„Złoty chłopak” Odc. 288 – streszczenie
W sypialni panuje napięta cisza, którą rozprasza jedynie ciepłe światło lamp stojących przy łóżku. Miękkie, przytłumione barwy wnętrza – szarości, beże i ciepłe drewno – sprawiają, że przestrzeń wydaje się spokojna, niemal bezpieczna. A jednak między nimi nie ma ani spokoju, ani bezpieczeństwa.
Ferit wchodzi pierwszy. Jego krok jest pewny, ale w spojrzeniu czai się zmęczenie i coś jeszcze – cień irytacji, który narasta z każdą sekundą. Seyran podąża za nim wolniej. Zatrzymuje się przy krawędzi dywanu, jakby celowo zachowywała dystans.
Przez chwilę milczą.
Seyran krzyżuje ręce na piersi i przygląda mu się uważnie, z chłodnym, niemal ironicznym spokojem.
— To była niezła sztuczka — odzywa się w końcu. — Naprawdę jestem pod wrażeniem.
Ferit odwraca się gwałtownie, marszcząc brwi.
— O czym ty mówisz?
— Doskonale wiesz. — Jej głos jest spokojny, ale twardy. — Wiedziałeś, że zamierzam powiedzieć wszystko panu Halisowi. Przestraszyłeś się, więc postanowiłeś zagrać. Omdlenie było całkiem przekonujące.
Na jego twarzy pojawia się niedowierzanie.
— Czy ty siebie słyszysz?
Seyran robi krok bliżej, ale jej spojrzenie pozostaje ostre.
— Wstydź się, Fericie. Przestraszyłeś swojego dziadka. A gdyby coś mu się stało? Gdyby przez ciebie naprawdę coś mu się stało?
Ferit patrzy na nią przez chwilę w milczeniu. W jego oczach pojawia się gniew.
— Naprawdę myślisz, że dbasz o mojego dziadka bardziej niż ja? — mówi nisko. — Chcesz zostać jego bohaterką? Myślisz, że zrobiłbym coś, co naraziłoby jego zdrowie i życie?
Robi krok w jej stronę. Ich spojrzenia zderzają się.
— Dzięki Bogu, jeszcze nie zwariowałem aż tak bardzo.
Seyran unosi podbródek.
— Do czego zmierzasz?
— Do tego — odpowiada ostro — że działałaś za moimi plecami. Chciałaś na mnie donieść. I to właśnie mogło go zniszczyć, nie ja. Zamiast oskarżać mnie, powinnaś spojrzeć na siebie.
Seyran śmieje się krótko, bez cienia rozbawienia.
— Masz rację. Oczywiście. Lepiej byłoby, gdybyś doprowadził wszystkich do katastrofy. Ty robisz, co chcesz, a inni ponoszą konsekwencje.
Ferit odwraca wzrok, przeczesując dłonią włosy, po czym znów na nią patrzy.
— Tak, tak… Seyran wie wszystko. Seyran jest najmądrzejsza. A reszta to idioci. — Jego głos staje się ostrzejszy. — Próbuję ratować firmę! Walczę, żebyśmy nie stracili wszystkiego. A ty? Zamiast być przy mnie, wbijasz mi nóż w plecy.
Seyran nie cofa się ani o krok.
— Gdyby twój cel naprawdę był taki, jak mówisz, znalazłbyś inny sposób. — Jej głos cichnie, ale nabiera jeszcze większej siły. — Ale twój cel jest inny, Fericie. Możesz oszukać wszystkich, ale nie mnie.
Krótka pauza.
— Chcesz zająć miejsce pana Halisa. Podoba ci się wizja bycia agą.
Te słowa trafiają w niego jak cios. Ferit patrzy na nią długo, z niedowierzaniem, które szybko zamienia się w złość.
— Jesteś chora — rzuca. — Naprawdę. Uwielbiasz sobie wymyślać historie.
Seyran mruży oczy.
— A ty powinieneś nauczyć się, jak ze mną rozmawiać.
Zapada cisza. Gęsta, ciężka.
Ferit w końcu wzdycha i odwraca się lekko, jakby chciał zakończyć tę rozmowę.
— Dobrze. — Jego głos staje się chłodniejszy. — Nie będzie żadnej hipoteki. Znajdę inny sposób.
Spogląda na nią z naciskiem.
— Ale ty nie waż się mówić dziadkowi czegokolwiek za moimi plecami. Jasne?
Seyran patrzy na niego długo, jakby próbowała ocenić, czy to prawda, czy kolejna gra.
— Nie wierzę ci — mówi wprost. — I posłuchaj mnie uważnie. Nie próbuj rozmawiać z moją siostrą. I pod żadnym pozorem nie możesz zastawić rezydencji.
Ferit unosi brwi, jakby chciał coś jeszcze powiedzieć, ale powstrzymuje się.
— Nie zastawię rezydencji — odpowiada w końcu spokojnie. — I nie będę rozmawiał z twoją ukochaną siostrą. Dobrze?
Seyran powoli kiwa głową.
— Dobrze.
Ale w jej oczach nie ma ani ulgi, ani wiary.
Tylko czujność.
I przeczucie, że ta rozmowa wcale niczego nie zakończyła.
***
Noc nad Bosforem jest ciepła i spokojna. Woda delikatnie uderza o nabrzeże, a światła miasta migoczą w oddali jak rozsypane złoto. Nad horyzontem rozciąga się oświetlony most, a ciszę przerywa jedynie odległy szum przejeżdżających samochodów i ciche kołysanie zacumowanej łodzi.
Seyran i Suna siedzą naprzeciw siebie na tarasie, otulone miękkim światłem lamp. Między nimi stoi niewielki stolik, ale to, co naprawdę wypełnia przestrzeń, to ich spojrzenia — bliskie, a jednak dziś jakby nie do końca równe.
Seyran opiera się wygodnie na krześle, z delikatnym uśmiechem błądzącym po ustach. W jej oczach widać coś nowego — spokój zmieszany z ekscytacją, jakby po raz pierwszy od dawna pozwoliła sobie marzyć.
— Wiesz… — zaczyna cicho, patrząc gdzieś w dal, na rozświetloną linię miasta. — Czasem wyobrażam sobie, jak wyglądałoby nasze życie… gdybyśmy mieli dziecko.
Suna uśmiecha się lekko, ale jej dłonie zaciskają się na podłokietnikach. W jej głowie natychmiast wracają słowa lekarki — zimne, powściągliwe, a jednak pełne ukrytego niepokoju.
— Niestety, sytuacja pani Seyran nie jest tak dobra jak twoja. Powinna przyjść ponownie…
— Co się stało? Proszę mi powiedzieć… — dopytywała wtedy, czując, jak serce zaczyna jej bić szybciej.
— Pani Seyran musi przyjść osobiście. Wtedy przekażę więcej informacji.
Te słowa nie chcą jej opuścić.
— Siostro… wszystko w porządku? — głos Seyran wyrywa ją z zamyślenia.
Suna szybko unosi wzrok i zmusza się do uśmiechu.
— Tak. Naprawdę. Po prostu… wzruszyłam się, słuchając ciebie.
Seyran nie podejrzewa niczego. Jej uśmiech staje się szerszy, jeszcze bardziej ciepły.
— Wyobraź sobie… — mówi z rosnącym entuzjazmem. — Małe, piękne dziecko. Zdrowe. Z czarnymi oczami i brwiami jak u Ferita…
Na jej twarzy pojawia się czułość, jakby już je widziała.
— Zacałowałabym je na śmierć.
Suna czuje, jak coś ściska ją w środku. Mimo to kiwa głową, próbując dotrzymać jej kroku.
— Z jednej strony mówisz, że nie jesteś pewna, czy chcesz wyjść za mąż — odpowiada łagodnie. — A z drugiej już planujesz dzieci. Może najpierw ślub?
Seyran śmieje się cicho, lekko przechylając głowę.
— Oczywiście, że się pobierzemy. — W jej głosie nie ma wątpliwości. — Nie będę go przecież skazywać na wieczne cierpienie.
Na moment milknie, jakby coś sobie wyobrażała.
— Tak naprawdę… chciałabym mieć dziecko od razu po ślubie. A nawet nie jedno.
Unosi dłoń i prostuje dwa palce — gest dziecinny, ale pełen radości.
— Dwójkę. Chłopca i dziewczynkę.
W jej oczach błyszczy szczęście.
Suna patrzy na nią uważnie. Przez chwilę naprawdę próbuje odwzajemnić ten entuzjazm — uśmiecha się, kiwa głową, ale jej spojrzenie na moment ucieka gdzieś w bok, ku ciemnej tafli wody.
Bo w środku wszystko w niej się zaciska.
Wie coś, czego Seyran jeszcze nie wie.
I to „coś” rośnie z każdą sekundą, jak ciężar, którego nie potrafi już dłużej ignorować.
— To będzie piękne — mówi w końcu cicho.
Ale jej głos zdradza więcej, niż by chciała.
Seyran jednak tego nie dostrzega. Wpatruje się w dal, w światła miasta, jakby widziała przed sobą przyszłość — jasną, prostą i szczęśliwą.
A Suna siedzi naprzeciwko niej, uśmiechnięta…
i coraz bardziej rozdarta między prawdą a milczeniem.
***
Poranek w rezydencji jest jasny i spokojny, jakby nocne napięcia nigdy nie istniały. Miękkie światło wpada przez wysokie okna, rozlewając się po marmurowej posadzce i ciężkich, kremowych zasłonach. Za przeszklonymi drzwiami widać schody prowadzące do ogrodu, skąpane w świeżej zieleni.
W tej ciszy ktoś jednak czuwa.
Ferit siedzi na szerokim parapecie, oparty plecami o framugę, z rękami splecionymi przed sobą. Wygląda, jakby czekał tu od dawna. Jego spojrzenie co chwilę wędruje w stronę korytarza.
W końcu drzwi jednego z pokoi otwierają się cicho. Suna wychodzi, trzymając w dłoni torebkę. Zatrzymuje się na jego widok, wyraźnie zaskoczona.
— Fericie… co ty tu robisz tak wcześnie?
Ferit zsuwa się z parapetu i prostuje, jakby tylko na to czekał.
— W moim pokoju zepsuł się kaloryfer — odpowiada lekko, z cieniem uśmiechu. — Musiałem znaleźć cieplejsze miejsce.
Podchodzi bliżej. Jego ton zmienia się niemal niezauważalnie — staje się niższy, bardziej stanowczy.
— Suna… nie słuchaj tego, co mówią Seyran i Abidin. Oni nie rozumieją sytuacji.
Dziewczyna marszczy lekko brwi.
— O czym mówisz?
— O firmie. — Jego głos nabiera energii. — Wszystko się ułoży. Natychmiast uruchomimy produkcję. Brakuje nam tylko jednego… pieniędzy. A ty masz do nich klucz.
Suna cofa się o pół kroku, jakby jego słowa miały fizyczny ciężar.
— Fericie, to niemożliwe. Seyran byłaby wściekła.
Ferit wzdycha z irytacją, przeczesując dłonią włosy.
— Firma jest moja, a rezydencja twoja. Kto ma prawo się złościć? — Patrzy na nią uważnie. — Suna, czy ty mi nie ufasz?
W jego oczach pojawia się napięcie, niemal desperacja.
Suna opuszcza wzrok.
— Nawet jeśli… — zaczyna niepewnie — nawet jeśli Seyran by to zrozumiała, co z Abidinem? Jak mam mu to powiedzieć?
Ferit zbliża się jeszcze bardziej.
— Stoimy nad przepaścią — mówi ciszej, ale z naciskiem. — Jeśli zbankrutujemy, myślisz, że będą szczęśliwi?
Suna unosi głowę. W jej spojrzeniu pojawia się cień uporu.
— Może będą szczęśliwi, że nie zrobiłam nic za ich plecami.
Zapada krótka cisza.
Dziewczyna odwraca się i sięga do klamki. W tym samym momencie Ferit wyciąga rękę i opiera ją o drzwi, blokując wyjście.
— Dokąd tak się spieszysz? — pyta, przyglądając jej się uważnie.
Suna prostuje się.
— Nigdzie nie uciekam. Mam coś do załatwienia w mieście.
— Co takiego?
Przez ułamek sekundy waha się.
— Idę do lekarza. Muszę odebrać wyniki badań.
Ferit przygląda jej się przez chwilę, jakby próbował odczytać coś więcej.
— W porządku — mówi w końcu. — Zawiozę cię.
Suna otwiera usta, jakby chciała zaprotestować, ale rezygnuje. Kiwa tylko głową.
— Dobrze.
Wychodzą razem z rezydencji. Przypadkowo zauważa ich Seyran. Widzi, jak wsiadają do samochodu — najpierw Suna, potem Ferit. Silnik odpala.
Na jej twarzy pojawia się niepokój. Bez chwili zawahania sięga po płaszcz, narzuca go na ramiona i rusza w stronę drzwi.
W jej głowie pojawia się tylko jedna myśl: że Ferit znowu coś knuje.
***
W gabinecie panuje sterylna cisza, przerywana jedynie cichym tykaniem zegara i szelestem kartek przewracanych na biurku. Za dużym oknem rozciąga się widok na gęste, zielone drzewa, których gałęzie poruszają się lekko na wietrze — zupełnie jakby świat na zewnątrz nie miał nic wspólnego z napięciem, które wypełnia to pomieszczenie.
Suna siedzi na krześle naprzeciwko biurka. Jej dłonie są splecione ciasno na kolanach, a spojrzenie wbite w lekarkę — pełne niepokoju i determinacji.
Lekarka odkłada długopis, splata dłonie i patrzy na nią spokojnie, ale stanowczo.
— Nie mogę udzielać pani informacji na temat zdrowia pani Seyran — mówi chłodno. — Proszę nie nalegać.
Suna pochyla się lekko do przodu, jakby chciała skrócić dzielącą je odległość.
— Ale… to coś poważnego, prawda? — jej głos drży. — Coś jej dolega?
Lekarka wzdycha cicho, jakby ta rozmowa była dla niej trudna, choć stara się tego nie okazywać.
— Już powiedziałam. Nie mogę niczego ujawniać. — Jej ton staje się bardziej stanowczy. — Proszę nie marnować ani swojego, ani mojego czasu. Skontaktuję się bezpośrednio z panią Seyran.
Suna gwałtownie kręci głową.
— Nie… proszę tego nie robić.
Jej głos łagodnieje, ale jednocześnie nabiera desperacji.
— Pani doktor… — zaczyna ciszej — my już raz ją traciliśmy. Byliśmy o krok od tego, żeby ją stracić na zawsze.
Na moment milknie, jakby musiała zebrać siły.
— Jeśli to wróciło… jeśli to znowu jest coś poważnego… chciałabym powiedzieć jej o tym sama. Delikatnie. Przygotować ją. — Jej oczy zaczynają błyszczeć od łez. — Boję się, że… że znowu zacznie znikać na naszych oczach.
W gabinecie zapada cisza.
Lekarka przez chwilę przygląda się Sunie uważnie. W jej spojrzeniu pojawia się cień wahania.
W końcu wzdycha cicho.
— Seyran nie jest chora.
Te słowa spadają między nimi jak kamień.
Suna zamiera. W jej oczach pojawia się ulga — krótka, gwałtowna… ale niepełna.
— Ale… — dodaje lekarka po chwili — posiadanie przez nią dzieci jest niemal niemożliwe.
Ulgę natychmiast zastępuje coś innego. Szok. Niedowierzanie.
Suna powoli prostuje się na krześle, jakby próbowała uchwycić sens tych słów.
— Ja… — zaczyna niepewnie — nie spodziewałam się czegoś takiego…
Przełyka ślinę.
— Ale powiedziała pani „niemal niemożliwe”, czyli… jakaś szansa jednak istnieje?
Lekarka skinieniem głowy potwierdza.
— Istnieją pewne metody leczenia. Terapie, które w niektórych przypadkach przynoszą efekty.
Na moment milknie, jakby ważyła kolejne słowa.
— Jednak w jej przypadku… nie polecam ich.
Suna marszczy brwi.
— Dlaczego?
Lekarka opiera się wygodniej na krześle, a jej spojrzenie staje się poważniejsze.
— Ze względu na jej przeszłość medyczną. Długotrwałe leczenie, które przeszła, bardzo obciążyło jej organizm.
Suna czuje, jak serce zaczyna bić szybciej.
— Co mogłoby się stać… gdyby jednak spróbowała?
Zapada krótka, ciężka cisza. Lekarka nie odrywa od niej wzroku.
— Jej organizm może tego nie wytrzymać.
Słowa są spokojne. Prawie bez emocji. A przez to jeszcze bardziej przerażające.
— To bardzo ryzykowne — dodaje ciszej. — W skrajnym przypadku… mogłaby nawet stracić życie.
Suna zamiera.
W jej oczach znów pojawiają się łzy — tym razem inne niż wcześniej. Nie z samego strachu, ale z ciężaru decyzji, która nagle spada na jej barki.
Bo teraz już wie.
Seyran nie umiera.
Ale jej marzenia… mogą ją zabić.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Yalı Çapkını. Inspiracją do jego stworzenia był film Yalı Çapkını 87.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
