„Dziedzictwo” Odc. 1000 – streszczenie
Po upozorowanym upadku ze schodów Ezgi trafiła do szpitala. W jasnej, niemal sterylnej sali siedziała oparta o poduszki i rozmawiała przez telefon z Isil.
— Zagrałaś to perfekcyjnie — pochwaliła ją kobieta z wyraźnym zadowoleniem. — Krzyczałaś tak przeraźliwie, że przez chwilę naprawdę uwierzyłam, że stało ci się coś poważnego.
— Rzuciłam się na schody z całej siły i wrzeszczałam, ile miałam tchu — odparła Ezgi. W jej głosie pobrzmiewały zmęczenie i satysfakcja. — Skończyło się na niewielkim siniaku i ogromnym zamieszaniu.
— Pamiętaj, że największą słabością Sinana jest jego sumienie — przypomniała jej Isil, przybierając poważniejszy ton. — Twoje ciało może być całe, ale dusza ma wyglądać na głęboko zranioną. Aynur mówiła, że niedługo przyjdzie do szpitala. Musisz być gotowa. Wiesz, co robić.
— Nie martw się — zapewniła Ezgi, przymykając oczy. — Zrobię wszystko tak, jak ustaliłyśmy. Niedługo przekażę ci dobre wieści.
Po zakończeniu rozmowy odłożyła telefon na szafkę. Przez chwilę siedziała nieruchomo, po czym wygładziła pościel i przybrała na twarzy wyraz przygnębienia. Wzięła głęboki oddech, jak aktorka przygotowująca się do najważniejszej sceny.
Wkrótce drzwi się otworzyły i do sali wszedł Sinan. Kiedy tylko go zobaczyła, spuściła wzrok i jeszcze mocniej skuliła się pod kocem.
— Jak się czujesz? — zapytał z troską, zajmując krzesło przy łóżku. — Rozmawiałem z lekarzem. Zdjęcie rentgenowskie nie wykazało żadnego złamania, ale zlecili tomografię, żeby wykluczyć poważniejszy uraz. Coś cię boli? Mam wezwać pielęgniarkę?
— Boli… — odpowiedziała cicho, pociągając nosem. — Ale nie fizycznie. Kiedy spadłam ze schodów, ogarnęło mnie takie przerażenie, że wszystko nagle wróciło. Tamten wypadek. Tamte dni. Czułam się tak, jakby ktoś nacisnął przycisk i zmusił mnie, żebym przeżyła to od początku.
Sinan zmarszczył brwi.
— Jaki wypadek?
— Przecież ci mówiłam — przypomniała niemal szeptem. — To wydarzyło się niedługo po naszym rozstaniu. Spadłam z roweru, złamałam rękę i przeszłam operację. Leżałam wtedy w szpitalu, zupełnie jak teraz. Byłam rozbita. Tamten okres był dla mnie prawdziwym piekłem.
Jej słowa przywołały w pamięci Sinana rozmowę, którą odbyli zaledwie kilka dni wcześniej.
***
Rozmawiali spokojnie, gdy jego wzrok zatrzymał się na jej nadgarstku. Dostrzegł podłużną bliznę, której wcześniej nie widział.
— Co to za ślad? — zapytał zaniepokojony. — Kiedyś go nie miałaś.
Ezgi zawahała się, a potem odruchowo naciągnęła rękaw, jakby chciała ukryć bliznę, choć było już za późno.
— To nic ważnego — odpowiedziała cicho. — Stało się po twoim odejściu. Kiedy tak nagle zniknąłeś z mojego życia, naprawdę próbowałam być silna. Ale cały mój świat się zawalił. Czułam się porzucona i nie rozumiałam dlaczego. Nie odbierałeś telefonów, nie odpowiadałeś na wiadomości. Wciąż zastanawiałam się, co zrobiłam źle.
Na chwilę umilkła, jakby wspomnienia z trudem przechodziły jej przez gardło.
— Jeździłam wtedy godzinami na rowerze, żeby uciszyć myśli. Wiesz, jak bardzo to lubię. Pewnego dnia byłam jednak w takim stanie, że straciłam nad sobą kontrolę. Pędziłam przed siebie, nie zwracając uwagi na drogę, aż w końcu upadłam. Złamałam rękę i musiałam przejść operację. Ta blizna jest niewielka, ale przypomina mi o znacznie większym bólu. O tobie. O pustce, którą po sobie zostawiłeś.
***
Ezgi nagle uniosła się na łóżku. Jej spojrzenie złagodniało, a twarz przybrała bezbronny, niemal dziecięcy wyraz. Z cichym westchnieniem przytuliła się do Sinana i oparła głowę na jego piersi.
— Dobrze, że jesteś — wyszeptała słodkim, drżącym głosem. — Dobrze, że tym razem nie odszedłeś. W tym całym chaosie tylko ty wydajesz mi się kimś stałym i bezpiecznym.
Sinan zawahał się, lecz po chwili objął ją ramieniem. Nie odsunął Ezgi, choć na jego twarzy malowały się niepokój, współczucie i niepewność.
Nie zauważył, że w uchylonych drzwiach stała Aynur.
Kobieta zamarła w progu. Na widok Ezgi wtulonej w Sinana poczuła, jak coś ściska ją za gardło. Przez kilka bolesnych sekund nie potrafiła się poruszyć. Wydawało jej się, że cały świat zniknął, pozostawiając jedynie ich dwoje splecionych w czułym uścisku.
Po jej policzku spłynęła łza.
Aynur odwróciła się powoli i odeszła, zgarbiona pod ciężarem własnych uczuć. Sinan jej nie zauważył.
Ezgi jednak doskonale wiedziała, że kobieta stała w drzwiach. Właśnie dlatego wybrała ten moment, by przytulić się do niego jeszcze mocniej. Kiedy Aynur zniknęła na korytarzu, w oczach dziewczyny błysnęła satysfakcja.
Plan Isil zadziałał.
***
Aynur szła pustym korytarzem, próbując zapanować nad drżącym oddechem. Otarła łzy i zmusiła się, by nie obejrzeć za siebie.
— To nie twoja sprawa, Aynur — szepnęła, jakby chciała przekonać samą siebie. — Niech będą szczęśliwi. To ich życie. Nie masz prawa się wtrącać.
Jej głos jednak zadrżał, zdradzając wszystko, czego nie potrafiła wypowiedzieć na głos. Rozsądek nakazywał jej odejść, ale serce wciąż pozostawało w tamtej sali.
***
Cansel i Sahin szli powoli ulicą w stronę warsztatu. Mężczyzna podpierał się kulą, a żona trzymała go pod ramię, pomagając mu stawiać kolejne kroki. Cansel promieniała. Była przekonana, że Sahin zamierzał sprawić jej niespodziankę i zabrać ją na wymarzone wakacje do hotelu prowadzonego przez jednego ze swoich fanów.
— Sahinie, dlaczego idziemy do warsztatu? — zapytała z lekkim zdziwieniem. — Myślałam, że wybieramy się do salonu.
— Muszę porozmawiać z Poyrazem.
— Tylko z nim? A dla mnie nic nie masz? — rzuciła kokieteryjnie, spoglądając na męża z wyczekiwaniem.
Sahin zatrzymał się i spojrzał jej głęboko w oczy.
— Oczywiście, że mam. Bardzo cię kocham, kochanie.
— Ja ciebie też, mój ukochany — odpowiedziała z ciepłym uśmiechem.
W głębi duszy poczuła jednak ukłucie rozczarowania.
„Nadal nic nie powiedział. Pewnie chce zaczekać na odpowiedni moment” — pocieszała się w myślach.
Kiedy dotarli do warsztatu, Nana i Poyraz byli pochłonięci pracą. Na dużym stole leżały deski i narzędzia, a pomieszczenie wypełniał zapach drewna. Młode małżeństwo dopiero po chwili zauważyło przybyłych gości.
— Mamy dla was ważną wiadomość! — oznajmił Sahin z szerokim uśmiechem. — Pakujcie walizki. Jutro wyruszacie w podróż poślubną!
Nana i Poyraz znieruchomieli. Spojrzeli najpierw na niego, a potem na siebie, jakby nie byli pewni, czy dobrze usłyszeli.
Cansel, która jeszcze przed chwilą promieniała ze szczęścia, nagle spoważniała. Uśmiech zniknął z jej twarzy, a jego miejsce zajęły rozczarowanie i niedowierzanie.
— Podróż poślubną? — powtórzyła zaskoczona Nana.
— Skąd ci to przyszło do głowy, bracie? — zapytał Poyraz.
— No właśnie, Sahinie — wtrąciła Cansel chłodniejszym tonem. — Skąd ten pomysł?
— Zadzwonił do mnie Bahtiyar Demircan — wyjaśnił Sahin z entuzjazmem. — Pamiętacie go? Prowadzi hotel w Şile i od lat ogląda moje walki. Jest moim wielkim fanem. Zaprosił mnie do siebie, ale od razu pomyślałem o was. Wzięliście ślub, a nawet nie mieliście okazji odpocząć ani pobyć razem z dala od codziennych problemów. Zadzwoniłem do niego i wszystko ustaliłem. To mój prezent dla was.
— Ale to ciebie zaprosił — zauważył Poyraz. — Powinieneś pojechać tam z Cansel.
Kobieta natychmiast spojrzała na męża, jakby właśnie czekała na te słowa.
— Ja ledwie chodzę — odparł Sahin, wskazując na kulę. — Nie mam teraz siły na podróże. Wy za to możecie odpocząć i nacieszyć się życiem. Hotel jest podobno wspaniały. Pojedźcie.
Cansel zacisnęła usta. Dopiero teraz zrozumiała, że wyjazd, o którym marzyła, od początku nie był przeznaczony dla niej.
— Mamy mnóstwo pracy — zaprotestowała Nana. — To naprawdę piękny gest, ale nie możemy zostawić wszystkiego i nagle wyjechać.
— Nano, proszę, nie odmawiaj — odezwał się Sahin łagodnie. — Bardzo mi na tym zależy.
Poyraz spojrzał na brata, dostrzegając jego szczery entuzjazm.
— Dobrze — zgodził się w końcu. — Skończymy najpilniejsze rzeczy i pojedziemy. Skoro wszystko już zorganizowałeś, nie będziemy cię zawodzić.
Sahin rozpromienił się.
— Wiedziałem, że się zgodzicie!
Cansel zerknęła na niego z ukosa. Nie powiedziała jednak ani słowa. Stała obok z napiętą twarzą, próbując ukryć narastające rozgoryczenie.
***
Gdy tylko Sahin i Cansel opuścili warsztat, Nana odwróciła się gwałtownie do męża.
— Oszalałeś?! — zawołała. — Dlaczego się zgodziłeś? Co to w ogóle za pomysł z podróżą poślubną?
— Od kilku dni jesteś bardzo spięta — odpowiedział spokojnie Poyraz. — Krótki wyjazd dobrze ci zrobi. Poza tym widziałaś, ile serca Sahin włożył w przygotowanie tego prezentu. Nie chciałem go urazić.
— Ale co my będziemy tam robić? — zapytała, coraz bardziej zdenerwowana. — Nie możemy tak po prostu porzucić pracy. Powinieneś delikatnie mu wyjaśnić, że nie pojedziemy.
— Gdybyśmy odmówili, wszyscy zaczęliby wypytywać, dlaczego nie chcemy spędzić razem podróży poślubnej — zauważył Poyraz. — Zwrócilibyśmy na siebie jeszcze większą uwagę.
Przyjrzał jej się uważnie.
— Poza tym czego tak naprawdę się boisz?
— Niczego się nie boję — odpowiedziała szybko, spuszczając wzrok. — Myślę tylko o Yusufie. Jak możemy go zostawić?
— Zostanie z mamą, bratową albo Nazli. Wokół niego jest wielu ludzi, którym ufamy. Nic mu się nie stanie.
Nana milczała, ale jej twarz zdradzała coraz większe zakłopotanie.
— Chcę tylko, żebyś odpoczęła — dodał łagodniej Poyraz. — Ostatnio wiele przeszłaś. Oboje przeszliśmy. Kilka dni z dala od tego wszystkiego może nam dobrze zrobić.
— Nie wiem… — szepnęła.
— To co postanawiasz?
Poruszyła ustami, jakby chciała zaprotestować, lecz ostatecznie zrezygnowała. Jedynie bezradnie wzruszyła ramionami.
Poyraz uśmiechnął się lekko.
— Skoro nie mówisz „nie”, uznaję, że się zgadzasz. Pojedziemy.
Nana spojrzała na niego z irytacją, ale nie zaprzeczyła. Wiedziała już, że decyzja zapadła — następnego dnia mieli wyruszyć w swoją pierwszą wspólną podróż.
***
Cansel stała przed lustrem w salonie i nerwowo poprawiała włosy. Im dłużej przyglądała się swojemu odbiciu, tym większa złość malowała się na jej twarzy.
— Na litość boską, Sahinie! — syknęła przez zaciśnięte zęby. — Raz na sto lat trafiła mi się okazja, żeby gdzieś wyjechać, a ty oddałeś moje miejsce tej niechlujnej dziewczynie! I jeszcze ja mam przygotować ją do podróży?! Niedoczekanie! Niech tylko przekroczy próg… Wytargam jej te włosy!
Urwała nagle. W jej spojrzeniu pojawił się błysk. Gniew powoli ustępował miejsca przebiegłej determinacji.
— Skoro ja nie pojadę, ona też nie pojedzie — mruknęła, jakby właśnie podjęła decyzję. — Chyba że nagle się rozchoruje… I to na tyle poważnie, żeby nikt nawet nie pomyślał o podróży.
Otworzyła jedną z szuflad i wyjęła z niej niewielką buteleczkę z ciemnego szkła. Przez chwilę obracała ją w dłoni, przyglądając się zawartości z zimną satysfakcją.
— Skutki uboczne są okropne — szepnęła. — Działa natychmiast. Wystarczy, że trafi do żołądka. Wtedy nawet wymioty jej nie pomogą. Nie podniesie się z łóżka, nie mówiąc już o wyjeździe. A ja… zajmę jej miejsce.
Wyjęła dwa czarne kubki i napełniła je sokiem. Następnie do jednego z nich wlała kilka kropel preparatu. Schowała buteleczkę, po czym spojrzała na przygotowane napoje z triumfalnym uśmiechem.
— Udanej podróży poślubnej, Nano — powiedziała przesłodzonym tonem i zaśmiała się cicho.
***
Wkrótce drzwi salonu się otworzyły. Nana weszła do środka, nieco zaskoczona, lecz spokojna.
— Dobrze, że już jesteś — przywitała ją Cansel z promiennym uśmiechem, jakby jeszcze przed chwilą nie snuła przeciwko niej podstępnego planu. — Przełożyłam dziś wszystkie klientki. Sahin byłby bardzo zawiedziony, gdybym nie pomogła jego bratowej przygotować się do wyjazdu.
— Dziękuję, ale naprawdę nie musiałaś tego robić — odparła Nana uprzejmie.
— Oczywiście, że musiałam! — Cansel nie dopuściła jej do dalszych protestów i wskazała czerwony fotel przed lustrem. — Siadaj, kochana. Przygotowałam świeży sok. Chyba że wolałabyś kawę?
— Sok wystarczy — odpowiedziała Nana i zajęła miejsce.
Cansel postawiła przed nią kubek z zatrutym napojem, a własny odstawiła obok. Zaczęły omawiać fryzurę i długość włosów, kiedy nagle rozdzwonił się telefon. Na ekranie pojawiło się imię Sibel.
— Muszę odebrać. Wybacz — rzuciła Cansel i wyszła przed salon.
Nana została sama. Już miała sięgnąć po sok, gdy zauważyła, że stojący obok kubek Cansel miał wyszczerbiony rant. Przyjrzała mu się uważniej, po czym bez namysłu zamieniła naczynia miejscami.
— Jeszcze tego brakowało, żeby się skaleczyła — mruknęła pod nosem.
Po chwili Cansel wróciła do salonu. Była lekko zdyszana, a od długiej rozmowy zaschło jej w gardle. Nie zastanawiając się ani przez moment, chwyciła stojący przy swoim miejscu kubek i wypiła sok niemal jednym haustem.
— To co? Tylko podcinamy końcówki, prawda? — zapytała, odkładając puste naczynie.
— Tak — potwierdziła Nana z lekkim uśmiechem. — A przy okazji zamieniłam nasze kubki. Twój był wyszczerbiony. Nie chciałam, żebyś się skaleczyła. Powinnaś go wyrzucić, zanim zrobi sobie krzywdę któraś z klientek.
Cansel znieruchomiała.
Przez kilka sekund stała bez ruchu, jakby nie rozumiała wypowiedzianych właśnie słów. Jej wzrok powędrował najpierw ku pustemu kubkowi, potem ku Nanie, a następnie znów ku naczyniu.
Nożyczki w jej dłoni zadrżały. Zacisnęła na nich palce tak mocno, że pobielały jej knykcie. Z trudem przełknęła ślinę, lecz nagle gardło wydało jej się zupełnie suche.
— Zamieniłaś… kubki? — wydusiła.
— Tak. Twój miał uszkodzony brzeg — wyjaśniła Nana, nie dostrzegając niczego niepokojącego. — Dobrze, że zauważyłam.
Twarz Cansel pobladła. Jeszcze przed chwilą była przekonana, że jej plan zakończył się sukcesem. Teraz z przerażeniem uświadomiła sobie, że sama wypiła przygotowaną dla Nany miksturę.
W jednej chwili cała pewność siebie zniknęła. W oczach kobiety pojawił się paniczny strach, a nogi lekko się pod nią ugięły. Wszystko, co zamierzała zrobić Nanie, obróciło się przeciwko niej.
***
Sinan wyjaśnił, że pilnie wezwano go do pracy, po czym opuścił szpital, pozostawiając Ezgi pod opieką swojego asystenta. Dziewczyna długo wpatrywała się w zamknięte drzwi. W jej oczach malowały się zawód i rozczarowanie. Liczyła, że zostanie przy niej dłużej, zwłaszcza po wszystkim, co zrobiła, by wzbudzić w nim współczucie.
Po chwili sięgnęła po telefon i wybrała numer Isil.
— Ciociu Isil… — zaczęła przygaszonym głosem. — Sinan zostawił mnie tutaj z asystentem i po prostu wyszedł.
— Spokojnie, kochanie — odpowiedziała Isil łagodnie. — Powiedz mi, co dokładnie się wydarzyło.
Ezgi zacisnęła usta i spojrzała w stronę drzwi, jakby nadal miała nadzieję, że Sinan za chwilę wróci.
— Zrobiłam wszystko, o co mnie prosiłaś — oznajmiła z narastającą frustracją. — Kiedy pojawiła się Aynur, przytuliłam się do niego. Próbowałam przypomnieć mu o naszej przeszłości, o tym, co kiedyś nas łączyło. Nawet poprosiłam, żeby mnie nie zostawiał. Ale to nic nie dało. Wyszedł, jakbym w ogóle nie miała dla niego znaczenia.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Nie możesz się poddawać po jednej nieudanej próbie — powiedziała w końcu Isil, zachowując spokojny, niemal matczyny ton. — Sinan nie jest człowiekiem, który łatwo przyjmuje zmiany. Nawet kiedy coś czuje, pierwszym odruchem jest ucieczka. W ten sposób broni się przed tym, czego nie potrafi kontrolować. Musisz dać mu czas i uzbroić się w cierpliwość.
Ezgi spuściła wzrok. Jej palce nerwowo zacisnęły się na telefonie.
— Sama już nie wiem, ciociu — odparła cicho. — Może powrót tutaj od początku był błędem. Tyle czasu, tyle wysiłku, tyle emocji… A teraz siedzę sama w szpitalnej sali i czekam na wynik tomografii, który pewnie niczego nie wykaże. Żadnego złamania, żadnego poważnego urazu. Całe to zamieszanie może się okazać zupełnie bezcelowe.
— Nie mów tak, kochanie — próbowała ją uspokoić Isil. — Dopiero zaczęłyśmy. Potrzebujemy—
— Nieważne — przerwała jej Ezgi z rezygnacją. — Porozmawiamy później. Muszę odpocząć.
Nie czekając na odpowiedź, zakończyła połączenie. Odłożyła telefon na pościel i odwróciła twarz w stronę okna.
W sali ponownie zapadła cisza. Tym razem jednak nie przynosiła ukojenia. Zdawała się tylko podkreślać samotność Ezgi i boleśnie przypominać jej, że Sinan po raz kolejny wybrał odejście.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 721. Bölüm i Emanet 722. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
