Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google?
„Panna młoda” Odc. 253 — streszczenie
Cihan stał pochylony nad biurkiem, opierając dłonie o blat. Engin krążył nerwowo po gabinecie, a Hancer siedziała w fotelu po drugiej stronie, milcząca i przygaszona. Po wyjściu Beren w przestronnym, nowoczesnym wnętrzu zapadła ciężka cisza. Chłodna elegancja gabinetu, białe zabudowy, czarna wnęka z ozdobnymi figurami i ogromne biurko tylko podkreślały napięcie, które zawisło między nimi.
— Enginie, dlaczego się wtrąciłeś? — zapytał Cihan z wyraźnym wyrzutem. — Byłem gotów oddać jej wszystko.
Engin zatrzymał się i spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Czy ty w ogóle rozumiesz, czego zażądała Beyza? Bo ja mam wrażenie, że nie. Beren jest dokładnie taka jak ona. Bracie, ile razy cię ostrzegałem? Dlaczego mnie nie słuchasz? Wszystkie atuty są teraz po ich stronie. Ta adwokatka jest pewna siebie i targuje się z nami tak, jakby celowo chciała nas sprowokować.
— Właśnie dlatego powiedziałem, że może wziąć, czego chce — odparł Cihan twardo. — Niech zabierze wszystko i raz na zawsze zniknie z mojego życia. Nie chcę już jej widzieć. Interesuje mnie tylko mój syn.
— Naprawdę myślisz, że to się na tym skończy? — Engin nie krył frustracji. — Beyza chce cię zniszczyć. Zastawiła pułapkę, a ty zamierzasz wejść w nią z otwartymi oczami. Nie rozumiem, jak możesz tego nie widzieć. Myślisz, że jeśli oddasz jej majątek, ona nagle odpuści? Nie mogę na to pozwolić. Ani jako prawnik, ani jako twój przyjaciel.
Cihan wyprostował się powoli.
— W takim razie zrób coś. Znajdź cokolwiek, co odbierze Beyzie przewagę. Nie obchodzą mnie nieruchomości, pieniądze ani nazwisko. Oddałbym nawet życie, byle tylko uratować mojego syna.
— Nawet jeśli poświęcisz cały świat, niektórych problemów nie rozwiążesz w ten sposób — powiedział Engin ciszej. — Wiesz o tym, prawda?
Hancer spuściła wzrok i pokręciła głową.
— To wszystko moja wina.
— Nie daj sobie tego wmówić, Hancer — odpowiedział od razu Engin. — Nie jesteś niczemu winna.
Cihan spojrzał na nią krótko.
— Już ci powiedziałem, kto jest za to odpowiedzialny.
— Cihan ma rację — przyznał Engin. — Naszym problemem jest Beyza. Wystarczy, że musimy walczyć z nią. Nie możemy jeszcze walczyć między sobą.
Cihan zacisnął szczękę.
— Dobrze. Muszę zaczerpnąć powietrza.
Ruszył do wyjścia gwałtownym krokiem i opuścił gabinet, niemal trzaskając drzwiami. Engin został przy biurku, bezradnie rozkładając ręce. Po raz pierwszy wyglądał tak, jakby ciężar sprawy naprawdę go przygniótł.
— Nie rozumiem, jak doszliśmy do tego punktu — powiedział z goryczą. — Cały majątek Develioglu wisi na włosku, a my nie możemy zrobić nic. Siedzimy tu z założonymi rękami.
— Przykro mi, Enginie — odezwała się Hancer cicho.
Prawnik odetchnął głęboko i odwrócił się do niej.
— Przepraszam. Niepotrzebnie się uniosłem. Muszę znaleźć rozwiązanie.
Po tych słowach również wyszedł z gabinetu. Hancer została sama. Przez chwilę siedziała nieruchomo w fotelu, po czym założyła torebkę na ramię, sięgnęła po płaszcz przewieszony przez oparcie i także opuściła pomieszczenie.
***
Hancer odnalazła Cihana w parku, w tym samym ustronnym miejscu nad wodą, gdzie dwa dni wcześniej człowiek Beren zrobił im zdjęcia z ukrycia. Ławka stała między nagimi drzewami, tuż przy ogrodzeniu oddzielającym alejkę od brzegu. W oddali majaczyła spokojna tafla wody, ale panująca wokół cisza wcale nie przynosiła ukojenia.
Cihan siedział pochylony, z twarzą ukrytą w dłoni. Wyglądał tak, jakby cały ciężar ostatnich wydarzeń spadł na niego naraz. Hancer podeszła ostrożnie i zatrzymała się obok ławki. Dopiero po chwili usiadła przy nim.
Cihan uniósł wzrok.
— Wszystko w porządku? — zapytała z troską.
— Jestem zdezorientowany — przyznał ciężko. — Za każdym razem, gdy staję twarzą w twarz z Beyzą, odkrywam kolejną stronę jej osobowości. Dałem jej wszystko, czego chciała, a ona wciąż nie ma dość. Zawsze żąda więcej. Co to za chciwość? Czy człowiek naprawdę może poświęcić własnego syna dla swoich ambicji? Skąd mam wiedzieć, czy przestanie, jeśli oddam jej cały majątek?
Urwał na moment i potarł zmęczoną twarz.
— Jestem strasznie zmęczony, Hancer. Mam tylko jedno pragnienie: znów być przy swoim synu. A ona nie ma litości nawet dla niego. Poświęciła go dla własnych planów. Dusza mnie boli. Nie dlatego, że tak traktuje mnie, ale dlatego, że tak traktuje moje dziecko. Nie mogę nic zrobić. Mam związane ręce.
Hancer patrzyła na niego z przejęciem.
— Nie mogę powiedzieć, że cię rozumiem — odezwała się cicho. — Nie potrafię poczuć dokładnie tego bólu, przez który teraz przechodzisz. Ale jedno wiem na pewno. Gdyby ktoś inny przeżył choć połowę tego, co ty, dawno by się załamał. A ty wciąż stoisz na nogach. Dzięki swojemu synowi.
— Ale to nie wystarcza — wyszeptał Cihan. — Wciąż nic nie mogę zrobić. Gdybyście ty i Engin mnie nie wspierali, już dawno bym…
Nie dokończył. Zacisnął powieki, jakby za wszelką cenę próbował powstrzymać łzy.
— Zawsze będziemy przy tobie — zapewniła Hancer. — Engin i ja zostaniemy z tobą do końca.
Cihan spojrzał na nią z wdzięcznością.
— Wasze wsparcie jest dla mnie bardzo ważne. Ale moja nadzieja powoli gaśnie.
— Nie pozwól na to, Cihanie. Nie możesz się poddać. Jeśli to zrobisz, Beyza osiągnie swój cel. Zaufaj Enginowi. Już raz dzięki niemu mogłeś zobaczyć syna. Wszystko jeszcze się ułoży. Znowu będziesz trzymał Cihana Gurura w ramionach. Nie trać nadziei. Nigdy nie wiadomo, co przyniesie jutro. Może właśnie jutro znajdziemy sposób, żeby przekonać Beyzę.
Na twarzy Cihana pojawił się blady, ledwie dostrzegalny uśmiech. Jakby przez zmęczenie i rozpacz przebił się pierwszy cień nadziei.
— Daj Boże, Hancer — powiedział cicho. — Daj Boże.
***
Beren siedziała za biurkiem w swojej kancelarii. W eleganckim, jasnym gabinecie panował nienaganny porządek. Za jej plecami rozciągała się złocista, kamienna ściana z oprawionymi dyplomami, a na białych blatach stały wazony z kwiatami i czerwone, dekoracyjne szkło. Wszystko wyglądało tak, jakby miało podkreślać jej pewność siebie, sukces i kontrolę nad sytuacją.
Adwokatka spokojnie poprawiała makijaż. W małym lusterku obrysowywała usta, a potem delikatnie nakładała puder na twarz. Nagle rozległo się krótkie pukanie. Zanim zdążyła odpowiedzieć, drzwi się otworzyły i do środka wszedł Engin.
Beren uniosła wzrok znad lusterka.
— Szczerze mówiąc, nie spodziewałam się ciebie — powiedziała. — Przyniosłeś dobre wieści?
Engin zatrzymał się przy biurku i zmierzył ją uważnym spojrzeniem.
— Widzę, że jesteś zajęta. Chciałem porozmawiać z tobą osobiście. Jak prawnik z prawnikiem.
— Przygotowuję się na ważne wydarzenie, które odbędzie się dziś wieczorem — odparła, nie przerywając poprawiania makijażu. — Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza.
— Beren, zdajesz sobie sprawę, że żądania twojej klientki są całkowicie bezpodstawne?
Adwokatka odpowiedziała jedynie krótkim mruknięciem. Sięgnęła po kolczyk i spokojnym ruchem wpięła go w ucho.
Engin drgnął. Jego wzrok zatrzymał się na biżuterii. Kolczyk pochodził z tej samej kolekcji co bransoletka, którą znalazł w domu zmarłej siostry. Ten szczegół nie mógł być przypadkiem.
Beren powoli odwróciła do niego twarz.
— Nie jesteś w pozycji, żeby się targować, panie Enginie — powiedziała chłodno, po czym znów sięgnęła po pędzel.
Engin zmrużył oczy. Przez krótką chwilę milczał, jakby w myślach układał kolejny ruch. Nie przyszedł tu tylko po to, by rozmawiać o warunkach Beyzy. Teraz miał przed sobą coś znacznie ważniejszego.
— Dobrze — podjęła Beren, odkładając kosmetyk. — Jaka jest decyzja pana Cihana? Zgadza się na warunki Beyzy?
Engin wiedział, że Cihan był gotów się poddać. Wiedział, że dla syna oddałby wszystko bez wahania. Mimo to nie mógł pozwolić, by Beyza i jej adwokatka zobaczyły ich słabość.
— Nie będzie żadnego porozumienia — oświadczył stanowczo. — Będziemy walczyć do końca. Możesz przekazać to swojej klientce.
Beren spojrzała na niego zaskoczona. Przez moment jej twarz straciła swój wyćwiczony spokój.
— Jesteś tego pewien?
— Całkowicie. Miłej pracy.
Engin odwrócił się i wyszedł z kancelarii, zostawiając ją samą w ciszy eleganckiego gabinetu.
Beren przez chwilę siedziała nieruchomo, wciąż trzymając w dłoni lusterko. Była przekonana, że Cihan i Engin ulegną. Skoro jednak odrzucili ofertę, musieli mieć coś w zanadrzu.
Ta myśl natychmiast odebrała jej pewność siebie.
***
Hancer zatrzymała się przed drzwiami mieszkania Nusreta. W wąskim, jasnym korytarzu panowała cisza, która tylko potęgowała napięcie. Przez chwilę stała nieruchomo, jakby zbierała w sobie resztki odwagi. W końcu wzięła głęboki oddech i zapukała.
Po chwili drzwi się otworzyły. W progu stanęła Beyza. Spojrzała na Hancer z chłodną satysfakcją, jakby od dawna spodziewała się tej wizyty.
— Co się stało? — zapytała znacząco. — Cihan przysłał cię tutaj, żebyś błagała w jego imieniu? Żeby sam nie musiał się przede mną poniżać?
Hancer nie spuściła wzroku.
— Cihan nie zaakceptuje twojej oferty — oznajmiła spokojnie.
Beyza zmarszczyła brwi.
— Jak to nie? Czego więc tu szukasz?
— Jeśli się zgodzisz, mam dla ciebie coś cenniejszego niż całe bogactwo Develioglu.
Te słowa wyraźnie ją zaciekawiły. Przez chwilę mierzyła Hancer uważnym spojrzeniem, po czym bez słowa cofnęła się i wpuściła ją do środka.
Usiadły w przestronnym salonie, urządzonym w jasnych, eleganckich barwach. Beżowe kanapy kontrastowały z ciemną zabudową kuchenną, a na stoliku leżały drobne ozdoby i stała szklanka wody. Przy kanapie opierała się kula Beyzy, przypominając o świeżej ranie na jej nodze. Gulsum stała z boku, w pobliżu kominka i telewizora, i w milczeniu obserwowała obie kobiety.
— Nie mam dla ciebie dużo czasu — oświadczyła Beyza, rozsiadając się na kanapie. — Powiedz szybko, co chcesz mi zaoferować.
— Dom, w którym mieszkam — odpowiedziała Hancer. — Ten dom ma dla mnie nieocenioną wartość emocjonalną. Nie da się jej zmierzyć żadnym majątkiem i dobrze o tym wiesz. Jeśli to sprawi, że Cihan Gurur wróci do ojca, oddam ci go.
Na ustach Beyzy pojawił się kpiący uśmiech.
— Wygląda na to, że Cihan jest naprawdę zdesperowany, skoro wysłał cię tutaj, żebyś się ze mną targowała.
— Cihan nie wie, że przyszłam. Gdyby wiedział, na pewno próbowałby mnie powstrzymać. Chcę tylko, żeby ten problem został rozwiązany i żeby nazwisko Develioglu nie zostało zniszczone.
— Och, jakaż ty jesteś wielkoduszna…
— Wiem, że nienawidzisz mnie tak samo jak Cihana, Beyzo. Mimo to przyszłam złożyć ci ofertę.
Beyza odchyliła się na oparcie kanapy i spojrzała na nią z wyższością.
— Inteligentne posunięcie. Mam wziąć stary dom i się poddać, tak? A ty razem z Cihanem będziesz cieszyć się całym jego bogactwem. Naprawdę jesteś tak naiwna, że myślałaś, że się na to nabiorę?
— Moim problemem nigdy nie były pieniądze — odparła Hancer. — Byłabym z Cihanem nawet wtedy, gdyby był biedny jak mysz kościelna.
— Dlatego więc chcesz chronić jego majątek?
— Wszystko, co ma, zdobył własną pracą. Chcę tylko, żeby ta sprawa się skończyła, zanim dobre imię rodziny Develioglu zostanie publicznie zszargane.
Beyza prychnęła z pogardą.
— Nie obchodzisz mnie, sierotko. Jestem matką dziedzica Develioglu. A ty kim jesteś?
Hancer wstała powoli. Wzięła płaszcz, przewiesiła torebkę przez ramię i spojrzała na nią ostatni raz.
— Kobietą, która jest gotowa oddać wszystko, co posiada, żeby powstrzymać twój gniew. Pomyśl o tym.
Nie czekając na odpowiedź, ruszyła do wyjścia. W salonie zapadła ciężka cisza. Beyza została na kanapie, oparła się wygodniej i pokręciła głową z niedowierzaniem.
Gulsum uniosła brwi. Choć nic nie powiedziała, wyraźnie była pod wrażeniem odwagi Hancer.
***
Gulsum przygotowała Beyzie kawę i ostrożnie postawiła filiżankę na stoliku. W salonie panowała ciężka cisza. Beyza siedziała na beżowej kanapie, z opatrzoną nogą i kulą odłożoną obok, ale w jej spojrzeniu nie było śladu bezradności. Przeciwnie — wyglądała tak, jakby już układała w głowie kolejny plan.
— Przyjmiesz jej ofertę? — zapytała ostrożnie Gulsum.
Beyza podniosła na nią wzrok.
— A co według ciebie powinnam zrobić?
— Myślałam, że ją rozszarpiesz i wyrzucisz za drzwi, ale…
— To byłaby nagroda dla tej bezwstydnicy — przerwała jej chłodno Beyza. — Zobaczysz, co z nią zrobię.
Sięgnęła po telefon leżący na stoliku i wybrała numer Hancer. Gdy połączenie zostało odebrane, jej twarz natychmiast przybrała spokojny, niemal uprzejmy wyraz.
— Halo, Hancer? Przemyślałam twoją ofertę. Zgadzam się. Poinformuję cię, gdy adwokatka przygotuje umowę. Przyjdziesz wtedy i ją podpiszesz.
Rozłączyła się, jakby właśnie zakończyła najzwyklejszą rozmowę na świecie, i odłożyła telefon na stolik.
Gulsum patrzyła na nią z niedowierzaniem.
— Naprawdę zrezygnujesz z tak wielkiego majątku dla starego domu?
Na ustach Beyzy pojawił się tajemniczy uśmiech.
— Gulsum, ty chyba naprawdę jeszcze mnie nie poznałaś. Ten stary dom to tylko przynęta. A Cihan jest rybą, którą trzeba złapać.
W tej samej chwili telefon Beyzy znów zaczął dzwonić. Na ekranie wyświetliła się nazwa kontaktu: Adwokatka Beren. Beyza spojrzała na aparat, po czym odebrała.
— Właśnie miałam do ciebie zadzwonić — powiedziała lekko. — Wygląda na to, że jesteśmy coraz bliżej.
— Chciałabym z tobą pożartować, ale nie jestem w nastroju — odpowiedziała Beren. — Adwokat twojego męża był u mnie. Nie akceptują naszych warunków.
Beyza nawet nie drgnęła.
— Nie liczyłam na to, że zgodzą się od razu.
— Nie podoba mi się zachowanie tego prawnika — ciągnęła Beren. — To nie wyglądało na zwykłą prowokację. Zachowywał się tak, jakby coś miał w zanadrzu. Beyzo, powiedz mi prawdę. Czy jest jeszcze coś, co przede mną ukrywasz?
— Ile razy mam ci powtarzać, że niczego nie ukrywam? — odparła Beyza z oburzeniem. — Engin blefuje, nie przejmuj się nim. Znalazłam atut, którym przekonam Cihana.
— Jaki atut?
— Musisz przygotować jedną umowę. Przyjdź do mieszkania mojego ojca, tam porozmawiamy.
— Dobrze. Przyjdę.
Beyza zakończyła połączenie i powoli odłożyła telefon. Potem spojrzała na Gulsum z uśmiechem, w którym nie było ani ciepła, ani wahania.
— Zobaczysz, jak zwabię Cihana w pułapkę, Gulsum. Mnie naprawdę trzeba się bać.
***
Pół godziny później Beren siedziała już obok Beyzy na beżowej kanapie. Na stoliku stała herbata, którą chwilę wcześniej podała Gulsum. Kula oparta o sofę przypominała o ranie Beyzy, ale sama Beyza nie wyglądała na osobę pokonaną. Przeciwnie — na jej twarzy błąkał się lekki, niepokojący uśmiech.
— Na pewno nie wezwałaś mnie tutaj na herbatę — odezwała się Beren, uważnie przyglądając się klientce. — Powiedz wreszcie, jaki jest twój nowy atut. Beyzo, dobrze wiesz, że nie znoszę niespodzianek.
Beyza oparła się wygodniej i spojrzała na nią z udawanym spokojem.
— Szczerze mówiąc, mnie też to zaskoczyło. Była tu Hancer. Nasza anielica bez skrzydeł. Przyszła błagać o to, żeby Cihan Gurur wrócił do rezydencji. Oświadczyła mi przy tym, że nie dostanę nic z majątku, na który Cihan zapracował własnymi rękami.
— No dobrze — odparła Beren. — Ale co zaproponowała w zamian?
Beyza zawiesiła głos na krótką chwilę.
— Stary dom.
Adwokatka parsknęła śmiechem.
— Co za absurd.
Jej rozbawienie szybko jednak zgasło, gdy zobaczyła, że Beyza ani na moment nie straciła powagi.
— Nie po to mnie tu wezwałaś, prawda? — zapytała ostrożniej.
— Zgodziłam się na jej ofertę — oznajmiła Beyza.
Beren spojrzała na nią z niedowierzaniem.
— Co takiego? Żartujesz sobie?
— Najpierw przygotuj umowę przeniesienia własności.
— Posłuchaj, nie tak się umawiałyśmy — powiedziała Beren, a w jej głosie natychmiast pojawiło się napięcie. — Może dla ciebie ten stary dom jest wystarczającą zapłatą, ale co z moją częścią? Obiecałaś mi udział w majątku Develioglu.
Beyza uśmiechnęła się chłodno, jakby właśnie na to pytanie czekała.
— Nie martw się. O tym również pomyślałam. Dostaniesz znacznie więcej, niż ci się należy.
Beren zmrużyła oczy.
— Niby w jaki sposób?
Beyza nie odpowiedziała od razu. Spojrzała tylko na nią z miną kobiety, która miała już gotową pułapkę i potrzebowała jedynie podpisu na właściwym dokumencie.
***
Fadime wpadła do pokoju Sinem jak burza. Ledwie przekroczyła próg, wbiła w nią pełne gniewu spojrzenie, a potem wskazała palcem na ramkę stojącą na szafce nocnej. Ze zdjęcia patrzył Metin — zmarły mąż Sinem, którego obecność w tym pokoju nagle stała się dla Fadime kolejnym powodem do oskarżeń.
— Próbujesz omotać mojego syna, kiedy to zdjęcie wciąż stoi przy twoim łóżku?! — syknęła.
Sinem zamarła na chwilę.
— To ze względu na Mine… — próbowała wyjaśnić.
— Nie jest ci wstyd? — przerwała jej Fadime. — Patrzysz na twarz zmarłego męża i jednocześnie robisz coś takiego?
Sinem podniosła głowę. Choć słowa Fadime ją zabolały, nie spuściła wzroku. W jej twarzy pojawił się spokój, za którym kryła się duma.
— Kiedy byliśmy małżeństwem, nie zrobiłam niczego, czego musiałabym się wstydzić — odpowiedziała stanowczo. — Nikt nie ma prawa mówić, że nie szanuję pamięci mojego męża. Nie splamiłam jego wspomnienia. Tak, na początku myślałam podobnie jak ty. Wstydziłam się samej myśli, że ktoś inny mógłby pojawić się w moim życiu. Ale później zrozumiałam, że nie powinnam czuć się winna. Ludzie potępiają to, na co Bóg pozwala. Nie robię niczego, czego musiałabym się wstydzić przed Nim.
Fadime zacisnęła usta. Jej twarz stężała od gniewu.
— Ty i Hancer zabawiłyście się moim synem! — warknęła. — Hancer wykorzystała go, a potem wyrzuciła jak śmiecia. A teraz ty chcesz go użyć, żeby uciec z tego domu!
— Kocham Meliha — powiedziała Sinem, patrząc jej prosto w oczy. — I nieważne, co mi powiesz, to się nie zmieni. Nie zrezygnuję z niego.
W jej głosie nie było już wahania. Była tylko żelazna determinacja.
— Przestań bredzić! — wybuchła Fadime. — Nie oszukasz mnie. Czy ty jesteś nastolatką? Co takiego pociąga cię w moim synu? Nie ma pieniędzy, nie ma pozycji, nie ma niczego, do czego jesteś przyzwyczajona. Co Melih może ci dać? Jak w ogóle mogłaś pomyśleć, że coś takiego jest możliwe? Oszaleję przez was wszystkich!
W tej samej chwili drzwi pokoju otworzyły się gwałtownie. Do środka weszła Mukadder, która usłyszała krzyki, przechodząc korytarzem. Stanęła między kobietami i zmierzyła je chłodnym, przenikliwym spojrzeniem.
— Co tu się dzieje? — zapytała ostro. — Z jakiego powodu tak się uniosłaś, Fadime?
Pokojówka natychmiast spuściła głowę.
— To przez to wszystko, co się dzieje… — skłamała cicho. — Jest mi smutno z powodu Cihana Gurura. Pani Sinem opowiedziała mi, co zrobiła pani Beyza. Nie potrafiłam się powstrzymać i podniosłam głos. Przepraszam. Wrócę do pracy.
Fadime wyszła, zostawiając za sobą ciężką, duszną ciszę.
Mukadder przeniosła spojrzenie na synową. Na jej twarzy nie było współczucia, tylko zmęczenie i narastająca niechęć.
— Teraz zaczęłaś już plotkować ze służbą na temat Beyzy? — zapytała lodowato. — Widzę, że masz jakiś problem, ale przy tylu kłopotach naprawdę nie mam siły ani czasu zajmować się jeszcze tobą.
Odwróciła się i wyszła, zatrzaskując za sobą drzwi.
Sinem usiadła na łóżku. W pokoju znów zrobiło się cicho. Jej wzrok powędrował ku ramce ze zdjęciem Metina. Patrzyła na twarz mężczyzny, którego uważała za zmarłego, nie wiedząc, że przeszłość wcale nie została pogrzebana.
Co stanie się, gdy odkryje, że jej mąż nadal żyje? I czy wtedy w jej sercu wciąż będzie miejsce dla Meliha?
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 187.Bölüm i Gelin 188.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
