paczkę. Teraz wysłuchasz mnie do końca.
— Puść mnie! — próbowała się wyrwać. — Chcę stąd wyjść!
Szarpnęła się i ruszyła w stronę drzwi, ale nie zdążyła ich nawet przekroczyć. Cihan dogonił ją i zatrzymał, chwytając za nadgarstki.
— Nigdzie nie pójdziesz — powiedział nisko, niemal groźnie. — Dziś to się skończy. Ten koszmar dobiegnie końca.
Przyciągnął ją bliżej.
— Chciałaś prawdy? Dostaniesz ją.
Sięgnął do papierowej torby i wyjął białe pudełko, przewiązane czarną wstążką. W jego dłoniach wyglądało niepozornie. A jednak było cięższe niż wszystko wokół.
Podał je Hancer. Jej ręce drżały.
— Co się stało z twoją odwagą? — zapytał ostro. — Jeszcze niedawno mnie oskarżałaś. Podważałaś moją godność, mój honor… Nie miałaś dla mnie litości.
Hancer spojrzała na niego przez łzy.
— Jak mogłeś ukrywać coś takiego przede mną? — wyszeptała.
Cihan chwycił ją za ramiona i lekko nią potrząsnął.
— Hancer… zakochałem się w tobie — powiedział, a w jego głosie po raz pierwszy pojawiła się bezradność. — Walczyłem, żeby w naszym związku nie było kłamstw.
Zbliżył się.
— Teraz otwórz to. Spójrz prawdzie w oczy.
Krótka pauza.
— Boisz się?
Hancer zamknęła oczy. Jej rzęsy drżały, a łzy spływały po policzkach. Przez chwilę wyglądała, jakby walczyła sama ze sobą.
W końcu uniosła głowę.
— Przez całe życie bałam się tylko jednego — powiedziała cicho. — Że stracę twoją miłość.
Otworzyła oczy. Były już spokojniejsze.
— Teraz… nie mam się czego bać.
Jej palce zacisnęły się na czarnej wstążce. Szarpnęła nią.
Wstążka opadła bezszelestnie.
Uniosła pokrywę.
W środku, na tle czarnego, miękkiego wypełnienia, spoczywało lusterko.
Delikatne. Owalne. Złota oprawa była misternie zdobiona — jakby każdy detal został zaprojektowany z przesadną starannością. Rączka, smukła i elegancka, kończyła się subtelnym ornamentem przypominającym kwiat.
Przez chwilę Hancer tylko na nie patrzyła.
Jakby nie rozumiała.
Potem sięgnęła po nie powoli.
Jej palce zadrżały, gdy uniosła lustro.
I spojrzała.
W jego tafli odbiła się jej twarz.
Zalana łzami.
Rozbita.
I nagle… wszystko stało się jasne.
Jej oddech zamarł.
Źrenice rozszerzyły się, jakby właśnie zobaczyła coś, czego nie da się już cofnąć.
Prawda nie była gdzieś na zewnątrz.
Nie była ukryta.
Nie była czyjąś historią.
To była ona.
To ona była tą kobietą.
***
Hancer stała nieruchomo, wciąż ściskając w dłoni lusterko. Jej oddech był płytki, urywany, jakby każda kolejna chwila wymagała od niej ogromnego wysiłku. W oczach miała jeszcze obraz własnego odbicia — obraz, który właśnie zniszczył wszystko.
Spojrzała na Cihana.
— Jak mogłeś mi to zrobić…? — wyszeptała, a jej głos zadrżał tak mocno, że niemal się załamał. — Jak mogłeś tak kłamać?
Łzy napłynęły nagle, gwałtownie, nie do powstrzymania. Całe jej ciało zaczęło drżeć.
Cihan podszedł bliżej, ostrożnie, jakby zbliżał się do kogoś, kto w każdej chwili może się rozpaść.
— Nie mogłem… — powiedział cicho. — Nie potrafiłem powiedzieć ci prawdy. — Zawahał się. — Bardzo tego żałuję.
Ujął jej dłonie — zimne, drżące, kruche jak szkło.
— Jestem gotowy na wszystko. Na każdą karę. Tylko… nie zostawiaj mnie.
Hancer wyrwała ręce gwałtownie, jakby jego dotyk ją parzył.
— Nie dotykaj mnie! — krzyknęła. — Zabierz ode mnie te ręce!
Cofnęła się, chwytając się za głowę.
— Boże, jak mogłam być taka ślepa? — wyszeptała z rozpaczą. — Naprawdę jestem aż tak głupia?
Jej wzrok mimowolnie znów padł na lusterko. Wciąż trzymała je w dłoni. Jej odbicie patrzyło na nią bezlitośnie — zapłakane, rozbite, obnażone z wszelkich złudzeń.
I nagle zrozumiała.
Ten obraz już jej nie opuści.
Będzie wracał nocą. W snach. W ciszy. W każdej chwili, gdy tylko spróbuje zapomnieć.
— Hancer, proszę… posłuchaj mnie…
— Ani słowa więcej! — przerwała mu gwałtownie, unosząc rękę i wskazując na niego drżącym palcem. — Nie chcę słyszeć niczego! To koniec!
Odwróciła się, ale nie zdążyła zrobić kroku. Cihan chwycił ją za przegub i zatrzymał.
— Nie puszczę cię — powiedział twardo. — Nie możesz teraz odejść.
Spojrzała na niego z niedowierzaniem, w którym szybko pojawił się gniew.
— Skąd bierzesz tę śmiałość?! — wyrzuciła z siebie. — Jak możesz myśleć, że zostanę z tobą? Że po tym wszystkim dalej będę twoją żoną?!
— Hancer…
— Dość! — przerwała ostro. — Mam swoją dumę! Może ją zdeptałeś, może zniszczyłeś, ale ona wciąż istnieje! I nie pozwolę ci jej odebrać do końca!
Jej głos nabierał siły z każdym słowem.
— Nie tylko ty mnie okłamywałeś! Wszyscy wiedzieli! Sinem, twoja matka… wszyscy w tym domu! Przez miesiące patrzyli mi w oczy i kłamali! Zrobiliście ze mnie idiotkę!
Zaśmiała się nagle — krótko, gorzko, bez cienia radości.
— A teraz co? Mam wrócić z tobą do rezydencji? Jak gdyby nic się nie stało?
Zamilkła na moment. Jej spojrzenie stwardniało.
— Do domu, w którym mieszka twoja ciężarna żona.
Cihan natychmiast zareagował. Przyciągnął ją do siebie mocniej.
— Ona nie jest moją żoną! — powiedział stanowczo. — Moją żoną jesteś ty. To ciebie kocham.
Hancer szarpnęła się, próbując się wyrwać.
— Nie waż się mówić mi o miłości! — jej głos był pełen bólu. — Czy normalny człowiek robi coś takiego osobie, którą kocha? Czy ty w ogóle masz sumienie?!
Uderzyła go w pierś.
— Jeszcze chwilę temu marzyłeś o naszych dzieciach! — wyrzuciła. — O przyszłości! A teraz? Porzucasz dziecko, które już istnieje, i planujesz kolejne?!
— Hancer! — jego głos nagle się podniósł. — Wpadłem w panikę! Nie wiedziałem, co robić! Rozumiesz?! Bałem się, że cię stracę!
Zacisnął dłonie.
— Szukałem wyjścia… czegokolwiek. Kiedy twoja bratowa powiedziała, że mnie nie opuścisz, jeśli będziemy mieć dziecko…
— Co?! — Hancer cofnęła się, patrząc na niego z niedowierzaniem jeszcze większym niż wcześniej. — Moja bratowa… ona wie?
Zakryła twarz dłońmi.
— Boże… — wyszeptała. — Dlaczego…? Dlaczego mnie to spotyka?
Jej ramiona zaczęły drżeć.
— W jaką grę ze mną graliście? Dlaczego wybrałeś właśnie mnie? Dlaczego zrobiliście mi to wszystko?
Cihan podszedł bliżej i znów chwycił ją za ramiona.
— To nie była żadna gra — powiedział stanowczo, choć w jego głosie pobrzmiewała desperacja. — Zakochałem się w tobie. Naprawdę. Nigdy z ciebie nie zrezygnuję.
Hancer spojrzała na niego długo. A potem pokręciła głową.
— Nie próbuj — powiedziała cicho, ale z lodowatą pewnością. — To koniec.
Szarpnęła się i wyrwała z jego uścisku.
— Koniec dla ciebie. Dla mojej bratowej. Dla Sinem. Dla wszystkich, którzy mnie oszukali.
Chwyciła torebkę i ruszyła w stronę drzwi.
Ale nie zdążyła. Cihan był szybszy.
Dopadł do drzwi, przekręcił klucz w zamku i schował go do kieszeni.
— Otwórz! — krzyknęła Hancer. — Chcę wyjść!
— Nigdzie nie pójdziesz — odpowiedział twardo. — Nie pozwolę na to.
Odwrócił się w jej stronę.
— Zostaniesz tutaj, dopóki nie zrozumiesz, że cię kocham.
Hancer patrzyła na niego przez chwilę w milczeniu.
— Nie wierzę w twoją miłość — powiedziała w końcu spokojniej, ale z bólem, który był jeszcze głębszy niż krzyk. — Bo mężczyzna, który naprawdę kocha, nie robi czegoś takiego.
Cihan zbliżył się o krok.
— Uspokój się, proszę. Nie oddam ci klucza. Nie uciekniesz.
Hancer odwróciła się powoli, jakby nagle zabrakło jej sił.
Nie walczyła już.
Stała tylko plecami do niego — cicha, nieruchoma.
I bardziej samotna niż kiedykolwiek wcześniej.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 68.Bölüm i Gelin 69.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
