Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google?
„Panna młoda” Odc. 254 — streszczenie
Cemil stał samotnie przy rozstaju dróg, pod drogowskazami prowadzącymi w różne strony. W dłoni ściskał telefon, jakby od tej jednej rozmowy zależało wszystko. Odejście Deryi całkowicie go załamało. Nie wiedział już, do kogo zwrócić się o pomoc, więc w końcu wybrał numer Hancer.
— Hancer, nadal jestem na ciebie zły, ale nie mam z kim porozmawiać — powiedział, gdy tylko odebrała.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Co się stało, bracie? — zapytała z niepokojem. — Mam nadzieję, że nic złego.
Cemil przełknął ślinę. Jego głos zadrżał.
— Stało się coś strasznego… Derya mnie zostawiła.
— Zostawiła cię? — powtórzyła Hancer, próbując zachować spokój. — Może po prostu jest zła i poszła gdzieś ochłonąć. Wróci, nie panikuj.
— Nie, tym razem jest inaczej — odpowiedział rozpaczliwie. — Zabrała ze sobą Emira. To znaczy, że naprawdę mnie zostawiła.
Hancer słuchała go uważnie. Siedziała w pokoju, ale całą uwagę skupiła na jego głosie, w którym pobrzmiewała bezradność.
— Dowiedziała się o twojej pracy w salonie? — zapytała.
— Tak. Dlatego tak się wściekła. Odeszła bez słowa. Nawet się nie pokłóciliśmy. Błagałem ją, ale wyglądało na to, że nie zamierza wracać. Razem z nią zniknęły wszystkie kolory. Straciłem talent, Hancer. Nie potrafię już mieszać farb. Yonca też mnie zwolniła.
Mówił chaotycznie, coraz bardziej łamiącym się głosem. W jednej chwili stracił żonę, pracę i resztki pewności siebie.
— Porozmawiam z Deryą, jeśli chcesz — zaproponowała Hancer łagodnie.
Cemil aż się zatrzymał. W jego twarzy po raz pierwszy pojawiła się iskierka nadziei.
— Naprawdę? Zrobisz to?
— Oczywiście. Ale najpierw się uspokój. Weź się w garść, dobrze? Dam ci znać, gdy tylko z nią porozmawiam.
— Dobrze, kochanie. Dziękuję ci.
Cemil rozłączył się i ruszył przed siebie. Nadal był zrozpaczony, ale teraz miał przynajmniej coś, czego mógł się uchwycić — nadzieję, że Hancer zdoła dotrzeć do Deryi, zanim jego małżeństwo naprawdę rozpadnie się na kawałki.
***
Hancer nie traciła czasu. Zaraz po rozmowie z bratem usiadła na różowej kanapie w jasnym salonie i wybrała numer Deryi. Wiedziała, że musi działać ostrożnie. Jedno nieopatrzne słowo mogło tylko jeszcze bardziej zaognić sytuację.
— Jak się masz, bratowo? — zapytała łagodnie, gdy połączenie zostało odebrane. — Wszystko u ciebie w porządku?
Po drugiej stronie zapadła krótka, ciężka cisza.
— Czy śnieg stopnieje od tego, że zapytasz, jak się czuję? — odpowiedziała Derya szorstko. Stała na pustej drodze, z dala od domu, z telefonem przy uchu i twarzą pełną urażonej dumy. — Cemil wszystko ci powiedział, prawda? Od razu mówię: nie wrócę do tego domu!
— Bratowo, uspokój się, proszę. Posłuchaj mnie chociaż przez chwilę.
— Czego mam słuchać? Opowieści o wielkim artyście? O mistrzu kolorów? O kolejce kobiet, które ustawiają się do niego?
Hancer westchnęła cicho, ale nie pozwoliła sobie na zniecierpliwienie.
— Cemil naprawdę dobrze wykonuje swoją pracę, ale tylko dzięki tobie. Wiesz przecież, że sztuka potrzebuje inspiracji. A ty jesteś jego inspiracją.
— Nie próbuj mnie zmiękczyć, Hancer.
— Nie mówię tego bez powodu. Cemil może znać się na farbach, może mieć talent, ale to ty nadajesz kolor jego życiu. Bez ciebie traci odwagę, pewność siebie i cały ten zapał, którym tak się czasem popisuje.
Derya zamilkła. Jej twarz nadal była surowa, ale w oczach pojawiło się wahanie.
— Co masz na myśli?
— To długa historia. Przyjdź do mnie, a wszystko ci opowiem. Usiądziemy spokojnie, zjemy coś, napijemy się kawy. Co ty na to?
— Nie wiem — odparła Derya, udając obojętność. — Inni ludzie też mnie kochają, nie tylko Cemil. Ciągle dostaję zaproszenia na herbatę i obiad. Jestem zajęta. Może znajdę chwilę i przyjdę.
Na ustach Hancer pojawił się lekki uśmiech. Usłyszała w jej głosie dokładnie to, czego potrzebowała — zazdrość, a za nią wciąż żywe uczucie.
— Dobrze, bratowo. Przyjdź chociaż na kawę. Będę na ciebie czekać.
Rozłączyła się i opuściła telefon na kolana. Przez chwilę siedziała w ciszy, po czym uśmiechnęła się pod nosem.
— Ach, mój naiwny bracie… — westchnęła. — Nawet nie wiesz, że twoja żona jest po prostu zazdrosna.
Była pewna, że Derya wkrótce się pojawi.
***
Jak Hancer podejrzewała, tak właśnie się stało. Nie minęło nawet pół godziny, gdy Derya pojawiła się w salonie starego domu. Weszła na górę z płaszczem przewieszonym przez rękę i torebką w dłoni, rozglądając się podejrzliwie po jasnym wnętrzu.
— Hancer, będę zła, jeśli mnie zdradziłaś — powiedziała, unosząc ostrzegawczo palec. — Twojego brata tu nie ma, prawda?
— Bratowo, czy mogłabym zrobić coś takiego? — odparła Hancer spokojnie. — Usiądź, proszę.
Obie usiadły na różowej kanapie ustawionej przy wysokich oknach. Derya wciąż wyglądała na spiętą i gotową w każdej chwili zerwać się do wyjścia.
— Przyszłam tylko dlatego, że nie mam zwyczaju odrzucać zaproszeń — oznajmiła chłodno. — Ale nie licz na to, że nas pogodzisz.
— Niełatwo jest opuścić własny dom — zaczęła ostrożnie Hancer. — Co tak bardzo rozzłościło cię na Cemila?
— Jak to co? Jego praca w salonie! Podobno tworzył sztukę. Po czterdziestce nagle został wielkim artystą.
— To chyba dobrze. Zarabiał całkiem nieźle. Widać było, że ma do tego talent.
— Do diabła z nim i jego talentem! — wybuchła Derya. — Dlaczego farbował włosy obcym kobietom? Dlaczego z nimi rozmawiał? Nie mogłam tego zaakceptować.
— Jedyną kobietą, którą widzi mój brat, jesteś ty. Na nikogo innego nawet by nie spojrzał.
Derya zacisnęła usta. Złość mieszała się w niej z żalem.
— Jest tak bezduszny, że podeptał moje marzenia. Ile razy mówiłam mu, żebyśmy kupili ten salon? Ile razy mnie powstrzymywał? A teraz spełniał moje marzenie u Yoncy. — Jej głos nagle zadrżał. — Hancer, serce mi pękło, kiedy go tam zobaczyłam. Naprawdę było mi bardzo przykro.
— Nie smuć się, bratowo. Nie zobaczysz ich już razem. Twoja klątwa ich dosięgła.
Derya od razu zmrużyła oczy.
— Co się stało?
— Mówiłam ci, że jesteś jego inspiracją. I nie powiedziałam tego ot tak. Po twoim odejściu Cemil zaczął źle pracować. Klientki nie były zadowolone z efektów, więc Yonca go zwolniła.
— Co za żmija! Zwolniła mojego męża?
— Oczywiście. Nie było przy nim nikogo, kto mógłby stanąć w jego obronie, więc go wyrzuciła. Czy pozwoliłabyś na to, gdybyś tam była?
— Oczywiście, że nie! Złapałabym ją za włosy i rzuciła o ścianę! — Derya prychnęła, choć w jej oczach widać było poruszenie. — Ale wyprowadziłam się z domu. Niech teraz Cemil robi, co chce. Ja już nie stoję u jego boku. Niech sam sobie radzi. Zresztą nieważne, skończmy temat Cemila. W rezydencji znowu panuje chaos, prawda? Cihan i Beyza się rozwodzą?
— Tak — potwierdziła Hancer.
— O co poszło? Przecież do tej pory Beyza robiła wszystko, żeby do tego nie dopuścić.
— Beyza próbuje skrzywdzić Cihana przez ich syna. Doniosła służbom, że Cihan prowadzi niemoralne życie i dlatego nie powinien sprawować opieki nad dzieckiem. Cihan Gurur został objęty ochroną państwa.
— Boże drogi… — Derya aż pobladła. — Więc Beyza jest okrutna nawet jako matka.
— Postawiła Cihanowi warunek. Jeśli chce odzyskać syna, musi oddać jej cały majątek.
Derya zamilkła, a po jej twarzy przemknęła szybka, trzeźwa kalkulacja.
Człowiek straci majątek przez cudze dziecko… — pomyślała.
Na głos powiedziała jednak:
— Niech nie wpada w jej pułapkę. Nie powinien wyzbywać się majątku z powodu dziecka. W domu dziecka Cihan Gurur będzie miał dobrą opiekę.
Hancer spojrzała na nią z niedowierzaniem.
— Co ty mówisz, bratowo? Czy ty oddałabyś własne dziecko do domu dziecka?
— A czy ja jestem w takiej sytuacji? — odparła Derya bez skruchy. — Mówimy o bogactwie rodziny Develioglu. Nie chcę, żeby jakaś cwaniara oskubała Cihana do zera. W końcu to mój były szwagier. A może znowu nim będzie?
Hancer nie odpowiedziała.
— Zrobię nam kawę — powiedziała tylko, chcąc wstać.
Derya natychmiast ją zatrzymała.
— Zaczekaj. Milczysz, a mówią, że milczenie oznacza zgodę. Co się stało? — Spojrzała jej badawczo prosto w oczy. — Znowu jesteś z Cihanem? Boże, dziewczyno, czy ty nie masz ani krzty rozumu? Rozwiodłaś się z nim, gdy był bogaty. Teraz grozi mu, że zostanie bez grosza, a ty znowu się do niego zbliżasz. Naprawdę cię nie rozumiem, Hancer.
— Bratowo, jak w ogóle doszłyśmy do tego tematu? Co mnie obchodzi stan majątku Cihana?
— Posłuchaj mnie i dobrze pilnuj tego domu. Beyza zrobi wszystko, żeby cię stąd wyrzucić. Hancer, nie będziesz nosiła dziecka pod sercem wiecznie. Pewnego dnia ono przyjdzie na świat, a ty musisz zadbać o jego przyszłość.
— Robię wszystko dla jego przyszłości — odparła Hancer stanowczo.
W tej samej chwili rozległ się dzwonek do drzwi. Derya zesztywniała.
— To Cemil? — zapytała podejrzliwie. — Nie zdradziłaś mnie, prawda?
— To niemożliwe. Jest na mnie zły z powodu rozwodu. Nie przyszedłby teraz. Poczekaj, zaraz sprawdzę.
Hancer zeszła na dół i otworzyła drzwi. Na progu stał Cemil.
— Bracie? — zdziwiła się.
— Powiedziałem ci przez telefon — zaczął z przejęciem. — Nadal jestem na ciebie zły, ale jesteś mi najbliższą osobą na świecie. Dusiłem się w domu. Ściany na mnie napierały, więc przyszedłem.
Hancer obejrzała się niepewnie w stronę schodów.
— Dobrze. Wejdź.
Kiedy poszli na górę, Cemil niemal oniemiał na widok Deryi. Jego twarz natychmiast rozjaśniła się zachwytem, jakby los naprawdę postawił przed nim największy dar. Derya tylko pokręciła głową i posłała Hancer pełne wyrzutu spojrzenie.
— Hancer, zaufałam ci, a ty sprowadziłaś tu swojego brata! — warknęła. — Gratuluję. Oszukałaś mnie!
— Bratowo, przysięgam, że tego nie zrobiłam. Nie wiedziałam, że Cemil przyjdzie.
— Och, co za zbieg okoliczności! Nie przychodził do ciebie od miesięcy i nagle pojawił się akurat wtedy, gdy ja tu jestem. Stałaś się prawdziwą kłamczuchą, Hancer!
— Bratowo, naprawdę nie kłamię.
— Deryo, przyszedłem bez zapowiedzi — wtrącił Cemil. — To nie jej wina. Ale dobrze się stało, że przyszedłem. Los nas połączył.
— Jaki los, Cemilu? — syknęła Derya. — Zamknij się! Twoja siostra stała się intrygantką, odkąd przebywa wśród Develioglu. Nawet mnie zdołała oszukać.
Ruszyła w stronę schodów, lecz Cemil natychmiast zastąpił jej drogę. Przez drewnianą balustradę wyglądał niemal jak człowiek uwięziony we własnej rozpaczy, ale w jego oczach wciąż tliła się nadzieja.
— Umrę, jeśli teraz odejdziesz — powiedział błagalnie. — To dzięki tobie jestem tym, kim jestem. Moja sztuka i mój talent zniknęły razem z tobą. Jesteś moją muzą.
— Połączyliście siły! — oburzyła się Derya. — Oboje mówicie o muzie i inspiracji!
— Bratowo, nie połączyliśmy sił — zapewniła Hancer. — Chcemy ci tylko pokazać, jak bardzo twój mąż cię kocha.
— Tak — dodał Cemil, wpatrując się w żonę z bezgraniczną czułością. — Moje morze jest wzburzone. Artysta, który we mnie mieszka, może żeglować tylko po spokojnych wodach. To twoja silna natura czyni mnie artystą, Deryo. Nie opuszczaj mnie, proszę. Pogódźmy się. Chodźmy po Emira i wróćmy do domu. Te cztery ściany bez was przestały być domem. Została w nich tylko pustka.
Derya nie pozwoliła sobie na wzruszenie. Jej twarz pozostała surowa.
— Ty nie chcesz mnie. Ty chcesz tworzyć sztukę — odparła ostro. — Do diabła z tobą i twoją sztuką! Mam dość pustych opowieści. Zejdź mi z drogi. Nie chcę już od ciebie niczego. Niech każde z nas pójdzie własną drogą.
Minęła męża i ruszyła schodami w dół. Cemil pobiegł za nią, wciąż kurczowo trzymając się nadziei, że uda mu się ją zatrzymać.
***
Mukadder zjawiła się w mieszkaniu brata bez zapowiedzi. Już w progu było widać, że nie przyszła na zwykłą rozmowę. Stała wyprostowana, z zaciśniętymi dłońmi i spojrzeniem tak ostrym, że Nusret od razu zrozumiał, że burza dopiero się zaczyna.
Weszła do środka pewnym, ciężkim krokiem, jakby zamierzała staranować wszystko, co stanie jej na drodze. Beyza, siedząca w salonie, na jej widok powoli podniosła się z kanapy.
— Co się dzieje, ciociu? — zapytała z udawaną swobodą. — Wyglądasz, jakbyś przyjechała na nalot.
Mukadder zatrzymała wzrok na kuli opartej o kanapę.
— Miałam mały wypadek — wyjaśniła Beyza. — Wygląda na to, że ktoś rzucił na mnie urok.
— To nie urok, tylko karma — odparła Mukadder lodowatym tonem. — Spotkało cię to za krzywdy, które wyrządziłaś innym.
Przeniosła spojrzenie na Nusreta, stojącego po drugiej stronie salonu.
— Co wy sobie oboje wyobrażacie? Otoczyliście mojego syna ze wszystkich stron. Wykorzystujecie jego słabość do dziecka i myślicie, że będziecie nim kierować jak marionetką?
Nusret zmrużył oczy.
— A czy ty nie robiłaś dokładnie tego samego, pani Mukadder? Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy to my używamy twoich metod?
— To nie jest zabawa, ciociu — wtrąciła Beyza, patrząc na nią z chłodną pewnością siebie. — Rozwodzę się z twoim synem. Z pomocą prawa odzyskam wszystko, co mi się należy.
— Dobrze — odparła Mukadder. — W takim razie ja również zwrócę się do prawa. Zobaczymy, kto ma rację, a kto tylko udaje ofiarę.
Nusret machnął ręką z lekceważeniem.
— Daruj sobie te puste groźby. Miałaś już swoją szansę. I co zrobiłaś? Poszłaś na policję? Do prokuratora? Nie. Milczałaś.
Beyza uniosła podbródek.
— Wygram, a ty przegrasz. I z największą przyjemnością będę patrzyła, jak twój własny syn odwraca się od ciebie.
— Uważaj, co robisz, Mukadder — dodał Nusret. — Siedź spokojnie w swoim kącie. Już raz wtrąciłaś się w ich małżeństwo i doprowadziłaś je do ruiny. Teraz nie będziesz mieszać się jeszcze w rozwód.
Mukadder nie cofnęła się ani o krok. Jej twarz pozostała twarda, niemal kamienna.
— Jeśli macie choć odrobinę rozumu, nie zlekceważycie mnie — powiedziała cicho, ale w jej głosie brzmiała groźba. — Na waszym miejscu nie popełniłabym takiego błędu.
— My nie popełniamy błędów — odpowiedział Nusret. — Za to każdy twój krok prowadzi cię prosto do klęski. Od lat marzyłaś o wnuku. I co z tego wynikło? Moja córka owinęła was wszystkich wokół palca.
Mukadder spojrzała najpierw na niego, potem na Beyzę.
— Zagraliście swoją kartą. Teraz moja kolej. Każdą rękę, która wyciągnie się po mojego syna, moją rodzinę i mój majątek, połamię własnymi rękami.
Jej wzrok spoczął na bratanicy.
— Jeśli odbierzecie mi to, o co walczyłam przez całe życie, czego mam się jeszcze bać? To wy bójcie się gniewu człowieka, który nie ma już nic do stracenia. Róbcie więc, co potraficie. Zobaczymy, kto wygra tę wojnę.
Po tych słowach Mukadder odwróciła się i wyszła, zostawiając za sobą ciężką ciszę. Tym razem ani Beyza, ani Nusret nie wyglądali już na tak pewnych siebie jak przed chwilą.
***
Metin siedział nieruchomo w fotelu, z dłońmi splecionymi na kolanach i pustym, nieobecnym wzrokiem utkwionym przed siebie. Pokój był skromny i cichy. Drewniana podłoga, stare dywany, prosty stolik przykryty jasnym obrusem i fotel w kwiaty nadawały temu miejscu ciężką, domową melancholię.
Sila stała za nim i ostrożnie przeczesywała szczotką jego ciemne włosy. Na jej twarzy pojawił się czuły uśmiech.
— Jesteś taki przystojny, bracie — powiedziała łagodnie. — Wyzdrowiejesz. Wiem, że wyzdrowiejesz. A wtedy stawisz czoła swojej matce.
Na chwilę umilkła. Uśmiech powoli zniknął z jej twarzy, ustępując miejsca bólowi i gniewowi.
— Twoja matka jest bardzo niebezpieczną kobietą. Ostatnio przyszła do domu Engina. Dowiedziała się, że pracowałam w domu opieki, więc przyszła mnie przesłuchać. Oczywiście nie mogła powiedzieć prawdy. Nie mogła przyznać, że zamknęła tam własnego syna. Że zrujnowała ci życie i skazała cię na wieloletnią tęsknotę za żoną i córką.
Sila położyła dłoń na jego ramieniu, jakby chciała przekazać mu choć część swojej siły.
— Bracie, proszę cię, walcz. Daj z siebie wszystko. Musisz przypomnieć sobie, kim jesteś. Jesteś Metinem Develioglu. Musisz wrócić do siebie. Musisz odzyskać życie, które ci odebrano.
Usiadła na podłokietniku fotela i ciężko westchnęła. W jej głosie, obok determinacji, pojawiło się nagłe zwątpienie.
— A może wymagam od ciebie niemożliwego? Może cały mój wysiłek pójdzie na marne. Nie wiem. Nie wiem, przez co przeszedłeś. Może wcale nie chcesz sobie tego przypominać. Może te wspomnienia przyniosą ci tylko jeszcze większy ból. Może w tym stanie naprawdę jest ci lżej.
Spojrzała na niego z bezradną czułością.
— Boję się, że próbując ci pomóc, zranię cię jeszcze bardziej. Tak bardzo chciałabym, żebyś mnie rozumiał, bracie. Żebyś wiedział, że nie jesteś sam.
Wtedy stało się coś, czego się nie spodziewała. Metin poruszył się powoli, jakby z trudem wydobywał się z głębokiego odrętwienia. Jego dłoń odnalazła rękę Sili i zatrzymała ją delikatnie.
Dziewczyna zamarła. Przez moment patrzyła na ich splecione palce, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie się wydarzyło. Potem jej twarz rozjaśnił wzruszony, pełen nadziei uśmiech.
— Bracie… — szepnęła. — Ty mnie rozumiesz. Naprawdę mnie rozumiesz.
***
Cihan siedział samotnie w swoim gabinecie. Przed nim leżały rozłożone dokumenty, lecz nie potrafił skupić na nich wzroku. Myślami wciąż wracał do Beyzy, jej żądań i syna, którego los stał się narzędziem w brutalnej rozgrywce. Odłożył papiery na bok i potarł dłonią brodę, próbując opanować narastające napięcie.
Nagle drzwi otworzyły się bez pukania. Do środka weszła Beren. Pewna siebie, niemal rozbawiona, ruszyła w stronę biurka i bez zaproszenia zajęła miejsce naprzeciwko Cihana. Założyła nogę na nogę, odłożyła torebkę i spojrzała na niego z lekkim uśmiechem, jakby już znała wynik tej rozmowy.
— Przyszłam przekazać ci nowe informacje — oznajmiła.
Cihan zmarszczył brwi.
— Czego chcesz? — zapytał chłodno.
— Pani Beyza dokonała zmian w warunkach rozwodu.
Mężczyzna spojrzał na nią podejrzliwie.
— Żartujesz sobie ze mnie?
— Nie. Mówię całkowicie poważnie. Moja klientka ma prawo zmienić warunki.
Cihan pokiwał głową z gorzkim uśmiechem.
— Po oddaniu całego majątku zostałoby mi już tylko życie. Czy tego też chce pani Beyza?
— Od ciebie nie chce już niczego — odparła Beren. — Wycofujemy poprzednią propozycję. Moja klientka nie żąda od ciebie ani grosza. Od tej chwili będzie walczyć wyłącznie o opiekę nad dzieckiem.
Cihan znieruchomiał. Na jego twarzy pojawiła się czujność.
— Dlaczego nagle przestał ją interesować mój majątek?
Adwokatka wzruszyła ramionami, jakby ta sprawa nie miała większego znaczenia.
— Sama nie do końca to rozumiem. Wygląda jednak na to, że dostała to, czego naprawdę chciała. Pani Hancer zaproponowała jej stary dom, a Beyza przyjęła tę ofertę. Przekazanie własności ma nastąpić dziś albo jutro. Być może już do tego doszło, nie wiem.
Przez ułamek sekundy Cihan siedział bez ruchu. Potem jego twarz stężała.
— Do diabła! — syknął.
Zerwał się z miejsca tak gwałtownie, że fotel odsunął się za nim z głuchym odgłosem. Nie czekając na dalsze wyjaśnienia, wybiegł z gabinetu.
Beren odprowadziła go wzrokiem. Na jej ustach pojawił się zadowolony uśmiech.
— A więc ten dom naprawdę wiele dla niego znaczy — mruknęła pod nosem.
Sięgnęła po torebkę, podniosła się spokojnie i również opuściła gabinet, przekonana, że właśnie uruchomiła kolejną pułapkę Beyzy.
***
Cihan wtargnął do mieszkania w ostatniej chwili. Hancer siedziała na kanapie obok Beyzy, a jej dłoń z piórem zawisła już nad umową przekazania starego domu. Jeszcze sekunda, a dokument zostałby podpisany.
Na widok Cihana obie kobiety zerwały się z miejsca. Beyza podniosła się tak gwałtownie, jakby nagle zapomniała o kontuzjowanej nodze i stojącej obok kuli.
— Nie waż się, Hancer — powiedział Cihan stanowczo.
Potem przeniósł lodowate spojrzenie na żonę.
— Beyzo, możesz zabrać mi cały majątek. Możesz zabrać mi nawet życie. Ale tego domu ci nie oddam.
— Cihanie… — odezwała się Hancer cicho.
— Nie wtrącaj się, Hancer — przerwał jej, nie odrywając wzroku od Beyzy. — I ty, Beyzo, nie próbuj więcej wykorzystywać jej przeciwko mnie.
Beyza uniosła brwi z udawanym spokojem.
— Nikogo nie wykorzystuję. Sama przyszła do moich drzwi i sama zaoferowała mi stary dom.
Cihan pochylił się, chwycił umowę leżącą na niskim stoliku i podarł ją na strzępy. Kawałki papieru rozsypały się między nimi jak resztki kolejnej pułapki.
— Nie akceptuję tej oferty — oświadczył twardo.
Hancer spojrzała na niego z bólem.
— Ten dom należy do mnie, Cihanie. Mam prawo zrobić z nim, co zechcę.
— Hancer, powiedziałem już wszystko. Koniec dyskusji.
Jego głos nie znosił sprzeciwu. Po chwili znów zwrócił się do Beyzy.
— Prawnicy przygotują dokumenty ugody. Dostaniesz wszystko, czego chcesz. W zamian natychmiast sprowadzisz mojego syna do domu i przekażesz mi wyłączne prawo do opieki nad Cihanem Gürürem. Na takich warunkach się rozwiedziemy. Zrozumiałaś?
Beyza patrzyła na niego z chłodną satysfakcją.
— Zrozumiałam. Ale dopóki prawnicy nie przygotują wszystkiego, Cihan Gürur pozostanie w domu dziecka.
Cihan zacisnął szczękę. W jednej chwili zrobił krok w jej stronę, jakby ledwie panował nad gniewem.
— Co z ciebie za kobieta?! — wyrzucił z siebie.
Hancer natychmiast chwyciła go za ramię i powstrzymała.
— Dobrze, Cihanie. Chodźmy stąd.
Nie czekała na jego odpowiedź. Ujęła go mocniej i wyprowadziła z salonu, zanim gniew wymknął mu się spod kontroli.
Beyza opadła z powrotem na kanapę. Dopiero wtedy do mieszkania weszła Gulsum z siatkami zakupów. Zatrzymała się przy wejściu, uważnie przyglądając się scenie, po czym odłożyła torby i spojrzała na Beyzę z podziwem.
— Naprawdę podziwiam twoją inteligencję. Dosłownie rzuciłaś pana Cihana na kolana.
Beyza jednak nie wyglądała na zadowoloną. Na jej twarzy zamiast triumfu pojawiła się złość.
— Nie obchodzi go cały majątek, który straci — syknęła. — Więc jaki jest sens wygranej, jeśli nie widzę jego cierpienia?
Wypuściła powietrze ciężko, niemal z frustracją. Dostała to, czego chciała, ale zwycięstwo okazało się gorzkie, bo Cihan znów udowodnił, że najbardziej boli go nie utrata pieniędzy, lecz krzywda Hancer i syna.
***
Beyza nie wiedziała jeszcze, że jej zwycięstwo może bardzo szybko zamienić się w początek prawdziwych kłopotów.
W tym samym czasie w kancelarii Beren panował pozorny spokój. Adwokatka siedziała za biurkiem, otoczona dokumentami i oprawionymi dyplomami, gdy nagle drzwi otworzyły się szerzej. Do środka weszło dwoje funkcjonariuszy — policjant i policjantka.
Beren uniosła wzrok znad papierów. Jej twarz stężała, choć próbowała zachować zawodowy spokój.
— Pani mecenas Beren Kanca? — zapytał policjant.
Adwokatka powoli podniosła się z fotela.
— Tak, to ja. O co chodzi?
Funkcjonariusz spojrzał na nią poważnie.
— Proszę pójść z nami na komisariat. Została na panią złożona skarga.
Na twarzy Beren pojawiło się zaskoczenie. Jeszcze przed chwilą była przekonana, że to ona rozdaje karty. Teraz jednak role zaczynały się odwracać.
A wszystko przez dwa z pozoru niewinne kolczyki, które niedawno dostała od Beyzy…
Kim jest aktor grający Cihana?
W postać Cihana Develioğlu wciela się Cenay Türksever. Zanim zdobył popularność dzięki „Pannie młodej”, przez wiele lat pracował jako model i występował w innych tureckich serialach. Więcej o jego życiu i karierze przeczytasz w naszym artykule: Cenay Türksever – wiek, wzrost, kariera i ciekawostki.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 188.Bölüm i Gelin 189.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
