Panna młoda odc. 241: Cihan ma nadzieję na powrót do Hancer!

„Panna młoda” Odc. 241 — streszczenie

Cihan i Hancer wrócili wieczorem, gdy nad rezydencją zapadł już zmierzch. Ciemność otulała ogród, a światła latarni odbijały się w karoserii samochodu zaparkowanego przy podjeździe. Reflektory auta jeszcze przez chwilę rozcinały nocne powietrze, oświetlając palmy, krzewy i ścieżkę prowadzącą do starego domu.

Cihan zatrzymał samochód obok budynku. Wysiadł pierwszy, a po chwili dołączyła do niego Hancer, trzymając przy piersi dwa niebieskie segregatory. Wyglądała na zmęczoną, ale spokojną. Cihan stanął naprzeciwko niej, jakby chciał jeszcze coś powiedzieć, lecz zanim zdążył się odezwać, na podwórku pojawiła się Fadime.

Kobieta zatrzymała się na moment przy samochodzie.

— Dobry wieczór, panie Cihanie — powiedziała chłodno.

Hancer zupełnie pominęła. A może niezupełnie, bo posłała jej krótkie, pogardliwe spojrzenie, po czym od razu ruszyła w stronę rezydencji. Minęła ich szybko, z twarzą zaciętą od żalu i pretensji.

Cihan odprowadził ją wzrokiem, a potem spojrzał na Hancer.

— Powiedziałaś jej, że ty i Melih się rozwodzicie? — zapytał. — Dobrze byłoby, gdybyś to zrobiła.

Hancer mocniej przycisnęła segregatory do siebie.

— Melih wkrótce jej powie. Nie martw się.

— Naprawdę myślisz, że powie jej o rozwodzie, skoro nie powiedział jej nawet, kiedy się żenił?

— Są matką i synem — odparła spokojnie. — Rozwiążą to między sobą.

Cihan zmarszczył brwi. W jego spojrzeniu wciąż kryły się podejrzenia, których nie potrafił od siebie odsunąć.

— Fadime nie mówiła ci, że dzwoniła do niego kilka razy, a on nie odebrał? Moim zdaniem ucieka przed odpowiedzialnością. I przed konfrontacją.

Hancer westchnęła cicho. Nie chciała po raz kolejny tłumaczyć Meliha ani bronić decyzji, którą sama wymusiła.

— Nie martw się. Fadime wkrótce się dowie. A jeśli nikt jej tego nie powie, ja to zrobię.

Cihan patrzył na nią przez chwilę w milczeniu. W końcu jego głos złagodniał.

— Chcę tylko uniknąć kolejnych nieprzyjemności w rezydencji.

Zrobił krok bliżej i wyciągnął rękę po segregatory.

— Daj mi te dokumenty. Nie męcz się.

Hancer zawahała się krótko, ale pozwoliła mu je zabrać. Cihan wziął od niej oba segregatory, jakby ten drobny gest miał zastąpić wszystkie słowa troski, których nie potrafił wypowiedzieć wprost.

Potem ruszyli razem w stronę starego domu. Za nimi Fadime znikała w mroku podwórza, a między Cihanem i Hancer znów zawisła cisza — spokojniejsza niż wcześniej, lecz pełna spraw, które wciąż czekały na wyjaśnienie.

***

Aysu stała przy kuchennej wyspie i przecierała lśniący, czarny blat niebieską ściereczką. W przestronnej kuchni panował wieczorny spokój. Jasne szafki, błyszczący kamienny blat, wbudowany piekarnik i rząd białych pojemników ustawionych pod ścianą sprawiały, że wszystko wyglądało nieskazitelnie. 

Nagle do kuchni wpadła Fadime. Była wyraźnie zdenerwowana. Oparła obie dłonie o brzeg wyspy i wypuściła ciężko powietrze, jakby dopiero teraz mogła złapać oddech.

Aysu natychmiast przerwała pracę i spojrzała na matkę z niepokojem.

— Mamo, co się stało?

— Nie pytaj! — Fadime zamachała ręką, jakby brakowało jej słów. — Wszystko nas spotyka!

Aysu zmarszczyła brwi. Widok tak poruszonej matki naprawdę ją przestraszył.

— Przerażasz mnie. Powiedz mi, proszę.

Fadime pochyliła się nad blatem. Jej twarz była napięta, a głos drżał od oburzenia.

— Ile razy mówiłam Hancer, żeby uważała na swoje zachowanie? Myślisz, że ją to obchodzi? Wróciła z panem Cihanem jednym samochodem. A potem razem weszli do starego domu.

Aysu odłożyła ściereczkę i spojrzała na nią z niedowierzaniem.

— Pracują w tym samym miejscu. Pewnie skończyli o tej samej porze i dlatego wrócili razem. Hancer jest w ciąży, więc to normalne, że pan Cihan jej pomaga.

— Nie może jej pomagać! — wybuchnęła Fadime. — Hancer nie jest dla niego obcą osobą. Jest jego byłą żoną. Nie wypada, żeby tak swobodnie przebywała w jego towarzystwie.

— Nie wydaje mi się, żeby to było coś tak strasznego…

Fadime spojrzała na córkę z wyrzutem.

— A co według ciebie musi się stać, żebyś uznała to za straszne? Ach, Melihu! Skąd ci w ogóle przyszło do głowy, żeby wyjechać i zostawić żonę na jednym podwórku z byłym mężem?

Jej głos załamał się na moment, ale zaraz znów zabrzmiała w nim złość.

— On odszedł, a cały ciężar spadł na moje barki. Idź i porozmawiaj z Hancer. Niech zacznie zachowywać się ostrożniej, zanim ktoś coś źle zrozumie.

Aysu pokręciła głową.

— Nie mogę jej tego powiedzieć. Jeśli chcesz, zrób to sama.

Fadime wyprostowała się powoli. W jej oczach pojawił się nagły, niebezpieczny błysk.

— Dobrze. Powiem. Ale komuś innemu.

Aysu spojrzała na nią z rosnącym niepokojem.

— Komu?

Fadime zacisnęła usta i zmrużyła oczy.

— Ten problem trzeba rozwiązać u źródła.

Po tych słowach odwróciła wzrok, jakby decyzja już zapadła. Aysu zrozumiała, że matka nie zamierzała odpuścić — i że jej gniew mógł sprowadzić na Hancer kolejne kłopoty.

***

Sila weszła do sali Metina późnym wieczorem. W pomieszczeniu panowała cisza, a za oknem zapadł już zmierzch. Mężczyzna, jak zwykle, siedział na brzegu szpitalnego łóżka z dłońmi splecionymi na kolanach. Wpatrywał się pustym wzrokiem przed siebie, jakby za szybą naprawdę mógł dostrzec coś więcej niż tylko ciemność.

Sila zatrzymała się w progu. Miała na sobie turkusowy strój pielęgniarski, a jej twarz zdradzała zmęczenie i napięcie, którego nie potrafiła już ukryć.

— Dobry wieczór, bracie — powiedziała cicho.

Metin powoli odwrócił głowę w jej stronę. Przez krótką chwilę patrzył na nią bez słowa, po czym znów skierował wzrok ku oknu. Ten drobny gest wystarczył jednak, by Sila poczuła ukłucie nadziei.

Podeszła bliżej i usiadła obok niego na łóżku.

— Przyniosłam ci kilka fotografii — powiedziała, wyjmując telefon z kieszeni fartucha. — Wierzę, że pod tym zmęczonym spojrzeniem wciąż istnieje Metin, który czeka na przebudzenie. Może obudzisz się, kiedy je zobaczysz.

Odblokowała ekran i podsunęła telefon przed twarz brata.

— Spójrz. To życie, które nam skradziono.

Na ekranie pojawiło się zdjęcie ze ślubu Cihana i Beyzy. Przy stole, obok pary młodej, stali także Nusret i Mukadder. Sila powoli powiększała fotografię, zatrzymując się kolejno na każdej twarzy. Patrzyła na nich z bólem i gniewem, jakby samo wspomnienie tej rodziny odbierało jej oddech.

— Zapłacą za wszystko, co nam zrobili — powiedziała przez zaciśnięte gardło. — Właśnie dlatego powiedziałam Enginowi „tak”. Dlatego poświęciłam jego uczucia. Wejdę do rodziny Develioglu jako kobieta Engina. Już nie jako służąca, nie jako ktoś, kogo mogą zlekceważyć, ale jako osoba, którą będą musieli wpuścić do środka.

Metin znów poruszył się lekko. Odwrócił głowę i spojrzał na swoją przyrodnią siostrę. Jego spojrzenie nadal było nieodgadnione, ale Sila zamarła, rozpaczliwie szukając w nim choćby cienia świadomości, dowodu, że gdzieś pod tą ciszą wciąż był człowiek, którego nazywała bratem.

Po chwili spuściła wzrok.

— Wiem, że to złe — przyznała ciszej. — Za każdym razem, kiedy patrzę Enginowi w oczy, mam wyrzuty sumienia. On naprawdę na to nie zasługuje. Ale muszę to znieść. Nie mam innej drogi.

Zamknęła telefon i przez chwilę trzymała go w dłoniach, nie patrząc już na ekran.

— Wszystko idzie zgodnie z planem, bracie. Tylko ty jesteś brakującą częścią. Wiem, że damy radę. Muszę w to wierzyć.

Delikatnie dotknęła ramienia Metina. Czekała jeszcze moment, jakby liczyła na jakąkolwiek reakcję, choćby najdrobniejszy ruch albo spojrzenie. Gdy nic takiego się nie wydarzyło, wstała powoli.

— Nie poddam się — powiedziała cicho. — Dla mamy. Dla ciebie. Dla naszego skradzionego życia.

Potem schowała telefon do kieszeni i wyszła z sali, zostawiając Metina samego w półmroku. Mężczyzna nadal siedział nieruchomo na łóżku, ale zdjęcia, które przed chwilą zobaczył, zdawały się wisieć między nimi jak nieme przypomnienie przeszłości.

***

Hancer siedziała samotnie na różowej kanapie w starym domu. Za oknami panował wieczorny chłód, a ciężkie brązowe zasłony i białe firany odcinały salon od świata na zewnątrz. Obok stała szara sofa z granatową poduszką, a na komodzie leżały niebieskie segregatory z fundacji. Telefon spoczywał tuż przy niej, ale Hancer nie czekała już na żaden telefon.

Miała na sobie czerwoną sukienkę, a ramiona okryła ciemnym szalem. Na kolanach trzymała pamiętnik. Przez chwilę wpatrywała się w pustą kartkę, jakby każde słowo wymagało od niej odwagi. W końcu pochyliła głowę i zaczęła pisać.

Wszystko zmieniło się w jednej chwili, kochanie. Twój ojciec jest wystarczająco blisko, żebym mogła wyciągnąć rękę i go dotknąć. A jednak zbudowałam między nami mur z kłamstw. Mur tak wysoki, że nie wiem, czy sama zdołam go kiedyś zburzyć.

Ta ściana nie runie, dopóki twój ojciec nie pozna prawdy. Teraz myśli, że jesteś dzieckiem mężczyzny, którym gardzi. Jest dla mnie dobry tylko dlatego, że jestem w ciąży. Widzi we mnie kobietę, która została sama i potrzebuje pomocy.

Może gdyby wiedział, że to ty jesteś jego dzieckiem, zrozumiałby wszystko. Może znalazłby w sobie siłę, żeby mi wybaczyć. 

Hancer przerwała pisanie. Długopis zawisł nad kartką, a jej oczy zaszkliły się od emocji. Po chwili odłożyła go ostrożnie na otwarty pamiętnik i położyła dłoń na brzuchu. Drugą ręką przytrzymała zeszyt, jakby bała się, że wraz z zapisanymi słowami wymknie jej się cała prawda.

Delikatnie pogładziła brzuch.

— Gdyby tylko położył tutaj rękę… — wyszeptała. — Gdyby cię poczuł, jestem pewna, że nigdy nie odwróciłby się od nas.

Przymknęła oczy, wyobrażając sobie tę chwilę. Cihana stojącego obok niej. Jego dłoń na jej brzuchu. Milczenie, w którym nie trzeba byłoby już niczego ukrywać.

Po chwili jednak otworzyła oczy, a na jej twarzy znów pojawił się cień rozsądku i lęku.

— Ale teraz nie mogę wywrócić jego życia do góry nogami — powiedziała cicho. — Niech najpierw się rozwiedzie. Niech jego głowa choć trochę odpocznie. Dopiero potem stanę przed nim twarzą w twarz i powiem mu prawdę.

Hancer znów spojrzała na pamiętnik. Jej dłoń nadal spoczywała na brzuchu, jakby szukała tam siły do decyzji, której bała się od dawna.

Wiedziała, że prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw. Pytanie brzmiało tylko, czy kiedy ten moment nadejdzie, Cihan zdoła jej jeszcze wybaczyć.

***

Sinem weszła za Cihanem do jego gabinetu w rezydencji. Pomieszczenie było przestronne i urządzone z elegancką powagą. Za biurkiem wisiał wielki obraz przedstawiający statki walczące z burzliwym morzem, a na komodzie stał model żaglowca. Cihan usiadł ciężko za drewnianym biurkiem, a Sinem zajęła miejsce naprzeciwko niego.

Przez chwilę milczał. Zacisnął dłoń w pięść i przyłożył ją do ust, jakby próbował uporządkować myśli.

— Hancer i Melih się rozwodzą — powiedział w końcu.

Sinem uniosła brwi, udając zaskoczenie.

— Naprawdę?

Cihan skinął głową. W jego głosie słychać było gniew, ale też rozczarowanie.

— Tysiąc razy mówiłem jej, że to małżeństwo nie przetrwa, ale nie traktowała mnie poważnie. Ty też widziałaś, że coś między nimi było nie tak. Dobrze, ludzie się rozwodzą. To się zdarza. Ale nawet wtedy trzeba pozostać człowiekiem.

Sinem przyglądała mu się ostrożnie.

— A ty? Co zamierzasz zrobić? — zapytała. — Mam na myśli ciebie i Hancer. Myślisz, że jest jeszcze dla was jakaś szansa?

Cihan spuścił wzrok na blat biurka.

— Jeszcze za wcześnie, żeby o tym mówić. Najpierw oni muszą się rozwieść.

— A potem?

Na jego twarzy pojawił się cień nadziei, której nie potrafił całkowicie ukryć.

— Nie wiemy, co przyniesie życie. Ale mam nadzieję, że w naszych sercach wciąż coś się tli.

Sinem skinęła głową z delikatnym uśmiechem.

— Masz rację. Niech wszystko potoczy się zgodnie z waszą wolą. Twoją i Hancer.

Cihan spojrzał na nią z wdzięcznością.

— Zawsze potrafiłaś mnie wysłuchać. Dlatego chciałem się tym z tobą podzielić. Nikt jeszcze o tym nie wie. Dowiedziałaś się pierwsza.

— Nie martw się — zapewniła Sinem. — Wiesz, że potrafię dochować tajemnicy.

— Wiem. I ty też zawsze możesz na mnie liczyć, jeśli będziesz miała jakiś problem.

Sinem wstała i wyszła z gabinetu. Nie minęła jednak nawet chwila, gdy drzwi ponownie się otworzyły. Tym razem do środka weszła Fadime.

Stanęła przed biurkiem Cihana z opuszczonymi rękami i zaciętą twarzą. Nie patrzyła na niego jak służąca na pana domu, lecz jak ktoś, kto przyszedł z pretensją i był przekonany o swojej racji.

— Wiele razy ostrzegałam Hancer — zaczęła. — Ale ona w ogóle mnie nie słucha. Zostawmy jednak Hancer na boku. Takie zachowanie nie przystoi również tobie.

Cihan uniósł wzrok. Jego spojrzenie momentalnie stwardniało.

— Co jest nie tak z moim zachowaniem?

— Zabierasz Hancer do pracy, potem odwozisz ją do domu. I tak w kółko.

Cihan wyprostował się powoli. W jego głosie pojawiło się ostrzeżenie.

— Fadime, zwolnij. Nie przekraczaj granicy.

Kobieta zamilkła, ale nadal stała przed nim z zaciśniętymi ustami.

— Pozwoliłem ci mówić, bo myślałem, że przyszłaś z jakimś problemem — ciągnął Cihan. — Ale jeśli będziesz kontynuować, uznam to za obrazę. Ani ja, ani Hancer na to nie zasłużyliśmy. Nikt nie ma prawa sprzeciwiać się temu, że odwożę Hancer do domu. Czy to jasne?

Fadime spuściła wzrok, lecz Cihan nie skończył. Nachylił się nad biurkiem, a jego gniew stał się jeszcze wyraźniejszy.

— Zamiast pouczać mnie, lepiej porozmawiaj ze swoim synem. To on zostawił ciężarną kobietę i odszedł!

Uderzył pięścią w blat tak mocno, że Fadime aż drgnęła. Cała jej pewność siebie zniknęła w jednej chwili. Opuściła głowę, jakby dopiero teraz zrozumiała, że posunęła się za daleko.

— Nie prowokuj mnie więcej — dodał Cihan lodowatym tonem. — Bo naprawdę złamię ci serce. A teraz wyjdź.

Wskazał ręką drzwi.

Fadime nie odważyła się odpowiedzieć. Odwróciła się pospiesznie i wyszła z gabinetu z opuszczoną głową. Za jej plecami Cihan nadal siedział przy biurku, napięty i rozgniewany, ale jedno było jasne: nie pozwolił nikomu oczerniać Hancer.

***

Hancer zobaczyła Cihana spacerującego nocą po dziedzińcu rezydencji. Stał pod ogrodową latarnią, w czarnym płaszczu, nieruchomy i pogrążony w myślach. Ciepłe światło padało na jego twarz, a wokół panowała cisza, którą przerywał jedynie szelest nagich gałęzi poruszanych wiatrem.

Hancer poczuła, że nie może dłużej czekać. Zbyt długo nosiła w sobie prawdę, która ciążyła jej bardziej niż strach przed tym, co mogło się wydarzyć później. Podeszła do niego powoli, z bijącym sercem.

— Muszę ci coś powiedzieć — zaczęła drżącym głosem. — Nie mogę dłużej trzymać tego w sobie.

Cihan spojrzał na nią uważnie. Hancer ujęła jego dłoń i przyłożyła ją do swojego brzucha.

— Czujesz? — zapytała cicho. — To twoje dziecko, Cihanie. Nasze dziecko.

Mężczyzna zamarł.

— Ty…

— Okłamałam cię — przerwała mu. — Melih nie jest ojcem mojego dziecka. Ty nim jesteś.

Na twarzy Cihana pojawiło się oszołomienie, a zaraz potem ból.

— Ale Hancer… Ty i Melih wzięliście ślub. Miesiącami żyliście w tym samym domu. Dlaczego mówisz mi to dopiero teraz?

— Byłam zmuszona — wyszeptała. — Miałeś dziecko z Beyzą. Poślubiłeś ją, bo chciałeś stworzyć rodzinę swojemu synowi. Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, ty już układałeś sobie życie. Gdybym wtedy powiedziała prawdę, zniszczyłabym twój dom. Nie zniosłabym tego ciężaru.

Cihan patrzył na nią coraz surowiej.

— Sumienie zaczęło cię dręczyć dopiero wtedy, gdy ukryłaś przede mną dziecko? Naprawdę było ci łatwiej zostawić je bez ojca?

Hancer pokręciła głową, a w jej oczach zalśniły łzy.

— To właśnie przez niego stoję teraz przed tobą. Nie wyobrażasz sobie, przez jaki stres przechodziłam przez te wszystkie miesiące. Ten ciężar mnie złamał. Bałam się, Cihanie. Nie wiedziałam, co mam zrobić.

Twarz Cihana napięła się jeszcze bardziej.

— Bałaś się ojca swojego dziecka? Mężczyzny, który cię kocha?

— Bałam się, że będziesz musiał wybierać między dwiema kobietami. Bałam się, że do końca życia będę walczyć z twoją rodziną. I bałam się, że moje dziecko będzie dorastało w domu pełnym konfliktów.

Cihan opuścił wzrok na jej brzuch. Jego dłoń nadal spoczywała na nim ostrożnie, jakby bał się wykonać najmniejszy ruch.

— Nie bój się — powiedział po chwili, już znacznie łagodniej. — Nigdy nie pozwoliłbym, żeby stała ci się krzywda. Ani tobie, ani naszemu dziecku.

Hancer spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Wiedziałem — dodał cicho. — Od początku gdzieś w środku czułem, że to nasze dziecko.

Wtedy objął ją mocno. Hancer wtuliła się w niego z ulgą, której tak bardzo potrzebowała. Na jej twarzy pojawił się uśmiech przez łzy, a Cihan zamknął oczy, jakby wreszcie odnalazł spokój. Przez krótką chwilę świat stał się prosty. Nie było kłamstw, lęku ani bólu. Byli tylko oni i dziecko, które łączyło ich silniej niż wszystkie wypowiedziane dotąd słowa.

***

Nagle obraz się urwał.

Hancer stała przed lustrem w starym domu. Nie było dziedzińca, nocnej latarni ani ramion Cihana. Wszystko rozegrało się jedynie w jej wyobraźni.

Spojrzała na swoje odbicie. Na twarzy wciąż miała cień tamtego wymarzonego uśmiechu, ale oczy zdradzały smutek.

— Chciałabym, żeby twój tata mi wybaczył — powiedziała cicho, kładąc dłoń na brzuchu. — Żeby przytulił nas, gdy pozna prawdę. Wtedy nasza trójka mogłaby zacząć nowe życie.

W jej wyobrażeniu wszystko było proste. Prawda przynosiła ulgę, ból znikał, a Cihan obejmował ją tak, jakby nigdy nie zostali rozdzieleni.

Niestety prawdziwe życie nie było bajką.

A Hancer wiedziała o tym aż za dobrze.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 179.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.