Dziedzictwo odc. 1012: Nana wyrzuca Poyraza za drzwi!

„Dziedzictwo” Odc. 1012 – streszczenie

Nana przypadkiem podsłuchuje rozmowę telefoniczną Poyraza. Jej serce zamiera, gdy słyszy, że mąż przystał na propozycję nielegalnych walk w klatce.

— Nie możesz tego zrobić! Nie możesz tam iść! — wybucha, wbiegając do salonu. Jej głos drży, ale stanowczość nie pozostawia wątpliwości.

Poyraz nawet nie odwraca głowy.

— Pójdę. I nie masz prawa mi tego zabronić — rzuca szorstko. — Nie zapominaj, że to tylko formalne małżeństwo. Czy ja wtrącam się w twoje życie?

Odwraca się i rusza do wyjścia, ale Nana zagradza mu drogę.

— Co ty wygadujesz? — mówi z niedowierzaniem. — Sam mówiłeś, że nigdy się na to nie zgodzisz, że masz rodzinę, że ktoś na ciebie czeka. A teraz? Co się zmieniło?

— Bo chcę tego! — odburkuje, omijając jej spojrzenie.

Nana błyskawicznie zamyka drzwi na klucz i chowa go za plecami.

— Oddaj to, Nano. — Wyciąga rękę.
— Nie. Nie pozwolę ci wyjść i się zniszczyć. Nie zniosę, jeśli stanie ci się krzywda!

Poyraz zbliża się powoli.
— To tylko puste słowa. Już wystarczająco mnie skrzywdziłaś.

Nana cofa się o krok.
— Co to znaczy?

— Wiem o wszystkim. O tobie i Semihu. Widziałem was w kawiarni. Uśmiechy, spojrzenia. I ten list. Miłosny list. Nie musisz się tłumaczyć. Możesz robić, co chcesz. W końcu jesteśmy tylko fikcją na papierze.

Nana przez chwilę nie potrafi wykrztusić słowa. Jej oczy rozszerzają się ze zdumienia.

— O czym ty mówisz?! Zwariowałeś?! Wszystko źle zrozumiałeś!
— Nie udawaj. — Głos Poyraza jest chłodny jak lód. — Widzę, co widzę. Czytam, co czytam.

— Ten list… nie był do mnie!
— Dość! Nie będę słuchać kolejnych kłamstw! — wybucha. Szarpie jej dłoń i wyrywa klucz. W mgnieniu oka otwiera drzwi i wychodzi.

Nana, z oczyma pełnymi łez, chwyta płaszcz i biegnie za nim.

— Zatrzymaj się! Nie możesz tam pójść! — dogania go, łapiąc za ramię. — Nie rozumiesz… Ja tylko…
— Kłamałaś. — Poyraz patrzy na nią bez emocji. — Zostaw mnie w spokoju.

W tym momencie zza rogu pojawia się Mert. Dyszy, jakby przebiegł kilometr.

— Nie, mistrzu! To wszystko moja wina! — woła, podchodząc z przejęciem. — To ja napisałem ten list! I to ja dałem go siostrze Nanie do przeczytania!

Poyraz mruży oczy.
— Co ty wygadujesz?

— To był list… do dziewczyny, którą kocham. Siostra Nana nie ma z tym nic wspólnego.

Zapada cisza. Mert znika bez słowa, zostawiając małżonków samych.

— Myślałem… — zaczyna cicho Poyraz.

— Co sobie myślałeś? — przerywa mu Nana z rozżaleniem. — Że się z kimś spotykam za twoimi plecami? Że cię okłamuję? Że nie zasługuję na zaufanie? Jak mogłeś pomyśleć coś takiego?!

Łzy napływają jej do oczu.

— Ale ty… ty możesz zaryzykować wszystko. Zdrowie, życie. Nawet nasze wspólne chwile. A po co? Dla jakiejś chorej potrzeby autodestrukcji?

Milczy. Jej słowa są jak ciosy — bolesne, ale prawdziwe.

— Ale to do ciebie pasuje. Ty zawsze uciekasz. Zostawiasz wszystko i wszystkich. Bo przecież jesteś burzą, prawda? — głos jej się załamuje. — Tyle że burza też kiedyś cichnie… A ja już nie chcę czekać, aż znowu znikniesz.

Poyraz próbuje coś powiedzieć, ale Nana już się odwraca.

— Nie musisz nic mówić. Wszystko już wiem — rzuca przez ramię i wraca do domu, nie oglądając się za siebie.

***

Sinan spogląda na ekran telefonu. Nowa wiadomość od Ezgi.

„Nie dokończyliśmy kolacji. Chcę się zrewanżować. Znam cudowne miejsce. Czy jutro ci pasuje?”

Prokurator wpatruje się w tekst przez chwilę, po czym wzdycha ciężko.

— A ja… pragnę zupełnie czegoś innego… — szepcze do siebie, a w myślach natychmiast pojawia się obraz Aynur. — W co ja się wpakowałem?

W tym momencie telefon w jego dłoni zaczyna wibrować. Po chwili wahania odbiera połączenie.

— Sinanie, co u ciebie? — odzywa się pogodny głos Lerzan po drugiej stronie. — Jak sprawy z Aynur?
— Nie ma żadnych spraw — odpowiada bez entuzjazmu. — Ma kogoś innego.

— Jesteś tego pewien?
— Tak. Poznałem go osobiście.

Po drugiej stronie zapada cisza, po czym Lerzan mówi z wyczuwalną nutą niepokoju:

— Myślę, że to przez Ezgi. Znam ją. Zrobiła wszystko, by zniechęcić Aynur. I wygląda na to, że jej się udało.

Sinan przez chwilę milczy.

— Nie wiem… Może masz rację. Ale i ja nie jestem bez winy. Zrobiłem coś głupiego. Zacząłem grzebać w przeszłości jej faceta. Zleciłem małe śledztwo. Chciałem ją ochronić. Ale ona… źle mnie zrozumiała. Myśli, że próbowałem ją kontrolować, że nie mam do niej zaufania. A ja… po prostu się o nią bałem.

Nie wie, że w tym samym czasie Aynur, przechodząc korytarzem z koszem prania, zatrzymuje się w pół kroku. Słyszy każde słowo. Jej dłoń mimowolnie zaciska się na materiale koszuli, którą trzyma.

— Mówił o mnie — szepcze, wstrząśnięta. — Powiedział, że jestem dla niego ważna… że chciał mnie chronić…

Wchodzi po cichu do kuchni i opiera się o blat, wpatrzona w dal.

— Byłam wobec niego niesprawiedliwa. Wobec niego, siebie… i Kivança. — W jej oczach pojawia się determinacja. — Muszę z tym skończyć. Powiem Kivançowi prawdę. Nie mogę dłużej udawać.

***

Wkrótce Kivanç zjawia się w domu prokuratora. Przychodzi po prośbie – Aynur poprosiła go, by oddał zegarek jej brata do naprawy. Przekazuje mu przedmiot z wyraźną czułością.

Sinan, przechodząc obok, zauważa moment przekazania zegarka. Patrzy na nich z ukrycia. W jego oczach pojawia się cień bólu.

— Oddaje mu najcenniejszą pamiątkę po bracie… To coś znaczy. Musi go kochać. Naprawdę… kocha — myśli z goryczą.

Zraniony i zagubiony, wyciąga telefon. Wybiera numer Ezgi.

Po chwili słyszy jej głos, lekko zdziwiony, ale rozpromieniony:
— Powiedz mi, że akceptujesz moją propozycję kolacji. Tylko to poprawi mi dziś humor!

Sinan milczy chwilę, zbierając myśli. Po raz pierwszy od dawna chce coś postanowić, nie oglądając się za siebie.

— Nie dzwonię w tej sprawie — mówi spokojnie. — Ezgi… jestem poważnym człowiekiem. I jeśli już coś zaczynam, to chcę, żeby to miało sens. Chcę spróbować pójść razem jedną drogą. Spróbujmy, Ezgi.

Po drugiej stronie zapada cisza, po czym jej twarz rozjaśnia się szerokim, pełnym nadziei uśmiechem.

— Naprawdę to powiedziałeś? — pyta cicho.
— Tak. Dajmy sobie szansę.

***

Poyraz siedzi samotnie na ławce przed domem. Opiera łokcie na kolanach, a dłonie nerwowo pocierają się jedna o drugą. W jego oczach maluje się smutek i poczucie winy.

— Coś ty narobił, Poyrazie… — szepcze do siebie, nie potrafiąc spojrzeć w górę. — W co ją wciągnąłeś? Co jej powiedziałeś? Wszystko zrujnowałeś…

Przełyka ślinę, a jego głos staje się niemal błagalny, choć kieruje go tylko do siebie.
— Widziałeś jej twarz. Była przerażona, zraniona, wściekła… I miała rację. Zachowałem się jak głupiec.

Nagle w ciszy rozbrzmiewa dźwięk dzwoniącego telefonu. Poyraz spogląda na ekran — Sedat Yalcin.

Odbiera, ale nie mówi ani słowa.

— Gdzie jesteś, Burzo Poyrazie?! — rozlega się głos gangstera. — Czekamy!
— Nie przyjdę — odpowiada Poyraz chłodno. — Wypisuję się z walki.

— Żartujesz sobie?! — wrzeszczy Yalcin. — Walka zakontraktowana, zakłady przyjęte! Nie ma odwrotu!
— Już podjąłem decyzję. — Poyraz ściska telefon mocniej.

— Wiesz, ile przez ciebie stracę?! Spalę cię, rozumiesz?! Zapłaciłem ci! Podpisałeś umowę, jesteś mój!

— Ten podpis nic nie znaczy, skoro i tak twoje interesy są nielegalne. Natychmiast odeślę pieniądze. To koniec. — Rozłącza się, zanim gangster zdąży odpowiedzieć.

Zaciska szczęki, patrzy w ziemię i mówi cicho:
— Straciłeś rozum, Burzo Poyrazie… Jak ty teraz to wszystko naprawisz?

***

Kwadrans później.

Poyraz staje przed drzwiami sypialni. Serce bije mu szybciej, jakby przeczuwał, że zaraz zostanie odrzucony. Delikatnie uchyla drzwi.

— Nana… — mówi cicho. — Spójrz na mnie. Przepraszam.

W jednej chwili Nana podrywa się z miejsca. Jej oczy błyszczą od tłumionych łez, a głos drży od gniewu.

— Wyjdź stąd! — krzyczy. — Nie chcę cię słuchać! Nie przyjmuję żadnych przeprosin!
— Proszę, daj mi wyjaśnić…

— Nie chcę! Powiedziałam! Uwierz w swoje własne słowa, które raniły mnie jak nóż! — Jej głos się załamuje, ale nie cofa się ani o krok. — Dziś jesteś spokojny, ale jutro twoja wewnętrzna burza znów nas roztrzaska. Mam tego dość!

— Nana, błagam…
— Nie wybaczę ci! — Wypycha go za próg z całą siłą, jaką ma. — Nie dzisiaj. Nigdy!

I z trzaskiem zamyka drzwi, zostawiając go samego po drugiej stronie — w ciszy, która boli bardziej niż krzyk.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia był film Emanet 731. Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.