„Panna młoda” Odc. 251 — streszczenie
Cihan i Hancer usiedli na ławce w ustronnej części parku, tuż nad wodą. Wokół nich rosły wysokie, bezlistne drzewa, których splątane gałęzie rysowały się na tle bladego, pochmurnego nieba. Za ogrodzeniem majaczyła spokojna tafla wody, a alejka, przy której stała ławka, wydawała się pusta i odcięta od reszty świata. Przynajmniej tak im się wydawało.
Cihan siedział ciężko, jak człowiek, który od dawna dźwigał zbyt wielki ciężar.
— Jestem bardzo zmęczony, Hancer — powiedział cicho. — Nie mogę już tego znieść. Te kłótnie nie mają końca. Naprawdę jestem wykończony.
Hancer spojrzała na niego z troską.
— Wiem, że przeżywasz trudne chwile, ale ojcowie muszą być silni. Beyza zachowuje się coraz dziwniej. Boję się, że szuka czegoś, co będzie mogła wykorzystać przeciwko tobie w sądzie.
Nie zauważyli, że za jednym z pobliskich drzew ktoś obserwował ich z ukrycia. W kadrze widać było tylko dłoń trzymającą telefon. Nieznajoma osoba robiła zdjęcia Cihanowi i Hancer, siedzącym obok siebie na ławce.
— Myślę, że proces zakończy się szybciej, jeśli spełnisz jej warunki — dodała Hancer. — Ona naprawdę chce się z tobą rozwieść.
— Nie chcę jej ani słyszeć, ani widzieć — odparł Cihan twardo. — Niech zniknie z mojego życia. Niech nigdy więcej nie staje mi na drodze. Nie potrafię znieść nawet jej imienia.
— Cokolwiek się stanie, macie syna. Ze względu na niego musisz znaleźć jakiś kompromis. W przeciwnym razie najbardziej ucierpi Cihan Gurur.
Twarz Cihana spochmurniała jeszcze bardziej.
— Mój syn nie chce jeść. Wiem, że dobrze się nim opiekują, ale on tęskni za domem, za swoim łóżkiem, za wszystkim, co znał. Muszę go stamtąd zabrać, Hancer. Opiekunka powiedziała, że poczułby się lepiej, gdyby nakarmiła go matka. Ale jego matka nie przyszłaby nawet wtedy, gdyby miała mleko. Mam związane ręce. Żałuję, że wcześniej nie znalazłem mamki.
Hancer poprawiła torebkę na ramieniu i rozejrzała się niespokojnie po pustej alejce.
— Lepiej, żeby nikt nas tu nie zobaczył. Nie chcę, żebyś miał przeze mnie dodatkowe problemy. Pójdę już. Coś przyszło mi do głowy. Zobaczymy, czy to się uda.
Cihan podniósł na nią wzrok.
— Co przyszło ci do głowy?
— Porozmawiamy w firmie.
Hancer wstała z ławki i ruszyła alejką między drzewami. Nie miała pojęcia, że ich potajemne spotkanie właśnie zostało uwiecznione na zdjęciach.
***
Beyza leżała na jasnej kanapie w salonie, z ranną nogą uniesioną i opartą na poduszce. Bandaż ciasno oplatał miejsce postrzału, a na jej twarzy wciąż malowały się ból, niepokój i ślad niedawnego przerażenia. Nusret stał obok niej ze szklanką wody w dłoni. Podał córce tabletkę przeciwbólową, uważnie obserwując każdy jej ruch.
— Tato, ja wcale nie jestem spokojna — powiedziała Beyza drżącym głosem. — Może jednak pojedziemy do szpitala?
Nusret spojrzał na nią ostro.
— Zwariowałaś? Myślisz, że lekarze nie zorientują się, od czego powstała ta rana? Co powiesz policji? Chcesz mnie wsadzić do więzienia?
Beyza zamilkła. Opuściła wzrok i mocniej zacisnęła palce na szklance.
Nusret westchnął ciężko. Jego gniew nie zniknął, ale na chwilę ustąpił miejsca zmęczeniu.
— Złoszczę się na ciebie, ale prawda jest taka, że jesteś do mnie podobna — powiedział ciszej. — Kiedy się zdenerwujemy, nie uginamy się przed nikim. Jeśli trzeba, rzucamy wyzwanie całemu światu.
Beyza podniosła na niego oczy.
— To dlaczego jesteś na mnie zły?
— Bo to, co robisz, nie jest buntem, córko. To igranie z ogniem. Czy ty naprawdę nie widzisz, że żyjemy na wielkiej tajemnicy i jeszcze większym kłamstwie? Musimy działać rozsądnie. Chroń swoje prawa, weź to, co ci się należy, ale nie wykorzystuj dziecka jak broni. Nie rób z niego karty przetargowej.
Beyza odwróciła głowę, ale Nusret mówił dalej:
— I co teraz zrobimy z Yoncą? Widzisz, do czego doprowadziłaś? Co będzie, jeśli następnym razem naprawdę cię zabije? Nie możesz być aż tak chciwa. Mówiąc krótko: weź to, co ci się należy, a potem wynośmy się stąd jak najszybciej. Razem.
W salonie zapadła ciężka cisza. Za ich plecami połyskiwała ciemna kuchnia, a eleganckie wnętrze mieszkania tylko mocniej kontrastowało z chaosem, który rozpętał się między nimi.
Nagle rozległ się dzwonek do drzwi.
Beyza i Nusret zastygli. Ich spojrzenia natychmiast powędrowały w stronę wejścia. Na twarzach obojga pojawił się ten sam wyraz niepokoju.
***
Cemil siedział przygarbiony na limonkowej sofie w salonie fryzjerskim. Wokół niego stały puste fotele, lustra, kosmetyki i akcesoria do pracy, ale tego dnia miejsce, które zwykle tętniło życiem, wydawało się dziwnie ciche. Mężczyzna miał na sobie fartuch, lecz nie wyglądał, jak ktoś gotowy do pracy. Sprawiał wrażenie człowieka, z którego nagle uszła cała energia.
Yonca weszła do salonu i od razu zauważyła jego ponury nastrój. Usiadła obok niego na sofie.
— Co ci się stało? — zapytała.
Cemil westchnął ciężko.
— Derya… Zabrała Emira i wyprowadziła się z domu. Zostałem sam. Sam jak palec.
— Och, przykro mi.
— Od dwóch dni jestem załamany — mówił dalej, nie odrywając wzroku od podłogi. — Wyczerpany żalem.
— To zrozumiałe. Ból potrafi odebrać człowiekowi siły.
Cemil spojrzał na nią uważniej. Dopiero wtedy zauważył, że z Yoncą również coś było nie tak. Iskra, która zwykle pojawiała się w jej oczach, zgasła. Siedziała obok niego blada, napięta i jakby nieobecna.
— A co z tobą? — zapytał ostrożnie.
Yonca przez chwilę milczała. Potem, zupełnie niespodziewanie, powiedziała:
— Strzeliłam do Beyzy.
Cemil zmarszczył brwi. Nie potraktował jej słów dosłownie.
— Pokłóciłyście się, nie wytrzymałaś i ją uderzyłaś, tak? Beyza naprawdę potrafi doprowadzić człowieka do szaleństwa.
Yonca sięgnęła po nożyczki leżące na stoliku. Uniosła je i wycelowała w niego tak, jakby trzymała w dłoni pistolet.
— Nie, Cemilu. Strzeliłam do niej. Z broni.
Mężczyzna zbladł.
— Co?
— Strzeliłam do niej! Bum i po wszystkim! — wyrzuciła z siebie, patrząc mu prosto w oczy. — Dlaczego tak na mnie patrzysz? Nie martw się, nie umarła.
Dopiero wtedy Cemil powoli odzyskał oddech.
— Kula tylko ją drasnęła — dodała Yonca, opuszczając nożyczki. — Bóg naprawdę obdarza złych ludzi niesamowitym szczęściem. Źli zawsze spadają na cztery łapy.
— Co takiego się stało, że posunęłaś się aż do tego?
Yonca zacisnęła usta. W jej spojrzeniu znów pojawił się gniew, ale pod nim krył się zawód.
— Zdradziła mnie. Zawiodła moje zaufanie. A kiedy ktoś, komu zaufałam, wbija mi nóż w plecy, w głowie pojawiają mi się najczarniejsze myśli. Wtedy nie widzę już nic przed sobą. Tak właśnie do niej strzeliłam.
***
Dzwonek do drzwi rozległ się po raz kolejny, przecinając napiętą ciszę panującą w mieszkaniu. Beyza siedziała na jasnej kanapie, z nogą opartą na poduszce i świeżym opatrunkiem owiniętym wokół rany. Choć próbowała udawać opanowaną, strach wciąż nie zniknął z jej twarzy. Nusret zerknął w stronę korytarza.
— Czy to możliwe, że Cihan wezwał policję? — zapytał z niepokojem.
— Nie wiem… — odparła cicho Beyza.
Nusret podniósł się z miejsca i ruszył do drzwi. Szedł powoli, ostrożnie, jakby każdy krok mógł sprowadzić na nich nowe kłopoty. Spojrzał przez wizjer i dopiero wtedy odetchnął z ulgą. Otworzył drzwi.
Na progu stała adwokatka Beren. Oparta barkiem o framugę, z torbą przewieszoną przez ramię, patrzyła na niego z wyraźną irytacją.
— Dzwoniłam od dwóch godzin — powiedziała chłodno. — Dlaczego nikt nie otwierał?
— Mieliśmy… pewną sytuację — odparł Nusret wymijająco. — Dopiero teraz mogłem podejść.
— Gdzie jest Beyza?
— W środku.
Beren minęła go bez dalszych pytań i weszła do salonu. Zatrzymała się dopiero wtedy, gdy zobaczyła Beyzę siedzącą na kanapie z zabandażowaną nogą. Jej wzrok natychmiast stał się czujniejszy.
— Co ci się stało?
Beyza spuściła oczy na opatrunek.
— Mały wypadek.
— Wypadek może i przeżyłaś — odparła Beren ostro — ale przede mną nie uciekniesz. Czy nie mówiłam ci, żebyś niczego przede mną nie ukrywała?
— Niczego nie ukrywam — rzuciła Beyza, coraz bardziej rozdrażniona. — Powiedz lepiej, po co przyszłaś. Jestem już wystarczająco zdenerwowana.
— Posłuchaj mnie, Beyzo…
— Nie. To ty mnie posłuchaj, pani mecenas! — przerwała jej gwałtownie Beyza. — Czy nie obiecałaś mi, że Cihan nie zobaczy dziecka? Jak to możliwe, że dostał zgodę na widzenie?
Beren zacisnęła usta. Usiadła naprzeciw niej, ale w jej postawie nie było już dawnej pewności ani cierpliwości.
— Gdybyś nie ukryła przede mną sprawy aborcji, spełniłabym wszystko, co ci obiecałam. Ale kiedy Engin skonfrontował mnie z faktami, miałam związane ręce. Sama mnie w to wpakowałaś.
— Powiedziałam ci, że dokonałam aborcji.
— Tak. Ale nie powiedziałaś, że byłaś wtedy w piątym miesiącu ciąży. — Beren spojrzała na nią twardo. — Nie mogę pracować w takich warunkach. Rezygnuję z prowadzenia tej sprawy. Od tej chwili możesz robić, co chcesz.
Adwokatka wstała z kanapy, zamierzając wyjść. Nusret natychmiast zastąpił jej drogę.
— Poczekaj chwilę, pani Beren. Usiądźmy i porozmawiajmy spokojnie, proszę.
— Panie Nusrecie, mówiłam pańskiej córce tysiąc razy: jeśli coś przede mną ukryje, przestanę ją reprezentować. Miarka się przebrała. To koniec.
— Czy ty naprawdę nie widzisz, jaki to atut? — odezwała się Beyza. Jej głos nagle nabrał energii. — Możemy wyciągnąć od Cihana jeszcze więcej pieniędzy. Wystarczy, że mnie wysłuchasz.
Beren zatrzymała się. Niechętnie, ale wróciła na kanapę.
Beyza, zapominając na moment o obolałej nodze, opuściła ją na podłogę i pochyliła się ku adwokatce.
— Pomyśl. Dokonałam aborcji w piątym miesiącu ciąży, bo teściowa wywierała na mnie presję. Wmawiała mi, że jeśli urodzę dziewczynkę, zmusi Cihana do rozwodu. To przez nią musiałam podjąć tę decyzję.
— Masz świadka, który to potwierdzi? — zapytała Beren.
— Znajdę, jeśli będzie trzeba. Poza tym wszyscy wiedzą, że Mukadder marzyła o wnuku. Ma już jedną synową, która urodziła córkę, i każdy widział, jak ją traktuje.
— Nie wciągaj w to całej rodziny — wtrącił Nusret. — Jeśli wszystko ujawnisz, okryjesz nas hańbą.
Beyza uśmiechnęła się lekko, jakby właśnie na tę reakcję czekała.
— I właśnie o to chodzi. Cihan zareaguje dziesięć razy gwałtowniej niż ty. Zrobi wszystko, żebyśmy nie opowiadały o tym w sądzie. Będzie musiał zaproponować układ.
Beren milczała przez chwilę. Widać było, że mimo złości zaczęła kalkulować.
— Właściwie… to może być plan — powiedziała w końcu. — Najpierw przygotujemy umowę dotyczącą podziału majątku. Potem pójdziemy do sędziego, dojdziemy do porozumienia i zamkniemy wszystko już na pierwszej rozprawie. Oczywiście pod warunkiem, że w międzyczasie nie wypłynie nic więcej.
Spojrzała na Beyzę przenikliwie.
— Mam dość twoich niespodzianek.
— Nie będzie żadnych niespodzianek — zapewniła Beyza z przesadną gorliwością. Przysunęła się bliżej, jakby chciała wymusić na niej zaufanie. — Czy ja mogłabym cię okłamać?
Beren prychnęła pod nosem.
— Widzę, że z twoją nogą nagle zrobiło się znacznie lepiej.
Beyza zmieszała się i odruchowo spojrzała na opatrunek.
— Naprawdę myślisz, że jestem teraz w stanie o tym pamiętać? Mam milion problemów. Po prostu zapomniałam o bólu.
— Nieważne — ucięła Beren. — Zapytam ostatni raz. Czy jest jeszcze coś, co przede mną ukrywasz?
Beyza odpowiedziała zbyt szybko:
— Nie. Naprawdę niczego więcej nie ma.
Adwokatka wstała.
— Dobrze. W takim razie zacznę pracować nad nowym planem. Bądźcie gotowi. Nie zamierzam tracić więcej czasu.
Nusret odprowadził ją do drzwi. Gdy Beren zniknęła w korytarzu, Beyza została sama w salonie. Przygryzła wargę i spuściła wzrok.
Skłamała.
Nadal ukrywała coś, co mogło zniszczyć wszystko. Prawdę o tym, że była zamieszana w śmierć drugiej osoby.
***
Hancer przyszła do domu Yoncy bez zapowiedzi. Gdy tylko weszła do niewielkiego, jasnego pokoju, od razu wyczuła napięcie. Wnętrze było skromne, ale schludne: pod oknem stała turkusowa kanapa z kwiecistymi poduszkami, obok niej wąskie łóżko przykryte narzutą w liście, a pośrodku pokoju niski, drewniany stolik z koronkową serwetą. Przez białe firanki wpadało miękkie światło dnia, które jeszcze wyraźniej odsłaniało smutek na twarzy Yoncy i łzy błyszczące w jej oczach.
— Czy przyszłam w złym momencie? — zapytała Hancer ostrożnie.
Yonca szybko odwróciła wzrok, jakby próbowała ukryć poruszenie.
— Moja babcia umarła. Właśnie się dowiedziałam — skłamała na poczekaniu.
— Przyjmij moje kondolencje. Wierz mi, nie chciałam ci przeszkadzać, ale to naprawdę ważne. Przyszłam prosić cię o pomoc.
Yonca spojrzała na nią zaskoczona. Nie spodziewała się, że Hancer zwróci się właśnie do niej. Nigdy nie były sobie bliskie. Właściwie ledwie się znały.
Obie usiadły na turkusowej kanapie. Hancer pochyliła się lekko ku Yoncy, a w jej głosie pojawiła się szczera troska.
— Beyza oddała syna pod opiekę państwa. Być może słyszałaś o tym w telewizji.
— O co dokładnie chodzi? — zapytała Yonca, choć jej twarz natychmiast zdradziła niepokój.
— To trochę skomplikowane… Wyjaśnię ci, na czym polega prawdziwy problem. Dziś rano odwiedziliśmy Cihana Gurura.
— Naprawdę? — Yonca z trudem zachowała spokój. — Musi być bardzo zdezorientowany, że znalazł się w takim miejscu.
— Gdybyś go zobaczyła, nie przestałabyś płakać do rana. Nawet porządnie nie zjadł. — Hancer urwała na chwilę, jakby wahała się przed wypowiedzeniem najważniejszej prośby. — Czy masz jeszcze mleko? Jeśli tak, chciałabym cię poprosić, żebyś go nakarmiła. Tylko ty przyszłaś mi do głowy.
Yonca odruchowo chwyciła Hancer za dłonie.
— Oczywiście, że mam mleko — odpowiedziała natychmiast.
Dopiero po chwili zorientowała się, że jej gwałtowny gest mógł wydać się Hancer dziwny. Opuściła wzrok na ich splecione dłonie i szybko spróbowała się usprawiedliwić.
— Po prostu… patrzę na Cihana Gurura jak na własne dziecko. Kiedy powiedziałaś, że trafił do domu dziecka, aż zabolała mnie dusza.
Hancer ścisnęła jej dłonie z wdzięcznością.
— Ja czuję to samo.
— Czujesz tak, bo sama nosisz w sobie nowe życie — powiedziała Yonca łagodniej. — Kiedy kobieta ma w sercu dziecko, każde cudze cierpienie boli ją tak samo. Nie potrafi przejść obojętnie obok głodnego malca.
— Bardzo się cieszę, że tak myślisz. Naprawdę nie wiedziałabym, co robić, gdybyś się nie zgodziła.
— Jak mogłabym się nie zgodzić, Hancer? — odparła Yonca, próbując ukryć wzruszenie. — Czy pozwoliłabym, żeby dziecko było głodne? Pójdę tylko po telefon i zaraz wrócę.
***
Melih przyszedł do parku, gdzie czekała na niego Fadime. Kobieta siedziała samotnie na drewnianej ławce, otulona czarnym płaszczem, z beżowym szalem złożonym na kolanach. Wokół panowała pozorna cisza: nagie gałęzie drzew kołysały się lekko na wietrze, trawa była usiana drobnymi żółtymi kwiatami, a w oddali, za alejką i rzędami drzew, majaczyła blada tafla wody. To spokojne, niemal melancholijne miejsce kontrastowało z napięciem, które od pierwszej chwili zawisło między matką a synem.
Melih podszedł do ławki i usiadł obok Fadime. Spojrzał na nią pytająco, chcąc zrozumieć, dlaczego wezwała go tak pilnie.
— Przypomniałeś sobie, że masz matkę — powiedziała z wyrzutem. — Nie odbierasz moich telefonów.
— Powiedziałaś, że to sprawa życia i śmierci. Zaniepokoiłem się. Czy wszystko w porządku z tobą i Aysu?
Fadime odwróciła się ku niemu gwałtownie.
— Czy może być w porządku, synu? Twoja prawna żona nie odstępuje swojego byłego męża ani na krok. Zaprosiła go nawet do siebie na śniadanie. Skoro nie potrafiłeś zająć się własną żoną, zainteresuj się przynajmniej swoim dzieckiem. Jak możesz znosić to wszystko tak spokojnie? Co właściwie dzieje się w twojej głowie?
Twarz Meliha stwardniała. Przez chwilę milczał, jakby walczył sam ze sobą, ale dłużej nie potrafił już ukrywać prawdy.
— Mamo, ja nigdy nie kochałem Hancer — powiedział stanowczo. — Nigdy nie uważałem jej za swoją żonę. Teraz się rozwodzimy. To ci wystarczy?
Na twarzy Fadime pojawiły się jednocześnie szok, gniew i dezorientacja.
— Co to znaczy, że nigdy jej nie kochałeś? — zapytała oszołomiona. — To dlaczego się z nią ożeniłeś?
— Bo tak trzeba było.
Fadime rozłożyła ręce z bezradnością.
— Doprowadzasz mnie do szału, synu! Pocieszałam się myślą, że nie potrafiłeś zapanować nad sercem i dlatego się z nią ożeniłeś. A ty mówisz mi teraz, że nigdy jej nie kochałeś? Dlaczego więc sprzeciwiłeś się swojemu szefowi? Dlaczego stałeś się jego wrogiem? Poślubiłeś w pośpiechu jego byłą żonę. A to dziecko? Skąd wzięło się to dziecko? Nie możesz mi odpowiedzieć, prawda? Milczysz przede mną tak samo, jak ja milczę przed panem Cihanem i panią Mukadder. Z pochyloną głową muszę przyjmować wszystko, co mówią.
— Niech mówią, co chcą. Nie przejmuj się tym.
— To tak nie działa, synu. Ja nie potrafię, tak jak ty, schować głowy w piasek i udawać, że nic się nie stało. Wiesz, co przez ciebie dzieje się w rezydencji? Aysu i ja cierpimy przez twoje decyzje. Zniszczyłeś naszą reputację. Przez lata byłam pewna, że mój syn nigdy nie sprawi mi takiego bólu. A tymczasem to ty zadałeś mi największy cios. Jakby nie wystarczyło, że raz wbiłeś mi nóż w plecy, wciąż robisz to od nowa. Ciągle mnie ranisz.
— Mamo, będziesz żałowała tych słów. Nic nie jest takie, jak myślisz.
Fadime otworzyła szerzej oczy. W jej spojrzeniu pojawiły się łzy, a głos zaczął drżeć.
— Jest coś jeszcze? Po tobie mogę się już spodziewać wszystkiego. Absolutnie wszystkiego. Synu, czy chcesz, żeby to dziecko skończyło tak jak ty? Zagubione, odrzucone, niechciane? Jak mogłeś zostawić ciężarną kobietę? Jak możesz mówić o tym z takim spokojem?
Melih odwrócił się ku matce. W jego spojrzeniu nie było już gniewu, tylko ból i zmęczenie.
— Gdybyś ufała mi choć trochę, powiedziałabyś: „Jeśli mój syn to zrobił, musiał mieć jakiś powód”. Ale ty tego nie zrobiłaś. Zawsze widzisz we mnie winnego. Tego, który niszczy wszystko wokół siebie i zostawia za sobą chaos. Tak właśnie mnie widzisz, prawda?
— A jak mam cię widzieć? Czy nie uciekałeś na statek za każdym razem, gdy pojawiały się kłopoty?
— Tym razem tak nie było. Twój syn po raz pierwszy w życiu naprawdę wziął odpowiedzialność.
Odwrócił na moment głowę i wziął głęboki oddech. Potem znów spojrzał na matkę. Wiedział, że nadszedł moment, przed którym uciekał zbyt długo.
— To dziecko nie jest moje. To dziecko Cihana i Hancer.
Fadime zamarła. Jej twarz zastygła w wyrazie głębokiego szoku.
— Ożeniłem się z Hancer, żeby dziecko nie zostało samo i nie dorastało bez ojca — dodał Melih cicho. — Chciałem się na coś przydać. I przydałem się.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 186.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
