„Panna młoda” Odc. 128 – streszczenie
Po rozmowie z Ertugrulem Cihan wrócił do firmy. Szedł szybkim krokiem przez korytarz, a pracownicy odruchowo schodzili mu z drogi. Na jego twarzy malowało się napięcie, którego nie próbował nawet ukrywać. Bez pukania wszedł do gabinetu Engina.
Prawnik siedział za biurkiem, przeglądając dokumenty. Nie podniósł wzroku, choć doskonale wiedział, kto stanął w drzwiach.
— Możemy porozmawiać? — zapytał Cihan, zatrzymując się naprzeciwko biurka.
Engin odłożył długopis i przez chwilę milczał.
— Szczerze? Myślę, że nie powinieneś teraz ze mną rozmawiać.
Wysunął w jego stronę kilka spiętych kartek.
— Lepiej to przeczytaj.
Cihan zmarszczył brwi i sięgnął po dokumenty. Przez moment przeglądał je w ciszy.
— Lista połączeń… — mruknął. — Z czyjego numeru została sporządzona?
— Z numeru twojego wujka.
Cihan gwałtownie podniósł wzrok.
— Co on ma z tym wspólnego? I dlaczego w ogóle go sprawdzałeś?
Engin powoli wstał zza biurka. W jego spojrzeniu nie było już złości, tylko zmęczenie.
— Hancer próbowała ci coś powiedzieć, ale jak zwykle nawet nie chciałeś jej wysłuchać. Dlatego postanowiłem sam się temu przyjrzeć.
Cihan rzucił dokumenty na biurko.
— Co to ma znaczyć? Hancer chodzi do ciebie i skarży się na mnie, żeby udowodnić swoją rację?
Engin ciężko westchnął i pokręcił głową.
— Cihanie… nie zaczynaj znowu. To ja ją zapytałem. A ona odpowiedziała tylko dlatego, że próbowała ci pomóc. Wbrew temu, co myślisz, Hancer bardziej walczy o ciebie niż o samą siebie.
Podszedł bliżej i wskazał na dokumenty.
— Wynik masz przed sobą. Ten dziennikarz, który pojawił się przed Hancer i sprowokował całą aferę… ten sam, przez którego trafiłeś do aresztu… rozmawiał z twoim wujkiem czternaście razy.
W gabinecie zapadła cisza.
— Czternaście? — powtórzył Cihan lodowatym głosem.
— Tak. A cztery z tych rozmów odbyły się jeszcze przed publikacją artykułu.
Cihan zamarł. Powoli zacisnął dłoń na kartkach tak mocno, że papier aż się pogniótł. Jego szczęka napięła się niebezpiecznie, a w oczach pojawił się mrok.
Engin sięgnął po kolejny dokument leżący na biurku i podał go Cihanowi.
— To jeszcze nie wszystko — powiedział poważnym tonem. — Ktoś od pewnego czasu skupuje akcje naszej firmy. Robi to nowa, praktycznie nieznana spółka. Wszystkie szczegóły masz tutaj.
Cihan wyrwał mu papiery z ręki i zaczął nerwowo przeglądać kolejne strony. Z każdą chwilą jego twarz stawała się coraz bardziej napięta.
— To niemożliwe… — wymamrotał w końcu. — Naprawdę myślisz, że mój wujek mógłby posunąć się aż tak daleko?
Engin spojrzał na niego uważnie.
— Po tym, co już odkryliśmy, nie wykluczałbym niczego.
Cihan odsunął dokumenty i zaczął chodzić po gabinecie. Nerwowo przeczesał dłonią włosy.
— Beyza jest jego córką — powiedział bardziej do siebie niż do Engina. — Nosi jego wnuka… Czy naprawdę wciągnąłby ją w coś takiego?
Nagle zatrzymał się w pół kroku. W jego oczach pojawił się niepokojący błysk.
— A może… — podrapał się po brodzie, próbując połączyć wszystkie fakty. — Może Beyza od początku o wszystkim wiedziała?
Spojrzał na Engina ciężkim, podejrzliwym wzrokiem.
— Czyżby razem zastawili na mnie tę pułapkę?
Engin milczał przez chwilę, ważąc słowa.
— Wszystko jest możliwe — odpowiedział w końcu ostrożnie. — Ale jeśli Beyza naprawdę jest zamieszana w tę sprawę, nie będzie łatwo zmusić jej do wyznania prawdy. Zwłaszcza teraz.
Cihan zacisnął pięści. Gniew, który jeszcze chwilę wcześniej próbował tłumić, znów zaczął przejmować nad nim kontrolę.
— Wiem, co zrobię, Enginie — powiedział cicho, lecz w jego głosie pobrzmiewała groźba.
Zmrużył oczy, a na jego twarzy pojawił się chłodny, zdecydowany wyraz człowieka gotowego do działania.
***
Cihan wyciągnął telefon i bez chwili wahania wybrał numer wujka. Engin obserwował go w milczeniu, wyczuwając, że za tym telefonem kryje się coś więcej niż zwykła rozmowa.
Po kilku sygnałach Nusret odebrał.
— Cihanie? Wszystko w porządku?
— Zbadałem dziennikarza, który rozpowszechnił te wiadomości — powiedział Cihan spokojnym, chłodnym tonem. — To wyjątkowo podejrzany typ. Ciągną się za nim różne sprawy i postępowania. Jest przekupny. Ktoś zapłacił mu, żeby mnie zniszczył i pogrążył moją reputację.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Skąd masz te informacje, siostrzeńcze? — zapytał Nusret. Starał się brzmieć naturalnie, ale jego głos lekko zadrżał.
Cihan od razu to wychwycił.
— Po całym tym skandalu akcje firmy zaczęły spadać. Ktoś doskonale to wykorzystał i zaczął skupować udziały przez podstawioną spółkę. Wszystko było zaplanowane. A ludzie tacy jak ten dziennikarz są lojalni wyłącznie wobec pieniędzy.
Oparł się wygodniej o biurko i mówił dalej, celowo przeciągając każde słowo.
— Dam mu tyle, ile zażąda. W końcu zacznie mówić. Dowiem się, kto za tym stoi.
Tym razem Nusret odezwał się natychmiast.
— Zatrzymaj się, siostrzeńcze! — rzucił gwałtownie. W jego głosie coraz wyraźniej słychać było panikę. — Nie mieszaj się w takie rzeczy. Możesz tylko wszystko pogorszyć. Jeśli spróbujesz go przekupić, ten człowiek od razu rozpowie wszystkim, że chciałeś wręczyć łapówkę. To będzie twój definitywny koniec.
Cihan wymienił krótkie spojrzenie z Enginem. Na jego ustach pojawił się niemal niewidoczny cień uśmiechu.
— Właśnie dlatego dzwonię do ciebie, wujku — powiedział spokojniej. — Jesteś ode mnie starszy, masz doświadczenie. Ufam ci.
Nusret odchrząknął. Gdy usłyszał te słowa, szybko odzyskał pewność siebie.
— Oczywiście, siostrzeńcze — odpowiedział już znacznie spokojniejszym tonem. — Jesteśmy rodziną. Bez względu na wszystko musimy trzymać się razem.
— W takim razie przyjedź dziś po południu do rezydencji. Tam zdecydujemy, co robić dalej.
— Dobrze. Będę.
Cihan rozłączył się i odłożył telefon na biurko.
Engin spojrzał na niego z wyraźnym zdziwieniem.
— Co to miało znaczyć? — zapytał. — Naprawdę przestaję rozumieć, co próbujesz zrobić.
Cihan powoli uniósł wzrok. W jego oczach błysnęło coś chłodnego i niebezpiecznego.
— Rzuciłem przynętę — odpowiedział cicho. — Teraz zobaczymy, kto pierwszy się na nią złapie. Beyza, wujek… czy ten dziennikarz.
Na moment zamilkł, po czym dodał z lodowatym spokojem:
— A może wszyscy naraz.
***
Hancer siedziała nieruchomo na skraju łóżka w swoim pokoju. W dłoniach obracała małą buteleczkę z tabletkami — tę samą, którą kilka dni wcześniej niemal siłą wcisnęła jej Mukadder. Wtedy powiedziała z chłodnym uśmiechem, że być może już niedługo to właśnie Hancer będzie ich potrzebowała bardziej niż Beyza.
Dziewczyna wpatrywała się w opakowanie pustym wzrokiem. W głowie wciąż dudniły jej oskarżenia, spojrzenia pełne pogardy i słowa, które usłyszała w ciągu ostatniej doby. Czuła się tak, jakby powoli traciła grunt pod nogami.
Nagle ciszę przerwał dzwonek telefonu. Hancer drgnęła i spojrzała na ekran. To była Derya.
Odebrała niemal natychmiast.
— Halo?
— Dziewczyno, jesteśmy skończeni! — Po drugiej stronie rozległ się rozpaczliwy, roztrzęsiony głos Deryi. — Kiedy twój brat leżał w szpitalu, ta lokatorka zabrała wszystko, co miało jakąkolwiek wartość! Nawet moje złote bransoletki zniknęły!
Hancer zamknęła oczy.
— Co? Jak to możliwe?
— A to jeszcze nie koniec! — ciągnęła Derya coraz bardziej histerycznie. — Straciłam pracę. Nie mamy pieniędzy, czynsz nie jest zapłacony, a twój genialny brat sprzedał sklep! Rozumiesz?! Zostaliśmy bez grosza przy duszy!
Każde słowo wbijało się w Hancer jak nóż. Dziewczyna przycisnęła dłoń do ust, próbując powstrzymać łzy.
— To przeze mnie… — wyszeptała drżącym głosem. — Wszystko przeze mnie…
— Nieważne przez kogo! — wybuchła Derya. — My tu dosłownie żyjemy o suchym chlebie! Hancer, błagam cię… porozmawiaj z Cihanem. Niech pomoże nam chociaż z czynszem, zanim twój brat dowie się, w jakiej jesteśmy sytuacji.
Hancer pokręciła głową, choć Derya nie mogła tego zobaczyć.
— Nie mogę… Nie mam prawa prosić go o cokolwiek. Zniszczyłam wszystko… jego dobre imię, reputację firmy… całe jego życie…
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza, po której rozległ się pełen goryczy śmiech Deryi.
— Boże… człowiek mówi ci, że nie ma co jeść, a ty wciąż myślisz o reputacji! Naprawdę zaczynasz być taka jak oni.
Hancer poczuła, jak serce ściska jej się z bólu.
— Derya, proszę…
— Nie! — przerwała jej ostro bratowa. — To moja wina, że jeszcze wierzyłam, że nam pomożesz. Twój brat miał rację. Jesteś okropna!
Hancer zamarła.
— Nie przychodź więcej do naszego domu — rzuciła Derya lodowatym tonem. — To koniec.
Połączenie zostało przerwane.
Hancer jeszcze przez chwilę trzymała telefon przy uchu, jakby nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała. Potem powoli opuściła rękę.
W pokoju znów zapadła cisza.
Dziewczyna spojrzała na buteleczkę tabletek leżącą obok niej na łóżku. Po policzkach zaczęły spływać jej łzy. W końcu skuliła się bezradnie i pogrążyła w cichym, bolesnym szlochu.
***
Po powrocie do rezydencji Cihan polecił wszystkim zebrać się w salonie. Atmosfera od samego początku była ciężka i pełna napięcia. Nawet służba poruszała się ciszej niż zwykle, wyczuwając, że za chwilę wydarzy się coś poważnego.
Wkrótce pojawił się również Nusret. Wszedł spokojnym krokiem, ale jego twarz zdradzała nerwowość, którą próbował ukryć. Usiadł na kanapie obok córki. Ostatnia do salonu zeszła Hancer. Miała bladą twarz i zaczerwienione od płaczu oczy. Bez słowa usiadła w fotelu, unikając spojrzeń zebranych.
Cihan stał pośrodku salonu jako jedyny. W dłoni trzymał kilka kartek. Jego twarz była chłodna i nieprzenikniona.
— Skoro Hancer już przyszła, możemy zaczynać — powiedział spokojnie. — Chciałbym pogratulować mojej żonie. Przy wszystkich.
Hancer uniosła wzrok, wyraźnie zdezorientowana. Nie rozumiała, o czym mówi.
— Hancer próbowała mnie ostrzec — kontynuował Cihan. — Ale nie chciałem jej słuchać. Byłem na nią wściekły. Obwiniałem ją za wszystko. Teraz jednak wiem, że miała rację. To, co nas spotkało, nie było przypadkiem. Wszystko zostało zaplanowane.
Na twarzy Beyzy natychmiast pojawiło się napięcie.
— Nie mogę uwierzyć, Cihanie! — wyrzuciła z siebie gwałtownie. — Ty też uwierzyłeś w te absurdalne oskarżenia?
— O czym wy w ogóle mówicie? — zapytał Nusret, marszcząc brwi.
Mukadder rzuciła Hancer pełne pogardy spojrzenie.
— Ta bezwstydnica od początku próbuje nas skłócić — powiedziała lodowato. — Twierdzi, że to ty przekazałeś informacje mediom. Synu, nie pozwól, żeby ta kobieta dalej tobą manipulowała.
Cihan nawet na nią nie spojrzał.
— To właśnie wujek zaaranżował całą tę grę.
W salonie zapadła martwa cisza.
Nusret gwałtownie poderwał się z kanapy.
— Co to ma znaczyć?! — wybuchł. — Od rana zachowujesz się tak, jakbyś mnie przesłuchiwał! Nie mam zamiaru brać udziału w tej farsie!
Odwrócił się, chcąc wyjść, ale Cihan chwycił go mocno za ramię. Drugą ręką sięgnął do kieszeni marynarki i wyciągnął fotografię.
— A co powiesz na to, wujku?
Rzucił zdjęcie na stolik.
Nusret momentalnie zbladł.
Mukadder szybko podniosła fotografię. Gdy zobaczyła siedzących przy kawowym stoliku Nusreta i dziennikarza, jej twarz stężała z szoku.
— Kto to jest? — zapytała cicho.
— Dziennikarz, który mnie sprowokował i wsadził do więzienia — odpowiedział Cihan. — A tutaj siedzi sobie spokojnie z moim ukochanym wujkiem.
Spojrzał Nusretowi prosto w oczy.
— Wyjaśnij nam wszystkim, co robiłeś z tym człowiekiem.
Nusret szybko odzyskał rezon.
— Co to za przesłuchanie? — prychnął. — Powiedziałeś, że działa przeciwko tobie, więc postanowiłem go nastraszyć.
— Straszyłeś go przy kawie? — zapytał chłodno Cihan.
— A co miałem zrobić? Rzucić się na niego z pięściami jak ty? Chciałem porozmawiać po ludzku. Czy to przestępstwo?
Cihan zrobił krok bliżej.
— Interesujące. Zwłaszcza że znałeś go już wcześniej.
— To kłamstwo! — rzucił Nusret, nerwowo spoglądając po twarzach zebranych. — Kto ci takich bzdur nagadał?
Cihan nachylił się ku niemu i powiedział cicho, niemal do ucha:
— Czy kłamstwem jest również to, że założyłeś fikcyjną firmę i skupowałeś przez nią akcje?
Nusret zesztywniał.
— Nie zaprzeczaj, wujku — ciągnął Cihan już głośniej. — Mam wszystko. Konta, przelewy, dokumenty. Wszystko tutaj jest.
Uniósł teczkę z papierami.
— Dla mnie przestałeś istnieć.
Mukadder patrzyła na brata z niedowierzaniem.
— Nusrecie… — odezwała się ochryple. — Czy to prawda? Naprawdę nam to zrobiłeś?
Mężczyzna spuścił wzrok. Nie odpowiedział ani słowem.
Ta cisza była bardziej wymowna niż jakiekolwiek wyznanie.
Mukadder powoli odwróciła się w stronę Beyzy.
— Ty też o tym wiedziałaś?
Beyza zbladła, ale niemal natychmiast przybrała oburzoną minę.
— Tato, jak mogłeś?! — krzyknęła drżącym głosem. — Jak mogłeś tak upokorzyć własną córkę? Własnego wnuka?!
Podeszła do niego gwałtownie i chwyciła go za ramię.
— Wynoś się stąd! Słyszysz?! Nie mam już ojca! Nienawidzę cię!
Nusret nie odezwał się ani słowem. Odepchnął delikatnie jej rękę i ruszył w stronę wyjścia. Chwilę później drzwi rezydencji zamknęły się za nim z głuchym trzaskiem.
Beyza odwróciła się natychmiast do Cihana i osunęła na kolana.
— Cihanie, błagam cię… — wyszeptała zapłakanym głosem. — Przysięgam, że nic nie wiedziałam. Gdybym wiedziała, nigdy bym na to nie pozwoliła. Proszę… nie każ mi odchodzić.
Chwyciła jego dłoń obiema rękami.
— Czy ukarzesz swojego syna za grzechy mojego ojca? Ten dom to jedyne miejsce, jakie mi zostało…
— Ja również cię proszę, synu — odezwała się Mukadder. — Nieważne, jak bardzo jesteś zły na Beyzę. Pomyśl o dziecku. Nie odsyłaj jej.
Cihan długo milczał. Patrzył przed siebie zimnym, nieobecnym wzrokiem.
W końcu odezwał się spokojnie:
— Tak jak obiecałem… Beyza zostanie tutaj.
Na twarzy Beyzy pojawiła się ledwie dostrzegalna ulga. Przez moment w jej oczach błysnęło zwycięstwo. Po raz kolejny udało jej się uniknąć katastrofy.
Ale wtedy Cihan wypowiedział kolejne słowa:
— To my odejdziemy.
W salonie zapadła cisza tak głęboka, że słychać było tylko przyspieszone oddechy.
Cihan podszedł do Hancer i wyciągnął do niej rękę. Dziewczyna spojrzała na niego z niedowierzaniem, po czym niepewnie ujęła jego dłoń.
Razem opuścili salon.
Beyza i Mukadder zostały na swoich miejscach, całkowicie oszołomione tym, co właśnie się wydarzyło.
Tylko Sinem, która przez cały czas siedziała cicho z boku, pozwoliła sobie na delikatny, satysfakcjonujący uśmiech.
***
Derya siedziała na wysłużonej kanapie w przedpokoju, kołysząc się nerwowo i ściskając dłońmi skronie, jakby od samego bólu głowy świat miał nagle przestać istnieć. Jej oczy były zaczerwienione od płaczu.
— Moje bransoletki… — jęknęła rozpaczliwie. — Zostałam bez moich bransoletek! Miałam dwie… dwie! A teraz nie mam ani jednej!
Załamała ręce i wybuchła jeszcze głośniejszym szlochem.
Cemil siedział obok niej z ponurą miną. Opierał się niedbale o oparcie kanapy, ale zmęczenie i frustracja malowały się na jego twarzy równie wyraźnie jak rozpacz u Deryi.
— Deryo, proszę cię… nie rozdzieraj serca jeszcze bardziej — odezwał się ciężko. — Stało się. Czasu nie cofniemy.
— Łatwo ci mówić! — niemal krzyknęła. — Te bransoletki były naszym zabezpieczeniem na czarną godzinę. I właśnie nadeszła ta godzina! Czarna jak smoła!
Cemil westchnął z irytacją.
— Tak się kończy wpuszczanie obcych ludzi pod własny dach. Nie zarobiliśmy nawet jednego kuruşa, a jeszcze straciliśmy to, co mieliśmy.
Spojrzał na nią surowo.
— Nie gniewaj się, ale sama sprowadziłaś tę dziewczynę do domu.
Derya natychmiast wyprostowała się oburzona.
— Czyli teraz to moja wina?! — rzuciła ostro. — A ty? Ty jesteś bez skazy? Ty nigdy nie popełniasz błędów?
Z pokoju wyszedł Emir. Chłopiec wyglądał na zmęczonego i przygaszonego.
— Mamo… jestem głodny — powiedział cicho. — Co dziś zjemy?
Derya spojrzała na niego szklanymi oczami.
— Kamienie, synu. Dzisiaj będziemy jeść kamienie.
— Mamo, ja naprawdę jestem głodny…
Te słowa uderzyły ją mocniej niż wszystkie wcześniejsze kłótnie. Zerwała się gwałtownie i pobiegła do kuchni. Po chwili wróciła jeszcze bardziej roztrzęsiona.
— Nawet gaz się skończył! — wyrzuciła z siebie z desperacją. — Rozumiecie?! Nie mamy pieniędzy, nie mamy jedzenia, a teraz jeszcze nie możemy nic ugotować! Potrzebujemy cudu, żeby wydostać się z tej otchłani!
Jakby los postanowił z niej zakpić, dokładnie w tej chwili rozległ się dzwonek do drzwi.
Derya zamarła.
— To właściciel… — wyszeptała przerażona. — Na pewno przyszedł po czynsz. Już po nas… Pomódlcie się za mnie.
Powoli podeszła do drzwi i otworzyła je z drżącymi rękami.
Na ganku stała rudowłosa kobieta.
Derya zmarszczyła brwi.
— Przepraszam… kogo szukasz?
Kobieta spojrzała na nią uważnie.
— Nie pamiętasz mnie?
Derya przyjrzała jej się dokładniej, ale zmęczenie i natłok problemów sprawiały, że nie mogła sobie przypomnieć.
— Kilka dni temu przypadkiem usłyszałam twoją rozmowę — wyjaśniła nieznajoma. — Mówiłaś, że masz pokój do wynajęcia.
— Ach… tak. — Derya skinęła głową. — Miałaś przyjść obejrzeć pokój.
— Potrzebuję schronienia — powiedziała Yonca cicho. — Tylko na jakiś czas. Ale nie mam pieniędzy. Ani jednego kuruşa.
Derya prychnęła nerwowym śmiechem.
— Ty chyba żartujesz. Myślisz, że prowadzę organizację charytatywną? Sami nie mamy co do garnka włożyć, a ty oczekujesz, że jeszcze cię przyjmiemy? Nie ma mowy!
Już chciała zamknąć drzwi, ale Yonca szybko ją zatrzymała.
— Poczekaj.
Sięgnęła do torebki i wyciągnęła delikatny wisiorek wysadzany kamieniem — prezent od Nusreta. Kamień zalśnił w świetle dnia.
— Nie mam pieniędzy — powiedziała spokojniej — ale mogę dać ci to. Jest dużo wart.
Derya zamilkła.
Jej wzrok natychmiast przyciągnął błysk klejnotu. W oczach kobiety pojawiło się coś nowego — chciwość, która momentalnie przytłumiła rozpacz.
***
Hancer i Cihan wyjechali z rezydencji. Ledwie samochód minął bramę posesji, drogę zastąpił im tłum reporterów. Dziennikarze natychmiast otoczyli auto, błyskając fleszami aparatów i stukając dłońmi w szyby. Z każdej strony padały pytania.
— Panie Cihanie! Czy to prawda, że za wszystkim stał pański wujek?!
— Co będzie z firmą?!
— Czy pańskie małżeństwo przetrwa ten kryzys?!
— Czy Hancer ponosi odpowiedzialność za skandal?!
Krzyki mieszały się ze sobą, tworząc niezrozumiały hałas. Hancer odruchowo spuściła głowę, przytłoczona agresją tłumu.
Cihan zacisnął dłonie na kierownicy, po czym z wyraźnym wysiłkiem opanował nerwy. Powoli opuścił szybę. Mikrofony natychmiast znalazły się tuż przy jego twarzy.
— Przyjaciele, proszę was o chwilę spokoju — powiedział stanowczo, próbując przebić się przez lawinę pytań. — Przygotowaliśmy oficjalne oświadczenie prasowe. Mój prawnik przesłał je już wszystkim redakcjom. Znajdziecie tam odpowiedzi na pytania, które najbardziej was interesują.
Spojrzał kolejno na reporterów.
— Mam tylko jedną prośbę. Zanim opublikujecie kolejne wiadomości, zapoznajcie się z faktami. To będzie uczciwe wobec wszystkich stron.
Na moment zapadła cisza.
— Życzę wam spokojnej pracy i dobrego dnia.
Podniósł szybę, odcinając się od kolejnych krzyków i błysków fleszy. Chwilę później mocniej nacisnął pedał gazu, a samochód ruszył przed siebie, zostawiając reporterów za sobą.
***
Cihan zatrzymał samochód na skraju rozległej, porośniętej trawą działki. Wokół panowała cisza, jakiej Hancer nie słyszała od bardzo dawna. Nie było tu reporterów, telefonów ani ludzi śledzących każdy ich krok. Tylko szum drzew, zapach wilgotnej ziemi i delikatny wiatr poruszający gałęziami starego sadu.
Kilka drzew owocowych rosło w niewielkim oddaleniu od siebie, jakby od lat czekały właśnie na nich. Za nimi ciągnęła się zielona przestrzeń otoczona wysokimi drzewami, które odcinały to miejsce od reszty świata.
Hancer wysiadła z samochodu i rozejrzała się zdezorientowana.
— Dlaczego tutaj przyjechaliśmy? — zapytała cicho. — Co będziemy tu robić?
Cihan zamknął auto i stanął obok niej. Na jego twarzy po raz pierwszy od wielu dni pojawił się spokojny, szczery uśmiech.
— Przyjechaliśmy do naszego domu.
Hancer spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Domu?
Wyciągnął telefon i otworzył projekt budynku. Następnie stanął obok niej i pokazał ekran.
— Spójrz. Tutaj będzie wejście. — Wskazał pustą przestrzeń przed nimi. — Zaraz obok duży salon z oknami wychodzącymi na ogród. Chcę, żeby do środka wpadało mnóstwo światła. Żadnych ciemnych ścian, żadnego chłodu. Tylko spokój.
Przesunął palcem po projekcie.
— Po prawej stronie będzie kuchnia. Duża. Dokładnie taka, jaką sobie wymarzysz. Moja piękna żona będzie tam gotować i narzekać, że dzieci robią za dużo hałasu.
Hancer parsknęła cichym śmiechem mimo łez, które wciąż miała w oczach.
— A tutaj… — ciągnął dalej — będzie ogromna weranda. Latem będziemy jeść tu kolacje. W cieniu drzew. Bez pośpiechu. Bez ludzi, którzy chcą nam coś odebrać.
Spojrzała przed siebie, próbując wyobrazić sobie ten dom. Drewniany taras. Zapach świeżo parzonej herbaty. Śmiech dzieci niosący się po ogrodzie. Po raz pierwszy od dawna poczuła coś, co przypominało nadzieję.
— Czy to już koniec? — zapytała drżącym głosem. — Czy ten koszmar naprawdę się skończył?
Cihan delikatnie odsunął kosmyk włosów z jej twarzy.
— Skończył się.
W jego głosie nie było już gniewu ani chłodu. Tylko zmęczenie i szczerość człowieka, który wreszcie zrozumiał, co naprawdę jest ważne.
Objął ją ramionami i przyciągnął do siebie. Hancer oparła głowę o jego pierś, słuchając spokojnego bicia jego serca.
— Zacznijmy od nowa, Hancer — wyszeptał. — Powinienem był zrobić to już dawno temu. Nie mogę zmienić przeszłości, ale mogę dać ci piękną przyszłość.
Odsunął się lekko i ponownie spojrzał na działkę.
— Na górze będą sypialnie. Nasza z widokiem na sad. Naprzeciwko urządzę gabinet, żebym nawet pracując, był blisko was. A tutaj… — wskazał dalszą część ogrodu — zrobię wielki plac zabaw.
Hancer uniosła brwi.
— Plac zabaw?
— Oczywiście. Dla naszych dzieci. Co najmniej trójki.
Spojrzała na niego z rozbawieniem.
— Trójki?
— Dobrze, może czwórki. — Uśmiechnął się szerzej. — A jeśli nadal będziesz tak patrzeć na mnie tymi oczami, to nawet piątki.
Hancer roześmiała się cicho przez łzy.
Cihan objął ją ponownie, mocniej niż wcześniej, jakby bał się, że jeśli ją puści, wszystko znowu się rozpadnie.
— Tylko już zawsze tak się uśmiechaj — powiedział cicho przy jej skroni. — A ja poradzę sobie ze wszystkim.
Hancer zamknęła oczy i wtuliła się w niego jeszcze bardziej, pozwalając sobie uwierzyć, że może właśnie tutaj, pośród ciszy, drzew i pustej ziemi, zaczyna się ich nowe życie.
***
Cihan zabrał Hancer do domu letniskowego położonego z dala od miasta i ludzi. Już sama droga wydawała się nierealna — cicha, otoczona drzewami kołyszącymi się na wietrze, jakby świat powoli zostawał za nimi.
Kiedy samochód zatrzymał się przed dużym, ceglanym domem stojącym pośród zieleni, Hancer spojrzała na niego zaskoczona. Budynek wyglądał spokojnie i ciepło, zupełnie inaczej niż chłodna rezydencja pełna napięcia i nieustannych konfliktów. Wysokie okna odbijały mleczne światło popołudnia, a ogród pachniał trawą i jesiennymi liśćmi.
— Dlaczego tu przyjechaliśmy? — zapytała cicho.
Cihan wysiadł pierwszy, po czym otworzył jej drzwi i wyciągnął do niej rękę.
— Zostaniemy tutaj, dopóki nasz dom nie będzie gotowy — odpowiedział spokojnie. — Nie wrócimy już do rezydencji.
Hancer spojrzała na niego z niedowierzaniem. W jego głosie nie było zawahania. Po raz pierwszy mówił o czymś z taką pewnością, jakby naprawdę odciął ich od całego chaosu.
Ujął jej dłoń i poprowadził ją w stronę wejścia.
W środku panowała przyjemna cisza. Dom był jasny i przestronny. Pachniał drewnem, świeżym powietrzem i czymś trudnym do nazwania — spokojem, którego oboje tak desperacko potrzebowali. Miękkie światło wpadało przez wysokie okna do salonu, tańcząc po jasnej podłodze i kremowych ścianach.
Cihan podszedł do okna i lekko je uchylił. Do środka natychmiast wdarł się chłodny podmuch wiatru oraz zapach mokrych drzew. Firanki poruszyły się delikatnie.
Hancer rozejrzała się wokół i westchnęła ciężko.
— Chciałabym, żeby to był nasz jedyny problem…
Cihan odwrócił się ku niej i podszedł bliżej.
— Nie mów tak. — Delikatnie ujął jej twarz w dłonie. — To naprawdę koniec, Hancer. Zbudujemy nowe życie. Tylko ty i ja. Bez bólu. Bez ludzi próbujących nas rozdzielić.
W jej oczach pojawił się cień niepewności.
— Tak, ale… pani Mukadder nie będzie zadowolona z naszej obecności tutaj.
Na ustach Cihana pojawił się łagodny uśmiech. Pochylił się i musnął ustami jej policzek.
— Nie będziemy się już przed nikim tłumaczyć. Słyszysz? — wyszeptał przy jej skroni. — Jesteśmy zmęczeni. Oboje. Potrzebujemy miejsca tylko dla siebie. Naszego własnego świata.
Objął ją ramieniem i przyciągnął bliżej okna. Za szybą liście poruszały się cicho na wietrze.
— Zrobię wszystko, żeby ta magia nie zniknęła — powiedział cicho. — Ale potrzebuję twojej pomocy. Nie mów nikomu, że tu jesteśmy, dobrze?
Hancer spojrzała na niego z wahaniem.
— Nawet Sinem? Na pewno będzie się martwić. Wierzę, że dochowałaby tajemnicy.
Cihan westchnął lekko i pogładził jej włosy.
— Wiem. Ale kiedy jest pod presją, nie potrafi kłamać. Nie chcę jej w to mieszać. Niech chociaż ona zostanie z dala od naszych problemów.
Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. Cisza między nimi nie była już ciężarem. Stała się czymś miękkim i bezpiecznym.
— Pojadę teraz do rezydencji po nasze rzeczy — odezwał się po chwili Cihan. — A po drodze zrobię zakupy. Chcesz coś wyjątkowego?
Hancer uśmiechnęła się.
— Najpierw zajrzę do lodówki i zrobię ci listę. Ale… wróć szybko.
W jej głosie zabrzmiała cicha prośba, niemal dziecięca obawa przed samotnością.
Cihan spojrzał na nią czule, jakby właśnie zrozumiał, jak bardzo bała się, że znowu zostanie sama.
— Nie martw się — powiedział miękko. — Już nigdy nie będę daleko od ciebie.
Pochylił się i pocałował ją powoli, spokojnie, tak jakby chciał obietnicą zamknąć wszystkie ich dawne rany.
A potem wyszedł, zostawiając ją pośród ciszy, światła i domu, który dawał nadzieję na prawdziwe szczęście.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 93.Bölüm i Gelin 94.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
